r/srpska

1. USA

2. Serbia

3. Australia

Vjerujem da vam je negdje izasao video sinoc ponasanja policajaca iz RS, ako niste vidjeli imate na ig crne hronike. Znamo da se ovo stalno desava ali sad ima snimak i to dobar...a evo jutros mi izleti na fb post od zene. Znam da je ovim smecarima ovo domet al kako stat u kraj s ovim ?? Onakvo izivljavanje nad 2 zene je odvratno.

Pozdrav,

odmah da raščistim, svestan sam da već postoji gomila aplikacija za praćenje troškova. Pravio sam je pre svega za sebe, pa rekoh da podelim ako nekom zatreba.

Ideja: skeniraš QR sa fiskalnog računa, app povuče podatke (prodavac, stavke, iznos) i odatle pratiš potrošnju. Ono što meni lično fali kod drugih - praćenje garancija: povežeš proizvod sa računom i dobiješ podsetnik pre nego što garancija istekne, da ne kopaš po fioci kad se nešto pokvari.

Par tehničkih detalja:

• Flutter (jedan codebase, za sad samo Android, iOS je u planu)
• Sve je offline i lokalno baza je šifrovana (SQLCipher preko drift-a), nema backenda, naloga ni clouda. Podaci ne napuštaju telefon.
• Lokalizacija: srpski (latinica + ćirilica) i engleski
• CSV export ako neko želi neku dodatnu obradu nad podacima

Besplatna je, bez reklama i bez in-app kupovina.

Link: https://play.google.com/store/apps/details?id=rs.antonijevic.troskovnik&pcampaignid=web_share

Mislim da su pustili prije nekoliko dana tj ima najmanje 7 dana kako su pricali https://www.youtube.com/watch?v=bMRAEsvWyCc

Ono sto mi je zapalo za oko vajbokodavanje i da nisu nista uradili kako treba.

Sad me strah ljudi koji bi ostavljali tu podatke jer institucije u Srpskoj nisu u stanje normalan servis da osiguraju da radi ne da bude siguran. To je tek ponizenje.

Shvatio sam da oni nisu ovaj servis registrovali, sproveli procedure, postovali standarde sigurnosti.

Pa hajte ostavite podatke. E da sjetite se samo 51000 JMBG/JID gradjana (ime, prezime, broj telefona, adresa, JMBG) koji su procurili u javnost. Pa IZIS ( https://capital.ba/moj-karton-ne-radi-fzo-okrivio-hakerski-napad-od-prije-dvije-godine/ ) gdje su priznali da su hakovani.

Kod nas ajd sto rade nepososbni al sto ni unajmiti iole pametnog ne znaju.

https://youtu.be/EaffBA8f398?is=f3AWnIZ7lK--lJsu (Gazda Une)

Dok se u Federaciji bar nekako pokušavaju boriti za očuvanje smaragdne ljepotice Une, naši političari, poput načelnika Novog Grada, aktivno podržavaju betonizaciju obale Une i uništavanje njenog korita. Ni opozicija nije ništa bolja, još su se na to i raspali i pridružili SNSDu prije par sedmica. Sve u svemu, nemamo nikoga ko bi zastupao očuvanje rijeke Une.

Земља дуж Подриња и Бирча натопљена је српском крвљу.

У братуначким, сребреничким и другим селима као и засеоцима дуж Дрине исписане су једне од најтежих судбина српског народа. На најмонструозније начине убијани су, махом српски цивили, у налету муслиманских снага од те 1992. године па до краја Одбрамбено-отаџбинског рата.

Муслиманске јединице из Сребренице су најчешће нападале српска села на православне празнике, а на Петровдан 1992. напале су Залазје, Биљачу, Сасе и Загоне убијајући све што су стигли, пљачкајући и палећи српску имовину.

Prvo finale na svjetskim prvenstvima u istoriji za reprezentaciju Srbije u kadetskoj(u17) kategoriji.

Finale se igra sutra u 19:15 protiv reprezentacije SAD, prenos na ArenaPremium 5 (BiH)/ArenaPremium 4 (Srbija)

Veliki vatromet u režiji navijača FK Borac, povodom 100-te godišnjice osnivanja kluba.

Na današnji dan prije 96 godina 4. jula 1926. osnovan je Radnički sportski klub Borac. Osnivačka skupština održana je u kafani “Putnik”, koja se nalazila na uglu tadašnje Martićeve ulice (danas Srpska ulica). Ova zgrada nestala je u katastrofalnom zemljotresu, koji je Banjaluku zadesio 1969. godine.

Međutim, ideja o osnivanju kluba rodila se sredinom 1925. godine. Banjaluka je već imala nekoliko klubova od kojih se izdvajao Krajišnik, koji su finansirali industrijalci, imućni trgovci, a vodili viđeni ljudi. Sa druge strane grupa mladih trgovačkih pomoćnika željela je svoj klub. Uz fudbal, kao igru i omiljenu razonodu, slobodno vrijeme provodili su u kafani “Putnik” i iz nje je i potekla i ideja da se osnuje Borac. Mnogi savremenici tog doba su tvrdili da je Veselin Masleša dao ime klubu.

