u/Affectionate-Dutchie

Hey vrouwvolk,

Zojuist had ik een flashback naar een tijd dat ik met verkeerde types het bed heb gedeeld. Ik kreeg een soort flashback door iets op het internet. Ik heb het altijd weg gestopt, in de hoop dat je er niet meer aan denkt.

Alleen ik kan hier niks mee doen, het is te lang geleden, en het kwan mondeling boven water dat deze persoon toen die tijd, jaren terug videos van mij heeft gemaakt tegen mijn weten in.

Dit was al een man die aandrong op foto's, en video's maken tijdens de seks, omdat hij er later naar terug kon kijken. Ik was jong, stom, naïef, en onzeker. Ik heb toen die tijd gezegd dat ik niet wil dat hij videos maakt, maar dat hij wel een foto kon maken zonder mijn gezicht er op, omdat hij bleef aandringen.

Het was een soort fwb, dus na een tijdje hadden we geen contact meer.

Doorspoelen na een paar jaar later, had hij mijn nummer weer ergens gevonden, en had hij mij geappt. Niks raars aan de hand verder, behalve dat ik geen interesse meer had. Hij vertelde zelf dat hij de videos had verwijderd omdat hij een relatie kreeg, en nu graag weer zou willen afspreken. Toen ik hem confronteerde dat hij dat niet zou doen, nam hij het gelijk terug, en kreeg ik een paniekaanval. Dit is ondertussen ook ruim een jaar geleden dat ik er achter kwam via hemzelf dat hij wel videos heeft gemaakt. Nu ontstaat het beeld zo nu en dan in mijn hoofd, en ik kan helemaal niks doen.

Ik voel mij vreselijk, ik kan geen aangifte doen, want ik heb geen bewijs, geen foto's, geen naam, of telefoonnummer. Ik haat vrouw zijn, en het moeten accepteren van seksueel misbruik.

Hey Reddit, Toevoeging: Beetje lompe titel, ik kwam op niks beters!:) Iets wat mij steeds meer opvalt:

Vandaag was ik bij de huisarts, en het systeem waar alle dossiers van patiënten in staan was kapot, daarom duurde alles wat langer, en konden ze onze gegevens ook niet opzoeken. Ik weet niet hoeveel keer ik wel niet "sorry" heb gehoord, van zowel de arts, als de assistente, omdat ze mij niet direct konden helpen. Helemaal geen probleem, ik wacht wel even, en volgende week hoor ik meer. Verder pak ik het sportief op, en dan zie ik ook een soort opluchting bij de assistente ontstaan.

Hetzelfde bij de zelfscan kassa's. Oke, het is een klein ongemak, maar ik ga er niet moeilijk over doen, het hoort erbij. Zelfs daar wordt er excuses aangeboden dat ze even mijn mandje willen controleren. Één meisje vroeg het zelfs zo voorzichtig dat ik ook vroeg: "geen probleem hoor! zijn er dan zoveel mensen die boos worden op je?", en ze zei "ja".

Op mijn werk krijgen wij ook vaak de volle lading over ons heen, omdat we dan een klein foutje maken door miscommunicatie, of omdat we een consument niet meteen van antwoord kunnen voorzien.

Kunnen we echt geen begrip meer opbrengen voor de medemens? Waarom zijn wij alleen nog maar met onszelf bezig, en maken we problemen ook zeer persoonlijk? Wij zijn toch allemaal mens, en 9/10 dingen is letterlijk onmacht.

Hoi Reddit, fijne maandag allemaal.

Ik zag net een post over iemands grootste miskoop, nu ben ik benieuwd wat jullie beste koop is?

Persoonlijk heb ik zelf niet echt een hele grote miskoop waar ik nu zo op kan komen.

Mijn beste aankoop daarentegen: de Ninja Creami (ijsmachine). Eén tijdje terug heb ik hem helaas moeten verkopen vanwege de verhuizing, ik heb er elke dag spijt van gehad. Gisteren heb ik hem toch maar weer besteld omdat hij in de aanbieding was. Geen seconde spijt van dat ding. Alleen spijt dat ik hem ooit weg heb gedaan!

Hoi allemaal,

Ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden, en waarom iemand het überhaupt zou doen.

Dan heb ik het niet over gewoon grappig over andere (slechte, of goede dates) praten als lolletje, maar meteen openen met dat zijn andere match vandaag heeft afgezegd.

Gisteren dacht ik (vrouw) echt dat ik een leuke match aan de haak had geslagen, het was niet Tinder. Gewoon spontaan, en wel mijn type. Dus ik open het gesprek, gewoon gezellig. Het komt echt net op gang, en mijn match zegt eigenlijk meteen "ik had vanavond eigenlijk een date met een leuke meid, maar die heeft afgezegd". Dat vind ik wel een beetje een afknapper als je daar vrij snel over begint, en daar bleef het ook niet bij. Na nog wat heen en weer ge-chat, begon het na zijn date, vrij snel over seks.

