.
Ben hep meslek, eğitim odaklı bir insan oldum. Böyle özgür olabilirdim çünkü. İş, eğitim dışındaki her şey bana değersiz gelirdi. Tabi arkadaşlarım, sevgililerim ve sosyal hayatım vardı ama hiçbiri için çabalamazdım öyle. Önceliğim öğrenciyken eğitimim, mezun olunca da işim oldu. Şu an iyi bir işim, eğitimim var ama içim bomboş. Bu muydu senelerdir emek verdiğin ulaştığın şey diyorum. Değmezmiş. Mezun olayım rahatlayacağım, bir iş sahibi olayım rahatlayacağım diye diye kendimi hırpaladım, anksiyete ve depresyonla boğuştum ortaokuldan beri. Hedefime ulaşınca istediklerimi yapacağım diyordum. Şimdi bakıyorum da istediğim bir şey kalmamış ki benim. Bir de yine depresyon başladı. Yıllardan beri bir bitiyor bir başlıyor zaten dönem dönem. Sürekli psikiyatrist, psikolog gezdim. Hayatım oturunca, işim, ekonomik bağımsızlığım olunca düzelir dedim düzelmedi. Ne zaman bitecek benim daha ne yapmam gerekiyor diyorum. Kendimi anlamak da anlatmak da zor geliyor artık. Zihnim karmakarışık. Nasıl çözeceğim de düzelteceğim kendimi? Bir seneden fazladır psikoloğa gidiyorum düzenli. Anlatacak bir şeyim kalmadı ama giderek de daha kötü oluyorum neden?