u/According-Drummer461

39M GP, divorced. Recently during Warhammer player meet, a nurse in her early 30s who works at my practice once a week came over and said she recognised me from work. We got chatting and actually got on really well. She’s attractive, single, and genuinely seem nice, nerdy but if I’m honest, probably a bit out of my league. Now I’m wondering whether asking her out is a decent shout or whether I’m about to make a complete hash of things. For context, I’m not her boss, don’t supervise her, and have no authority over her, but we do work at the same practice. Would asking her out outside work be reasonable, or is this the sort of thing better left alone because of workplace boundaries? Trying to work out whether this is a sensible play or a failed charge roll before I embarrass myself and have to avoid eye contact at the kettle forever....

I’m seriously considering quitting my job as a GP medicine, and I don’t know if I’m being reckless or finally realistic. About 6 months ago I started an online reselling business on the side. I buy and resell items for surprisingly good profit margins. I buy for £30–£60 and reselling it for £150-300 with little upgrade. I’ve realised I’m genuinely good at knowing where to sell things and how to market them. At the moment I only work 2 days a week as a GP and spend the rest of my time on the business. Even now, I’m making around £2,500 profit monthly after tax from the reselling alone while doing it part-time. I honestly think it could grow to £4,500+ monthly if I fully committed to it. On top of that, I also own a small flat outright which I rent short-term in a very good location. After all expenses, cleaning, bills etc, it brings in around £1,000–£1,400 net per month. The truth is, I feel completely burnt out from medicine. Last year someone made false accusations against me at work and it caused a huge amount of stress and problems professionally including GMC. Even though things are okay now, I honestly don’t know if I can mentally go through that level of stress again. Part of me feels guilty for even considering leaving medicine after working so hard to become a doctor, but I do not enjoy it anymore. But another part of me wonders whether I’m finally building a life that actually makes me happier and less anxious. Has anyone here left medicine for something completely different? Do you regret it?

Hej, potrzebuję Waszej opinii, bo trochę nie wiem, co o tym myśleć. Jestem Polką, mam 30 lat, mój narzeczony jest ode mnie starszy o 10 lat dla referencji. Poznaliśmy się w UK, oboje pracujemy w ochronie zdrowia. Mój narzeczony pochodzi z RPA, jest Afrykanerem i niedawno poleciałam tam, żeby poznać jego rodzinę. I szczerze mówiąc… jestem w szoku. Pomijając już ogromne różnice społeczne (które same w sobie są dla mnie trudne do zaakceptowania), najbardziej uderzyło mnie zachowanie wobec osób pracujących w domu. Oni sami nazywają ich „servants” i to już brzmi dla mnie brzmi bardzo dziwnie. Najbardziej niezręczna sytuacja była przy obiedzie stała obok nas osoba, której zadaniem było dosłownie podawanie wszystkiego. Kiedy chciałam sięgnąć po wodę, ta osoba od razu chciała mi ją nalać. Powiedziałam, że sama sobie naleję w końcu mam dwie ręce, zrobiło się bardzo niezręcznie, jakbym kogoś obraziła. Z tego co widziałam, to normalne, że takie osoby podają wszystko nawet wnukom.Dla mnie to jest nie do pomyślenia w XXI wieku i czuję się z tym bardzo niekomfortowo. Czy to faktycznie to jest „normalne”, czy ja przesadzam. Mój narzeczony mówi, że tak został wychowany i jest do tego przyzwyczajony… szok.