"Ako se borite, ukoliko ćete se boriti za svoja radnička prava zašto da vam se klub ne zove Borac”, rekao je tada Masleša, a njegovu ideju su svi sa velikim oduševljenjem prihvatili.

Poslije toga uslijedile su formalnosti. Inicijatori su se obratili vlastima da zahtjevom da osnuju klub. Prepiska je trajala gotovo godinu dana, sve do 4. jula 1926. godine, kada je održana Skupština. Za prvog predsjednika izabran je Rudolf Rudi Hiter, a usvojena su i pravila kluba i tako je počela da se piše istorija. O prvim nastupima Borca ima malo podataka, ali od zaborava je sačuvano da je krajem 1926. godine imao više od 50 članova. Njegovo prisustvo u sve većoj sportskoj porodici Banjaluke postalo je zapaženo pogotovo poslije ubjedljive pobjede nad, do tada neprikosnovenim Krajišnikom (5:2). Borac je prvi pehar osvojio 1928. godine na sletskom takmičenju u Sarajevu kada je u finalu savladao teslićki Proleter (4:1). Taj pehar i dan-danas se čuva u Trofejnoj sali na Gradskom stadionu u Banjaluci.

Prolazile su godine, Borac se takmičio u regiji Vrbaske banovine i sticao sve veću popularnost. Rad kluba je u više navrata zabranjivan, ali nikad prekidan, sve do 1941. godine. Dolazak Ante Pavelića u Banjaluku, značio je, istovremeno, da za Borac više nema života. Po okončanju rata, rad kluba je veoma brzo obnovljen. Bilo je to 23. juna 1945. godine, kada su Banjalučani odigrali prvu utakmicu na novom početku.

Borac je 1950. godine konačno stigao na jugoslovensku fudbalsku scenu kao trećeligaš, da bi osam godina kasnije postao drugoligaš. U međuvremenu, igrao je i kvalifikacije za ulazak u Prvu saveznu ligu, ali nije uspio. Veliko fudbalsko slavlje u Banjaluku je stiglo tek 11. juna 1961. godine kada je Borac konačno postao prvoligaš. Ali, za podvig u Prvoj ligi nije imao snage, a nije imao ni srećno složenu najbolju postavu. Na kraju sezone Borac se vratio u Drugu ligu. Na novi povratak u prvoligaško društvo čekalo se do 1970. godine, a 1974. godine klub sa Gradskog stadiona ostvario je veliki uspjeh i stigao do finala Kupa “Maršala Tita”, gdje je poražen od Hajduka sa 0:1. S obzirom na to da su te godine Splićani bili šampiona Jugoslavije Banjalučani su prvi put izborili plasman na međunarodnu scenu. U prvom kolu Kupa pobjednika Kupova preskočili su Rimenalž (9:0, 5:1), a drugom su eliminisani od kasnijeg pobjednika ovog takmičenja Anderlehta (0:3, 1:0). Te sezone Borac bio jedini klub koji je u KPK nanio poraz Belgijancima.

Ono što nisu uspjeli 1974, uradili su 14 godina kasnije, kada su prigrabili pehar Maršala Tita. U finalu odigranom 11. maja 1988. na stadionu JNA bili su autsajder protiv Crvene zvezde, ali su ostvarili veličanstvenu pobjedu od 1:0 golom Senada Lupića u 60. minutu i tako izborili novi plasman na evropsku scenu. Naredne sezone Borac se vratio u elitu, gdje je i dočekao početak ratnih zbivanja. Ratne 1992. godine ostvaren je veliki uspjeh u Fođi 29. maja osvojivši Mitropa kup pobjedom u finalu Vašutaš poslije boljeg izvođenja penala – 5:3 (1:1).

Uslijedile su tri junačke godine, kada je Borac igrajući u ligama SR Jugoslavije stalno bio gost i za to vrijeme sakupio 116 utakmica. Poslije toga “crveno-plavi” su nastavili takmičenje pod okriljem Fudbalskog saveza Republike Srpske, a od 2002. godine nastupaju i u Premijer ligi BiH iz koje su ispadali 2005, 2007, 2016. i 2018. godine, ali su se u nju ekspresno vraćali. Ne treba zaboraviti da su u posljednje dvije decenije Banjalučani izborili još šest izlazaka na međunarodnu scenu, a tu šestu poslijeratnu odiseju započeće 7. jula na stadionu “Dr Milan Jelić” u Modriči protiv B36 Toršavna sa Farskih Ostrva.

Najveći uspjesi

Pobjednik Kupa Jugoslavije 1988.