Proberen we allemaal nog leuk en interessant te zijn op dating apps? Of zijn we eigenlijk alleen nog met onszelf bezig. Misschien is het wel een flirt tactiek die ik niet begrijp, om andere vrouwen jaloers te maken ofzo.

Ondertussen is het gesprek dood gevallen. "En je dan afvragen waarom je nooit dates hebt, of krijgt".

Zo, ik wilde even mijn ei kwijt, wat vinden jullie hiervan?

Hey iedereen van Reddit!

Dit is een vraag waar ik al een tijdje mee zit, en misschien weten jullie het antwoord?

Trends is iets van alle tijden natuurlijk, en veel bedrijven spelen er op in, zoals de supermarkt die in één keer de crompouce verkoopt, of "labubu matcha dubai chocolate taart" verkoopt, omdat dit op het internet een mega hype is geworden. Ik geloof dat dit heel goed verkoopt op de markt, voor een korte, maar krachtige periode. Als de hype dan voorbij is dan kan Albert Heijn gewoon weer door met het leven.

Maar wat gebeurt er nou eigenlijk met die ultra trend gevoelige restaurants die in een keer overal opduiken? Dan heb ik het niet over een populaire yuppe tent die het over het algemeen wel goed doet.

Ik zie zoveel van die trend foods voorbij komen, waar dan gelijk een heel restaurant concept op gebouwd wordt. Dan heb ik het over de overdreven soorten koffie met sprinkles en matcha schuim, "tiktok-food", gekke cakejes, en vroeger de sushi donut, noem maar op.

Overleven dit soort bedrijven het echt op lange termijn?

Hey dames, dit onderwerp wil ik graag met jullie delen, misschien hebben jullie tips, of is het herkenbaar. Zelf heb ik namelijk geen idee of dit klopt, of dat dit gevoel tussen mijn oren zit.

Ik ben absoluut niet iemand die regelmatig naar de huisarts belt, het is eerder zelfs zo dat ze bijna niks van mij horen. Alleen als ik wel klachten heb, klachten gebaseerd op het vrouwelijk lichaam. Zoals PMDD, of acne gerelateerde problemen, mentale gezondheid, noem maar op. Heb ik het gevoel dat ik mijn punt altijd moet verdedigen. Moet daarbij ook wel zeggen dat ik voor mijn huidige huisarts, jaren bij een heel vervelende zat die mij niet serieus nam.

Ook heb ik geen extreme bordeline klachten, ik ben een functionerend mens, maar door trauma's van vroeger is dit blijkbaar sinds kind af aan ontwikkelt. Bijna niemand weet dat ik de diagnose heb, behalve mijn partner, en de arts. Alleen heb ik door deze stempel het gevoel dat ik minder serieus genomen word. Dat alles wat ik zeg met een korreltje zout word genomen. Het is niet alsof ik mega dramatisch, en stereotypisch bordeline doe bij de huisarts.

Misschien is het ook wel een universeel vrouwending, dat we minder serieus worden genomen, omdat ik deze verhalen wel vaker hoor, ook mensen zonder persoonlijkheidsstoornis.

Hebben jullie hier ook last van, en wat helpt je door serieuzer genomen te worden?

Te heet om origineel te zijn × shitpost(?)

Waarom is het bijna niet uit te houden buiten als het 30+ graden is, of in ieder geval al best wel (aangenaam) warm? Maar als mijn zwembadwater 28 of 30 graden is, voelt het altijd koud als je erin stapt! Dan kun je je afvragen van: tja, onze lichaamstemperatuur is 37 graden, dus het water is veel kouder dan je lichaamstemperatuur, waardoor je een soort temperatuurshock krijgt. Maarrr... Waarom vinden we het dan zo warm buiten als het 25, of 34 graden is, terwijl onze lichaamstemperatuur hoger ligt dan het gemiddelde Nederlandse klimaat?

Mensen lijken mijn vraag nooit te snappen, help mij met dit raadsel.

Neem mijn post a.u.b. met een korreltje zout, en wat zonnebrand. Het leven is niet zo serieus. Fijn weekend!!

Hey Reddit,

Vanmiddag zag ik een leuke vacature op de Nationale Vacaturebank. Volgens mij wel een betrouwbare vacaturesite, vergelijkbaar met Indeed? (Denk ik).

Er stond dat de functie vier dagen online staat, vrij recent dus. Ik kende het (familie)bedrijf al van naam, het is geen groot internationaal bedrijf ofzo.

Het lijkt mij een leuke functie, dus ik heb gesolliciteerd.

Daarna heb ik gewoon uit nieuwsgierigheid naar het bedrijf gezocht op Google Maps, om te kijken waar het ongeveer is, en of het bedrijf goede reviews krijgt.

