u/vikingg92

Ik heb onlangs Paris Corner Rifaaqat en French Avenue Grow gekocht, vooral omdat ik online echt overal lees hoe geweldig deze parfums zijn.

Mensen noemen ze luxe, verslavend, rijk en zelfs beast mode. Dus ik had best hoge verwachtingen.

Maar eerlijk gezegd… ik snap de hype niet helemaal.

Rifaaqat: ik ruik eigenlijk vooral vanille. Het is zeker niet vies, maar ik had veel meer diepte en karakter verwacht. Voor mij blijft hij een beetje vlak.

Grow: de opening vind ik eerlijk gezegd helemaal niet lekker. Ik ruik duidelijk whisky en koffie, maar die combinatie werkt voor mij gewoon niet. Ik had gehoopt op iets donkers, rokerigs, rijks en boozy, maar de whisky en koffie in de opening komen bij mij eerder vreemd dan verleidelijk over. Misschien wordt hij later beter, maar de opening heeft me in ieder geval niet overtuigd.

Het grappige is dat ik juist ontzettend houd van donkere parfums. Bentley for Men Intense, Incense Ebony, Detour Noir, Oud for Glory enzovoort bevallen me veel beter.

Misschien ben ik gewoon te kritisch geworden door alle parfums die ik inmiddels heb 😂

Ben ik de enige die Rifaaqat en Grow tegen vindt vallen, of zijn er meer mensen die de hype totaal niet begrijpen? Iemand tips voor betere blind buys te doen?(Ik vind het leuk om na een dag hard te werken lekker op de bank recensies lezen en filmpjes kijken over parfum en zo iets lekker te kunnen vinden de jacht zelf is ook onderdeel van me hobby)

Ik heb deze dus blind besteld. Ik hou altijd al van parfum maar sinds kort ben ik een obsessie ervoor aan het kweken. Ik heb nu tussen de 15 a 20 parfums. Van designer tot Arabische Beasts. Ben heel benieuwd naar niche parfums maar dat komt later wel.

Ik heb dus Lalique Encre Noire a l'Extreme Eau de Parfum blind besteld op internet. Normaal gesproken doe ik dat niet heel vaak. Maar nu (na het besteld te hebben) lees ik allemaal extreme verhalen. Wat kan ik verwachten van deze opzienbaren notorieuze befaamde parfum?

Misschien ligt het aan mij, maar ik heb soms het idee dat je je tegenwoordig bijna moet schamen als je typisch Nederlandse dingen leuk vindt.

Onze keuken bijvoorbeeld. Ja, die is simpel. Een ouderwetse AGV, een goede stamppot, een broodje kroket, kapsalon of foe yong hai van de Chinees om de hoek. Het is misschien geen haute cuisine, maar waarom moet het meteen als "vies" of "troep" worden weggezet? Juist die simpele dingen zijn voor veel mensen verbonden aan hun jeugd, familie en Nederland.

Hetzelfde met muziek. Nederland heeft ontzettend veel muzikaal talent, in allerlei genres. Toch zie ik ook daar regelmatig dat Nederlandse muziek bij voorbaat wordt afgekraakt omdat het Nederlands is.

En dan onze tradities. Natuurlijk veranderen tijden en tradities mee. Sommige dingen mogen best ter discussie staan. Maar ik vind het jammer als we daardoor bijna vergeten dat tradities ook gewoon iets moois kunnen zijn. Ze geven een land een eigen karakter en verbinden generaties.

Ik weet dat Nederland problemen heeft. We hebben politieke verdeeldheid, woningnood, hoge kosten, zorgen over immigratie, noem maar op. Daar mogen we absoluut kritisch over zijn.

Maar trots zijn op Nederland hoeft voor mij helemaal niet te betekenen dat je trots bent op de politiek of vindt dat Nederland beter is dan andere landen.

Je kunt ook gewoon trots zijn op onze cultuur. Op onze muziek, onze humor, onze nuchterheid, onze geschiedenis, onze tradities, onze eigenaardigheden en zelfs op die heerlijke simpele Nederlandse keuken.

En wat ik persoonlijk juist mooi vind aan Nederland, is de mengelmoes van culturen die hier is ontstaan. De Nederlandse cultuur staat niet stil. Dingen die ooit "buitenlands" waren, zijn inmiddels onderdeel geworden van het dagelijks Nederlandse leven. Dat vind ik juist iets moois.

Misschien mag een beetje gezond chauvinisme daarom wel weer terugkomen.

