Türkiye’deki Fiilî Şeriat, Şeriatın Neden İstenmemesi Gerektiğini Gösteriyor
Türkiye’de AK Parti iktidarıyla birlikte laik hukuk düzeni aşındırılmış, din devlet yönetiminde giderek daha belirleyici hale gelmiş ve Müslüman olmayanların, farklı inançtakilerin ve inanmayanların siyasal temsil ve eşit yurttaşlık alanı daraltılmıştır. Bu nedenle Türkiye’de yaşananlar, fiilî bir şeriatlaşma sürecidir.
Tarih boyunca şeriat veya teokratik yönetim denemelerinin ortak sorunu da budur: Devlet belirli bir dinî yorumu herkes için zorunlu hale getirdiğinde, o yoruma uymayanların özgürlüğü ve eşitliği kaçınılmaz olarak tehdit altına girer. Şeriatın “mükemmel dünya düzeni” getireceği iddiası ise tarihsel gerçeklikten çok temelsiz bir inançtır.
Her başarısız şeriat deneyiminden sonra “O gerçek şeriat değildi” diyerek sonuçları görmezden gelmek, gerçeği değiştirmez. Bir sistem sürekli uygulandığında baskı, eşitsizlik ve özgürlük kaybı üretiyorsa, bunu her defasında idealize edilmiş hayali bir versiyonla savunmak gerçeğe gözünü kapatmaktır.
Ben insanların neye inanacağına karışmıyorum. Ama birilerinin inançlarının, benim ve diğer inanmayanların hayatını belirleyen devlet kurallarına dönüşmesine karşı çıkıyorum.
Şeriatın savunucularının vaatlerine değil, şeriat adına kurulmuş düzenlerin gerçek sonuçlarına bakıyorum. Kaynağımı metafizik vaatlerden ve gerçekleşmeyen ütopyalardan değil, gerçeklerden, yaşanmışlıklardan, insan haklarından, laiklikten ve eşit yurttaşlık ilkesinden alıyorum.
Hiç kimse kendi kutsal inancını başkasının hayatına zorla dayatma hakkına sahip değildir. Teokratik tiranlığa itiraz etmek dine düşmanlık değil, insan özgürlüğünü savunmaktır.