r/classique

Frédéric Chopin'in son bestelerinin büyük bir kısmının polonez veya mazurka formunda olması tesadüf değil... 19 yaşında, kendisi için hayatının ortasında ülkesi Polonya'dan çıkıp Fransa'ya gelen, bu dönemi de özellikle son yıllarında memleket özlemi ile geçiren bir besteci.

Son yıllarında çoğu yazarın tüberküloz olarak yorumladığı hastalığı gittikçe ağırlaşıyor, en son 1849 yılında, yani 39 yaşında evin dışına bilr çıkamaz oluyor. Bu eser(Op 68 n 4 mazurka), op 67 n 2 numaralı mazurkası(Polonyaya özgü vals benzeri dans) ile beraber son eseri olarak anılır. O kadar halsiz kalmıştır ki eser bitirilememiştir bile, notalar karman çorman... Kaçınılmaz sonun boğuk bir hüznü vardır, bir yandan da metin kalmaya çalışması... Eser ölümünden sonra ilk bölümü tekrar ufak bir varyasyon ile eklenerek(o zamanın tarzı) bitirilmiş ve restore edilmiştir. Daha geniş restorasyonlar da yapılmıştır, ama şahsi olarak bu versiyonu daha samimi buluyorum.

Keyifli dinlemeler

Ek olarak son el yazması notaları:

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSpg4wK3KBlpHotZDaSkB7cg6WcXA9Nmi5kVPyLB2IXbA&s=10

La musique de prédilection pour se détendre le soir, du moins personnellement ! Si le terme « arabesque » est parfois employé pour désigner une musique de style oriental, il tire son nom du style artistique ornemental éponyme. Ce dernier se caractérise par des motifs linéaires rythmiques et des formes géométriques complexes ornant des feuillages, des fruits ou des feuilles d'arbres, fréquents dans l'architecture et l'art islamiques anciens. Dès ses premières œuvres, Debussy aimait manifestement mêler différents styles artistiques à sa musique.

Eski Ahit'te geçen meşhur Samson ve Delilah öyküsü, insanüstü gücünü Tanrı'ya olan bağlılığının simgesi olan kesilmemiş saçlarından alan kahraman Samson ile onun aşık olduğu kadın Delilah'nın trajik ihanet destanıdır. Samson'ın düşmanları tarafından yüklü miktarda rüşvet verilen Delilah, sahte sevgi gösterileriyle uzun uğraşlar sonucunda sevgilisinin yenilmezlik sırrının saçlarında saklı olduğunu öğrenir. Samson uyurken saçlarını kestirerek onu sıradan ve güçsüz bir insana dönüştüren Delilah, kahramanın düşmanlarına yakalanmasına, kör edilmesine ve zincire vurulmasına neden olur; ancak öykünün sonunda hapisteyken saçları yeniden uzayan Samson, Tanrı'dan son bir kez güç dileyerek tapınağın devasa sütunlarını yıkar ve düşmanlarıyla birlikte kendi sonunu da getirir.

Camille Saint-Saëns'in 1877 yılında prömiyeri yapılan ihtişamlı "Samson et Dalila" operası, bu antik öyküyü Fransız romantizminin zengin müzikal dokusuyla yeniden canlandırır ve eserin şüphesiz en çarpıcı bölümü, İkinci Perde'de Dalila'nın söylediği "Mon cœur s'ouvre à ta voix" (Kalbim sesine açılıyor) aryasıdır. Samson'ın sırrını öğrenmek ve onu tamamen kendine bağlamak amacıyla söylenen bu mezzo-soprano aryası, operanın psikolojik ve dramatik merkezini oluşturur. Bu sahnede Saint-Saëns, Dalila'nın manipülasyonunu öfke veya şiddetle değil; son derece yumuşak, davetkar ve hipnotik bir melodiyle tasvir eder. Melodi o kadar büyüleyici ve duygu yüklüdür ki, dinleyici bile tıpkı Samson gibi bu ölümcül cazibenin ve sahte teslimiyetin ağına düştüğünü hisseder.