Toen zag ik dat het bedrijf permanent gesloten was onder het kopje 'openingstijden'. Dat houdt over het algemeen in dat het bedrijf failliet is.

Nu vraag ik mij af, is het dan een nepvacature? Kan het bedrijf nog wel gewoon bestaan? Heb ik mijn tijd verspild? Kan het zijn dat een vacaturesite zoals de Nationale Vacaturebank soms oude, allang vervulde vacatures weer online zet?

Hey dames,

Ik ben bijna 30, en volgens mij wordt je rond die tijd langzaam opgeroepen voor uitstrijkjes, en de mammogram. Misschien heb ik het helemaal verkeerd, so please educate me!

Als jonge tiener had ik deze vraag al, en je hoort van iedereen dat het pijnlijk is, en dat je borsten helemaal horizontaal plat gedrukt worden. Ik zit er in ieder geval niet op te wachten.

Maar ik heb een kleine cupmaat.. ik heb een B, ze zijn altijd wat gespannen, vooral als ik ongesteld moet worden. Daarom vraag ik mij af hoe ze mijn borsten dan op zo'n plaat drukken. Als je wat grotere borsten hebt kan je ze bewijs van spreken letterlijk op die plaat leggen. En heb je een groter vlak om ze plat te drukken. Maar hoe doen ze dat straks bij mij? Hier maak ik mij soms echt (onnodig?) druk om. Ik krijg mijn eigen borsten al bijna niet plat als ik het met mijn handen probeer.

Haa Reddit,

Gisteren zat ik in de auto terug naar huis, en ik heb iets mee gemaakt wat ik nooit eerder heb gezien/gedaan.

Ik reed achter een grijs busje met getinte glazen, en ik zag een rood lampje branden in de auto, aan de achterkant, het was een SOS signaal in morsecode. Een paar keer achter elkaar, toen stopte het even, en daarna begon het weer. Zo ging het de hele tijd door.

Ik kreeg er echt een verkrampt onderbuik gevoel van, dus ik heb voor het eerst in mijn leven de alarmcentrale van de politie gebeld.

Voor mijn gevoel nam de politie het wel serieus, en stelde voldoende vragen, alleen kreeg ik ook het gevoel dat ze ongeïnteresseerd waren, waardoor ik begon te twijfelen aan mijn melding. Ik moest later een andere afslag nemen, waardoor de politie ons gesprek ook heeft afgerond. Ik heb geen idee of ze naar de auto toe zijn gereden. Ik nam gisteren liever het zekere voor het onzekere. Heb ik hier juist gehandeld? Of was ik onnodig achterdochtig?

Hey dames,

Ik zit nu voor de lol naar "Dertigers" te kijken op BNNVARA. Zoals de titel van het programma al zegt, gaat het over mensen die 30 zijn, en iets van hun leven op de rit proberen te krijgen, maar dan op een humoristische manier.

Maar nu mijn vraag, wat is het "stereotype" van een 40 jarige vrouw?

Ik ben nu 28 jaar oud, nog niet 30, maar ik heb wel het gevoel dat ik iets van mijn leven moet gaan maken, en ben daarvoor allerlei dingen gaan doen.

Als je 20 word dan ben je aan het ontdekken, feesten, je identiteit aan het vinden, en voel je je super volwassen, en dan heb je ook het gevoel dat je nog alle tijd hebt. Je neemt de toekomst nog niet zo heel serieus, je komt rond van een bijbaantje, en hebt alleen maar "situationships" die nergens toe lijden.

Als je 30 bent, of nadert. Dan ben je eigenlijk nog super zoekende, "dan moet je in één keer iets van je leven gaan maken", en heb je het gevoel alsof je achterloopt. Tegelijkertijd heb je het gevoel dat je jeugd voorbij js, en ga je gekke hobby's zoeken om de leegte in je ziel op te vullen. /s (Voor mij, en mijn vrienden dan). Sommige mensen gaan een huis kopen, krijgen kinderen, gaan op een helende reis in Japan, noem maar op.

In wat voor een levensfase kom je als je 40 bent? Heb je het dan wel in een keer op de rit? Ben je dan echt oud? :P Of weten we dan nogsteeds niet wat we aan het doen zijn?

Hey vrouwvolk, Ik (27f) wil hier graag even mijn verhaal doen, mijn hart luchten, en eigenlijk hoop ik hier wat advies, of hulp te krijgen voor dit probleem.

Helaas kamp ik al lang met trauma's van seksueel misbruik. Wat mijn seksleven best wel heeft beschadigd. Ook zit ik al heel wat jaren bij verschillende psychologen, met verschillende behandelingen/aanpakken, en sinds een aantal maanden zit ik bij een seksuoloog.

