canım yanıyor
herkese selamlar. selam demek bile içimi acıtıyor aslında… öncelikle okuyacak herkese minnetlerimi sunuyorum. lütfen bulunduğum durumu anlamaya çalışan bi yerden cevaplamaya çabalayın. Elimden geldiğince yazıyı kısa tutmaya çalışacağım.
Hayatım boyunca sorunlarımı tam manası ile anlatamadım hiç bir zaman, her zaman utanç verici geldi hayatımdaki kontrolümün bu kadar az olması ama artık utanç verici olsada yaşadığım hayatı anlatmak istiyorum , çünkü biraz olsun yok sayılmama olasılığının hissinin ağırlığını utançtan daha çok hissediyorum artık. Bir kişinin okuyabilecek olma olasılığı ile bu düşüncemi dindirebilir değil mi?
Ben şuan 16,5 yaşındayım. 9,5 yaşımda regl oldum. 11 yaşımdan beri de inançsızım.
Regli dile getirmem kulağa garip gelmiş olabilir. Ama eğer ki bir kadın ya da kız çocuğuysanız sorunların başlangıcı büyük ihtimalle burada yatıyor olabilir.
Benim için bu yaşta regl olmuş olmam 7 yıldır başörtü taktığım manasına geliyor.
Daha hayatta neyin ne olduğunu bilmezken, benim için roller belirlendi, biçildi ve de ben şuan buna göre yaşıyorum. Her dışarı çıktığımda içim acıyor. İnanmadığım bir dini temsil etmek , kimsenin aslında yaşananları bilmemesi beni üzüyor.
Kimse ,kimse hakkında bir şey bilmiyor oysa. Dışarıdakilerin durumunu bilmeden ve de anlayamadan buna yakınmam ne kadar doğru bilmiyorum ama yine de canımı yakıyor.
Annemle başörtü konusunu konuşmuş olsamda, konuşmuş saymıyorum sadece bana bağırması ile tepki aldım, babamın tepkisini ise düşünemiyorum bile.
Sırf “müzik dinlememin sana ne zararı var?” diye sorduğum için kafama vuran ve de akla alınmaz saçma sapan şeyler söyleyen sözde annemin çok sağlıklı tepki vermesini beklemiyorum zaten, beklemiyordum ama bi ümit denemeden kim bilebilir?.
Kafama vurduğu gün. Fiziksel acıya tepki veren birisi olmasamda ağladım o gün. Çünkü çok korktum ben. Beynime bir şey olabilme olasılığından, zarar görmesinden.
Ben daha ölemeden, beynimin ölü gibi olabilme olasılığından. Muhtemeldir ki oldu da bu, haftalarca düşünemedim. Kafama vurduğu gün kustum ve de yarına kadar baş ağrım da dinmedi. Beni doktora götürmediler. Ama beyin sarsıntısı ya da kanaması geçirmiş olabilirdim ki ,geçirdiğimi sanıyorum.
Kusmanın beyine alınan hasarla bağdaşık olabileceğini biliyorum. Normalde düşünmekte zorlanmayan benim haftalarca doğru düzgün düşünemediğini biliyorum, hatırlıyor ve de hissediyorum. Beynimi kaybedersem, bilincimi kaybedersem, bu evden nasıl çıkarım hissini hatırlıyorum.
Kabul ettiğim için duygularımı belli etmekte zorlandığım sorunlarımı kısaca yazacağım.
Ortaokuldan sonradır liseye gidemedim, açıktan okuyorum. Gerçek hayatta hiç bir arkadaşım yok. Dışarı kendi isteğimle özgürce çıkamıyorum. Yalnızda çıkamam. Dışarıya ancak ayda bir kere çıkabiliyorum artık (dişçiye gitmem zorundayım) , özel günler yani ziyaretler harici. Sanal arkadaşlarım var ama ailem buna izin vermiyor. Hiç biri ile sesli konuşamıyorum, yine de beni seviyorlar 💗.
Ne yaparsam yapayım gizlemek zorundayım. Kitap okumama izin verilmiyor. Eskiden okusamda babam ve de annem 50’den fazla kitabımı çöpe attılar. Artık onlara sahip değilim. Yeni kitap almam da yasak. Her günüm ev işleri yapmakla geçiyor. Kardeşimi korumak zorundayım ve de onu tam eğitemesemde eğitmek zorundayım. Ailem kardeşimi ben koruyorum diye ona kötü davranmaktan çekinmiyormuş gibi hissediyorum. Neredeyse her gün bir kavga yaşanıyor. Yıllardır psikolojik baskıya maruz kalıyorum. Ailemi bir gün terk etmem gerekiyor hissi ile yaşıyorum. Tek isteğim tek isteğim huzurlu bi aile olmaktı. Onlardan nefret edemiyorum. Onlara kızmak istediğimde , bana yaptıklarını düşündüğümde onları sadece anlayabiliyorum. Ama kardeşime yaptıklarını düşününce sinirlenebiliyorum.
Sorunlarımı sorun olarak görmemekte iyiyim.
Babam bana defalarca öldürme tehdidinde bulundu. Kafama vurup duvarda parçalamak istiyormuş. Bende yap diyorum. Annemden de babamdan da fiziksel şiddet gördüm.
İhtiyaçlarım hiç bir zaman karşılanmıyor. Kendi kendimin anne ve de babasıymış gibi hissediyorum. Beni en çok zorlayanlardan bir tanesi şizofreni ile mücadele ettiğimi düşünüyor olmam. Dışarı çıkamadığımdan ve de aileme ne kadar anlatsamda yardımcı olmadıklarından ve de kaale almadıklarından dolayı. Kendi, kendime araştırıp ve de öğrenip bu kanıya vardım. 4 yıldır bu durumdan muzdaribim. Bunun dışında bazen gerçeklikten koptuğumu hissediyorum şuanda da öyle.
Duygularım bana uzak geliyor. Normalde çok hisseden biri olsamda şuan kendimi durduruyorum. Olayı dramatikleştirmek istemiyorum. Ama isterdim ama şuan duygularımı kapatıyormuş gibi hissediyorum ama hissetmiyorum sadece ağlamak istiyorum.
Ben bilimde ilerlemek istiyorum. Sevmek ve de sevilmek istiyorum. Sadexe huzueu tatmak istiyorum. Teşekkür ederim. Açmamı istediğinizin bir konu varsa deniyebilirim. Çok üstü kapalı oldu. Sağ olun