Aryanın müzikal yapısı, baştan çıkarmanın doğasını yansıtan yavaş, inişli çıkışlı ve şehvetli kromatik çizgilerle örülmüştür. Dalila'nın sıcak ve kadife sesi adeta yavaşça kıvrılarak Samson'ın mantığını ve direncini adım adım kırarken, sahte şefkat dolu sözcükleri ölümcül bir tuzağın üzerini örten ipek bir örtü işlevi görür. Aryanın nakarat kısmında Samson'ın da hislerine dayanamayarak melodiye katılıp Dalila'ya olan aşkını haykırmasıyla parça anlık bir aşk düetine dönüşür; ancak bu durum aslında Samson'ın kendi felaketine kendi rızasıyla attığı son ve geri döndürülemez adımı simgeleyerek, müzik tarihindeki en zarif ama bir o kadar da tehlikeli ihanet sahnelerinden birini ölümsüzleştirir.

Daha henüz soğumamış bir paylaşım olan Phyllis ve Aristoteles hikayesinde olduğu gibi ondan belki de daha popüler olan bu hikayede de çok benzer bir örüntüye şahit oluyoruz. Samson iyi olan her şeyi temsil ediyor, yiğit, mert, güçlü, inançlı. Onu alt etmenin ise tek yolu ise baştan çıkararak direncini kırmak... Bir yerde şeytanı da tarifler gibi, aslında Lilith de dahil sayısız hikayede bu böyle. Delilah insansı duygulara sahip değil, daha doğrusu ne düşünüyor, ne hissediyor hiçbir fikrimiz yok. O sadece duyguları kullanan bir kötücül bir araç, iyi ve inançlıların iradesini kıran... Bu hikayeyi dinleyip de Samson ile özdeşim kurmak mümkün, ama Delilah ile değil.

Tüm bu arka plana rağmen operanın diğer bölümleri de dahil estetik açıdan döneminin en parlaklarından, ve bu aryanın da meşhur olması hiç şaşırtıcı değil. Farklı bir tat için 2009'da Muse'un da aynı aryanın bir kısmını "Resistance" albümünde kullandığını, şahsi fikrimce başarılı da olduğunu söyleyeyim. Tarih boyunca tekrarlaya bu temayı daha çok paylaşırsam yakın zamanda buradan uçurulma korkusu ile de beraber keyifli dinlemeler/seyirler diliyorum.

Daha detaylı okumak için kaynak:

https://www.metopera.org/globalassets/discover/education/educator-guides/samson-et-dalila/samson.18-19.guide.pdf

Sözlerin çevirisi:

Kalbim sesine açılıyor,

çiçeklerin şafağın öpücüklerine açıldığı gibi!

Ama ey sevgilim,

gözyaşlarımı daha iyi kurutmak için,

sesini tekrar duyur!

Delilah'a sonsuza dek döneceğini söyle.

Hep tekrarla çok eski yeminleri,

sevdiğim o yeminleri!

Ah! Şefkatime cevap ver!

Bana, bana mutluluk ver!

Tıpkı buğday başaklarının

hafif esintide sallanışını görmek gibi,

kalbim de titriyor,

teselli bulmaya hazır,

bana sevgili olan sesinde!

Ok, ölümü getirmekte,sevgilinin kollarına uçmasından daha yavaştır!

Ah! Şefkatime cevap ver!

Bana, bana mutluluk ver!

​Hi everyone,

​I’m happy to share a composition of mine that goes all the way back to my high school years.

​It’s a pretty high-energy piece that constantly balances dark passages with much more joyful moments—kind of a reflection of those years, I guess!

​I hope you enjoy it! Let me know what you think or what it brings to mind for you.

I am pleased to introduce one of the latest compositions by Jean-Baptiste Robin, organist of the Royal Chapel of the Palace of Versailles and a highly talented improviser. He performs here Laniakea, a piece taken from his 3 Études vers l’infini.

Bonjour à tous,

J'ai l'impression qu'il y a beaucoup de représentations des Quatres Saisons de Vivaldi à Paris. Est-ce que vous auriez des recommandations sur le meilleur endroit pour écouter cette pièce ?

Merci par avance,