Waarom lijkt het tegenwoordig soms makkelijker om te vertellen wat er allemaal mis is met Nederland dan om te zeggen dat je gewoon trots bent op bepaalde Nederlandse dingen?

Waarom hebben we zo een hekel aan typisch Nederlandse dingen?

Wat is iets typisch Nederlands waar jullie wél trots op zijn?

Ik heb een beetje een vreemd probleem en ik ben benieuwd of meer mensen dit herkennen.

Door mijn ADHD heb ik nogal de neiging om ergens volledig in te duiken. Niet gewoon "oh dit vind ik interessant", maar meer het soort interesse waarbij je opeens 4 uur later op YouTube zit te kijken naar een video van een kerel die uitlegt waarom een bepaald model uit 1997 beter is dan het model uit 1998.

Ik heb door de jaren heen een paar van die obsessies gehad.

Horloges was er één. Ik heb daar behoorlijk fanatiek in verzameld, maar horloges zijn inmiddels zo duur geworden dat ik mezelf maar heb wijsgemaakt dat ik volwassen ben geworden. Ik koop nu eigenlijk alleen nog een horloge als er echt een grote mijlpaal in mijn leven is.

Daarna had ik Nike Air Max. Ook daar kon ik behoorlijk in doorslaan. Inmiddels vind ik Air Max eerlijk gezegd niet eens meer zo interessant, al zijn er nog steeds modellen waarvan ik denk: ja, die zijn gewoon fucking mooi.

En dan parfum.

Dat is inmiddels ook een soort eindbaas geworden. Ik heb inmiddels zoete, rokerige, houtachtige oud-geuren die een kamer kunnen vullen alsof er ergens een Arabische parfumerie in brand staat, maar ook frisse geuren met citroen, musk en geuren die letterlijk voelen alsof je buiten in de natuur staat.

En nu kom ik dus op het probleem.

Ik heb eigenlijk alles wat ik op dit moment wil.

En dat is blijkbaar helemaal niet handig voor mijn ADHD-brein.

Muziek maken is ook een grote obsessie van me, maar daar heb ik mezelf een beetje een limiet op gezet. Ik maak alleen in het weekend muziek, omdat ik er anders waarschijnlijk op dinsdagavond om 02:00 achter kom dat ik al drie uur bezig ben met het zoeken naar de perfecte snare.

Dus ik zoek eigenlijk een nieuwe hobby/obsessie om mijn tanden in te zetten.

Het hoeft absoluut niet duur te zijn. Het hoeft ook niet per se iets te zijn wat ik moet verzamelen. Ik wil gewoon iets waar enorm veel diepte in zit. Iets waarbij je steeds nieuwe dingen kunt ontdekken, vergelijken, leren en uiteindelijk waarschijnlijk veel te veel nutteloze kennis over hebt.

Het mag technisch zijn, creatief, historisch, verzamelen, onderzoeken, whatever.

Ik ben dus op zoek naar mijn volgende rabbit hole.

Wat is jullie hobby waarvan je denkt: als ik hier eenmaal aan begin, ben ik over 6 maanden compleet verloren?

Nieuwe collega begonnen een paar weken geleden.

Bij zijn sollicitatiegesprek maakte hij direct een sterke indruk. Slimme gast, leergierig, sociaal, pakt dingen snel op. Natuurlijk moet hij nog veel leren, maar voor iemand die net binnenkomt doet hij het opvallend goed. Sterker nog, ik denk dat hij beter presteert dan de gemiddelde nieuweling.

Ook als collega is hij prettig. Geen ego, werkt goed samen, helpt anderen waar nodig. Eigenlijk precies het soort persoon dat je hoopt binnen te halen.

Alleen begon er na een dag of twee iets op te vallen.

Als hij het ergens niet mee eens is zegt hij dingen als: "No way José."

Als hij ergens van onder de indruk is roept hij: "Holy guacamole."

Toen iemand een fout maakte zei hij: "Dat wordt billenknijpen met de billetjes bloot."

We dachten eerst dat het ironisch was.

Dat was het niet.

Op dag drie vertelde hij een grap:

"Waarom is een goudvis rijk? Omdat hij goud heeft."

Daarna keek hij ons verwachtingsvol aan.

Wij lachten beleefd.

Hij interpreteerde dat blijkbaar als een staande ovatie.

Sindsdien heeft hij zichzelf uitgeroepen tot de grapjas van het bedrijf.

Nu krijgen we dagelijks updates.

"Okidoki artichoki."

"Dat loopt soepeler dan een otter in een glijbaan."