Met de hulp van therapie heb ik wel veel geleerd, alleen ik merk dat de trauma die ik in mijn lichaam voel, als het op intimiteit aankomt, eigenlijk niet verdwijnt, emdr lijkt ook niet echt te helpen.

Zolang als ik seksueel actief ben, dus sinds mijn puberteit. Heb ik mij altijd onzeker gevoeld, en voelde ik altijd diepe schaamte na het vrijen. Over bijvoorbeeld mijn lichaam, of over de dingen die ik gedaan heb toen ik in "the mood" was.

Ik heb nu een hele fijne partner die heel begripvol is, en mij alle tijd in de wereld geeft om weer comfortabel te voelen met vrijen. Maar ik merk dat ik steeds meer afstand zoek van intimiteit, ik word steeds "banger" voor het vrijen, en durf het niet meer te initiëren, of überhaupt te hebben. Eigenlijk allemaal vanwege de trauma's, en dus die schaamte die ik altijd blijf voelen. Dit gevoel van schaamte, en verdriet had ik ook al voordat ik seksuele trauma's heb opgelopen. Bijvoorbeeld met mijn eerste echte vriendje.

Ik voel mij echt radeloos, want het lijkt niet te verbeteren, en ik wil ook geen volledig seksloos leven lijden, wat nu wel een beetje aan de hand is.

Hee dames van Reddit,

Ik hoop bij jullie wat advies in te winnen, ik heb namelijk heel veel broeken, maar door mijn lengte zitten ze allemaal net niet goed, er is altijd wel iets wat beter kan zitten.

Ik heb mijn lengte, en taille maat een tijdje terug opgemeten, en dan kom ik uit op een 27/34. Dus ik was al een stapje verder, door alleen broeken te kopen die dit bieden. Alleen als ik die maat aandoe, dan zit hij bij mijn benen, en taille goed, maar omdat ik een langere rug heb, en bredere heupen + kont, zit de broek constant in mijn kruis, of tussen mijn billen, hier voel ik mij ook heel bewust van. Ik heb ook een paar keer een 28/34 gekocht, dan krijg ik geen "cameltoe", maar dan ziet het er weer slordig uit omdat hij te los zit bij de taille, en half naar beneden zakt. Ik wil gewoon een broek die echt goed aansluit, zonder ongemakken.

Is er hier iemand die precies dezelfde struggles heeft als ik, en welke merken hebben jou dan echt geholpen?

Of is de enige optie die ik nog heb, al mijn vakantiegeld uitgeven aan maatwerk jeans.

Alvast bedankt! 💕

Hoi Reddit, ik word zo waarschijnlijk voor gek verklaard, en wellicht krijg ik een hoop downvotes, maar ik ga het risico toch nemen! ;)

Er zijn al wel meer posts gemaakt over mensen die geen geluk hebben in de (dating)wereld, en dat ze ongelukkig zijn, vanochtend zag ik er weer eentje voorbij komen, en dat ze geen idee hebben waardoor het komt. (Ik heb hem niet eens helemaal uitgelezen, sorry).

En ondertussen komen er ook steeds meer draadjes tevoorschijn, over deze draadjes, dat r/nederlands wel een mislukte levens/dating rant/uitlaatklep wordt.

Ik zal er vandaag ook even aan mee doen.

Voor mijn gevoel is het elke keer weer een bericht dat het leven niet goed gaat, en dat ze geen vriendin kunnen vinden, wat ze ook doen. Of dat ze boos zijn op de wereld. Of iets uit het verleden. En de top comment is bijna altijd dat ze hun gedrag misschien moeten aanpassen, of dat ze eerst aan zichzelf moeten werken, voordat je een relatie kan krijgen, ofzo.

Je weet denk ik wel wat ik bedoel.

Ik ben hier een goed voorbeeld, vroeger was ik depressief, vond ik het moeilijk om vrienden te maken, en was ik sociaal ongemakkelijk. Ik vond het echt super raar dat mensen niet op mij afstapte, en waarom ik zo lang single was. Oja, en ik dronk mega veel tijdens het uitgaan. Alle problemen in mijn leven kwamen ook echt niet door mij. /s

Uiteindelijk hoorde ik van mensen om mij heen dat ze wel geïnteresseerd in mij waren, maar dat ik een hele gesloten houding had, en altijd chagrijnig over kwam. mensen kunnen niet ruiken dat jij sociaal ongemakkelijk bent, of dat je er liever niet wil zijn.

Na veel zelfreflectie, therapie, en door uit mijn depressie te komen, heb ik nu een leuke relatie, goede vrienden, en een redelijk voldaan leven als je er een klap op geeft.

Ik wil niet zeggen dat dit voor iedereen geldt. Maar de meeste aanpassing komt vanuit jezelf, en niet door vingers te wijzen naar anderen.