Finalista Kupa Jugoslavije 1974.

Četvrto mjesto u Prvoj ligi SFRJ 1991.

Pobjednik Mitropa Kupa 1992.

Šampion RS: 2001, 2006, 2008, 2017, 2019.

Pobjednik Kupa RS: 1995, 1996, 2009, 2011, 2012.

Šampion BiH: 2011, 2021.

Pobjednik Kupa BiH: 2010.

Izvor: https://www.banjaluka.com/sport/na-danasnji-dan-1926-osnovan-najveci-fudbalski-klub-u-srpskoj-borac-bio-i-ostao-borac/

Prvi put nakon 12 godina u u17 kategoriji.

Braća Petar i Pavle Golubović imali su tek 7 i 5 godina, kada su ih početkom jula 1992. godine, zajedno s roditeljima, uglednim Srbima iz Konjica, profesorima Đurom i Vlastom, iz stana izveli pripadnici Specijalnih jedinica policije pod kontrolom tadašnjih gradskih vlasti.

Porodica je odvedena na lokalitet kod mjesta Spiljani, blizu Konjica, gdje su poredani i strijeljani iz automatskog oružja. Roditelji i petogodišnji Pavle preminuli su na licu mjesta, a sedmogodišnji Petar je preživio prvo strijeljanje jer ga meci nisu pogodili. Nakon što su ubice otišle, dječak je po mraku uspio doći do policijskog punkta u selu Bijela kako bi potražio pomoć.

Policajci s punkta su umjesto da mu pomognu, telefonom obavijestili iste egzekutore da se dječak nalazi kod njih. Ubice su se vratile, preuzele Petra, odvele ga na lokalitet pod nazivom Galjevo i tamo ga ponovo strijeljali i ubili.

Za ubistvo porodice Golubović, Miralem Macić je osuđen na 12 godina zatvora.Po odsluženju kazne ponovo je uhapšen po novoj optužnici za ubistvo civila srpske nacionalnosti u Konjicu, nakon čega sa Tužiteljstvom BiH sklapa sporazum o priznanju krivice i svjedočenju o drugim zločinima na području Konjica tokom rata od 1992-1995. godine. Prije početka novog sudskog procesa, Macić je umro u zatvoru, u januaru 2012. godine.

Pravosnažna presuda nije obuhvatila sve učesnike zbog smrti tokom rata ili prije završetka procesa:

Šefik (Halil) Tucaković bio je označen u optužnici kao inicijator i organizator koji je predložio porodicu Golubović kao metu. S obzirom na to da je poginuo u ratu, postupak protiv njega je zvanično obustavljen.

Mirsad Maksumić, jedan od ubica je takođe poginuo u ratnim dejstvima prije izricanja presude.

Imena braće Petra i Pavla Golubovića uklesana su i u zajednički spomenik ubijenoj djeci Konjica, postavljen ispred škole na Musali, kao još jedan podsjetnik na besmisao rata i najstrašnije zločine, posebno one u kojima su ubijeni najneviniji.

Anis Kosovac iz Konjica podigao je kapiju i spomen ploču na lokalnom pravoslavnom groblju dvojici dječaka ubijenih tokom rata u BiH.

Nepunih sto metara od svoje kuće u Donjem selu kod Konjica, na desnoj obali Neretve, Kosovac je na ulazu u staro pravoslavno groblje vlastitim sredstvima obnovio podzid, postavio novu kapiju, te postavio spomen-ploču ubijenim dječacima.

Prema sveobuhvatnoj bazi podataka Istraživačko-dokumentacionog centra (IDC), u BiH je tokom rata ubijeno i nestalo 3.372 djece. U Sarajevu je, prema podacima Zavoda za zdravstvenu zaštitu, stradalo 1.601 dijete.

Prema zvaničnim podacima Instituta za nestale osobe BiH (INO BiH) i bazi podataka koju je krajem 2025. godine predstavila Balkanska istraživačka mreža (BIRN BiH), tokom rata je nestalo ukupno 1.297 maloljetnika, a još uvijek se aktivno traga za 327 do 372 djece čija sudbina ili posmrtni ostaci ni tri decenije nakon rata nisu pronađeni. Među njima je i 29 beba koje su imale manje od godinu dana kada im se izgubio svaki trag.

Ubistvo Petra i Pavla nije jedini izolovani slučaj, gdje su se etnonacionalističke oružane matrice sprovodile na najmilitantniji i najubitačniji način. Djeca kao najnevinija, najnezaštićenija, su bila na prvim vojnim udarima i metama.

Sami navedeni brojevi ubijene i nepronađene djece ukazuje koliko su ona stradala na teritoriji čitave BiH.

Decenije su prošle, pojedinci su dobili neadekvatne kazne što ukazuje na odsustvo bilo kakve humanosti, ali i nepoštovanja Ženevske konvencije i Konvencije o zaštiti djece.