"Dat is niet mijn pakkie-ananas."

"Rustig aan, Bananaman."

Hij draagt sinds kort ook grappige T-shirts. Gisteren stond er op eentje: "Ik heb geen korte lont, ik heb een snelle zekering."

Het gekke is dat hij verder echt een goede werknemer is. Als je puur naar zijn werk kijkt zou ik hem zo houden.

Maar ik begin sterk te vermoeden dat hij onderweg naar kantoor in zijn auto naar een playlist luistert die uitsluitend bestaat uit Snollebollekes, foute carnavalskrakers en motivational speeches van een pratende avocado.

Ik zit nu op het punt dat ik een serieuze werkvraag stel en mentaal voorbereid ben op een antwoord als:

"Komt voor de bakker, makker."

En het ergste?

Ik denk dat hij oprecht gelooft dat hij de grappigste man van het bedrijf is.

Misschien zelfs van Nederland.

Ik zit met iets waar ik me eerlijk gezegd best rot over voel, en ik ben benieuwd of mensen hier ervaring mee hebben of advies kunnen geven.

Ik ben nu 2 jaar samen met mijn vriendin. Zij komt uit Zuid-Amerika en heeft een dochtertje van 3 jaar. De kleine is in Nederland geboren. Toen onze relatie begon vertelde mijn vriendin dat er geen contact was met de biologische vader. Dat gaf mij ergens rust. Ik ben best jaloers aangelegd van mezelf, niet trots op, maar ik probeer daar volwassen mee om te gaan.

In die 2 jaar ben ik ontzettend gehecht geraakt aan die kleine. Ik heb haar zien opgroeien vanaf heel jong, we hebben een hele sterke band opgebouwd en ze noemde mij zelfs papa. Langzaam voelde het alsof wij gewoon een gezinnetje van 3 waren. Ik ging haar echt als mijn eigen kind zien.

Nu is de biologische vader ineens weer in beeld gekomen. Eerst via videobellen, wat ik al lastig vond, maar nu is hij zelfs samen met zijn moeder vanuit Zuid-Amerika naar Nederland gekomen om een maand met zijn dochter om te gaan.

En begrijp me niet verkeerd: ik snap hem volledig. Het is zijn dochter. Ik snap ook mijn vriendin. En ik wil absoluut niet degene zijn die een kind haar vader ontneemt. Dat zou ik nooit doen.

Maar emotioneel trek ik dit veel moeilijker dan ik had verwacht.

Het voelt ergens alsof “mijn” kleine amiga langzaam van me wordt afgepakt, ook al weet ik rationeel dat dat niet zo is. Ik zag ons altijd met z’n drieën. Niet met nóg een vaderfiguur erbij. Nu hoor ik dat hij volgend jaar waarschijnlijk weer komt, en ergens ben ik bang dat hij uiteindelijk misschien in Nederland wil blijven.

Nogmaals: ik snap iedereen in dit verhaal. Daarom voel ik me misschien juist zo in de war. Want niemand doet echt iets verkeerd, maar toch doet het mij pijn.

Ik merk dat er jaloezie in zit, ego misschien ook, en verdriet. Alsof ik ineens mijn plek moet delen, terwijl ik juist zo gewend was geraakt aan het idee dat wij samen een gezin waren.

Ik hou zielsveel van mijn vriendin en wil absoluut niet weg bij haar. Maar ik weet gewoon niet goed hoe ik hiermee om moet gaan.

Zijn er mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt? Hoe gingen jullie hiermee om?

Ik had een pizza besteld met tomatensaus, kaas, ham, pepperoni… en jawel:(geschilde) ananas. 🍍

Ik weet het, ananas op pizza is zo’n eeuwige discussie. De één vindt het heerlijk, de ander vindt het een culinair misdrijf. Prima. Daar kan ik nog best een leuke discussie over voeren.

Maar waar ik echt niet tegen kan is de standaard zin:

“Als een Italiaan dit ziet wordt hij boos.”

we zijn in Nederland.

Ik ben geen Italiaan en ik ken geen Italiaan.

Ik word ook niet boos als een Italiaan stamppot zonder jus eet, of een kroket met mayo in plaats van mosterd. Diegene die zeggen dat Italianen boos worden om ananas op je pizza zijn mensen die hun tosti niet diagonaal snijden.

Challas bruv, peace!

Maak er een mooie dag van!

Waarom zeggen ze in films of series nooit "doei" of gewoon gedag als ze de telefoon ophangen? Als mensen dat bij mij doen vind ik dat redelijk onbeschoft.