u/Bannered_Mare

​

İnterntten bir kızla tanıştım. İkimiz de KPSS’ye hazırlanıyoruz. Tek başıma çalışmayı sevmediğimden ve onun hayat şartları normal bir şekilde ders çalışmasına olanak vermediği için birlikte çalışmayı teklif ettim.

İlk tanıştığımız zamanlarda biraz rahatsızdı ve ona ara sıra nasıl olduğunu soruyordum. Bir gün bana, “Sen çok iyi birisin. Sürekli beni soruyorsun, bana derslerde yardım ediyorsun. Teşekkür ederim.” diye yazdı. Ben de hafif flörtöz konuştum ve bunun sonucunda utandığını, kızardığını söyledi. Fotoğraf atmasını istedim. Cidden kızarmıştı ve gözüme çok tatlı geldiğini söyledim.

Bundan sonra o da benimle flörtöz konuşmaya başladı ve sürekli birbirimize güzel sözler söylemeye başladık. Bu bir süre devam etti. Sonra hayallerimiz hakkında konuştuk. Basit hayalleri olan bir kızdı, bunun nedeni de kötü hayat standartlarına sahip olmasıydı. Sonra ben de kendi hayallerimden bahsettim. Konu bir şekilde evliliğe geldi ve ben Alevi, o ise Arap Sünni olduğundan bunun olmayacağı konusunda karar kıldık. Benim için sorun yoktu da kız istemedi, “Ailem izin vermez.” dedi. Zaten bunun başıma ikinci gelişi; daha önce bir kız daha bundan dolayı istememişti, neyse.

Birbirimizle samimi konuşmaya başladık, sanki sevgiliymişiz gibi. Ama sonunun bir yere varmayacağını ikimiz de biliyorduk. Onunla hâlâ ders çalışmaya devam ediyorduk. Ben anlatıyordum, o dinliyordu ve bana bugün şöyle dedi:

“Seninle iyi ki tanışmışım. Önceden düşünürdüm, ben değer verilecek, sevilecek birisi değilim diye ve bunu kabul etmiştim. Ardından sen çıktın karşıma. Senin sayende kalbim yeşerdi, bahar oldu. İlk defa yaşadığımı, önemsendiğimi ve sevildiğimi hissettim. İyi ki varsın, seni çok seviyorum.”

O mesajı görür görmez gözlerim doldu, ağladım. Kim ağlamaz ki? Ona böyle hissettirdiğim için mutlu olduğumu söyledim ve cidden mutlu oldum. Bir insana böyle hissettirmek beni mutlu etti.

Ders çalışmaya devam ettik ve ben o sırada ağlamamak için kendimi zor tuttum. Sesim titreyerek ders anlattım. Çünkü bir gün onun hayatından çıkacağımı ve bunun için kalbinin çok kırılacağını biliyordum.

Daha önce hiç sevgilisi olmamış. Bunun sevilemeyecek kadar değersiz birisi olduğunu düşünmesiymiş. Birisinin ilki olmak çok güzel bir şey; ilk sevdiği ve ilk sevildiğini hissettiği kişi olmak... Ama birisinin kalbini kıran ilk kişi olmak ise bir o kadar kötü. Ne yaparsam yapayım, sonunda kalbi kırılacak.

Şifreyi değiştirdim ama yapmam gerek başka bir şey var mıdır

İçimdeki acıyı, boşluğu birisine yoğun bağ kurmadan ve o kişiye değer vermeden dindiremiyorum. kiminle bağ kurmaya çalişsam her seferinde karşiliksiz kalıyor. Onlara değer verdikçe gözlerindeki değerim düşüyor. Bu beni daha da kötü duruma sokuyor. Ne yapacağim cidden bilmiyorum.

Sevilemeyecek kadar fakirmişim ve fakir olduğum için sevgili yapmamam geremiş onların zamanını çalıyormuşum. Sandviçim oldukça lezzetliydi. Bir dahaki sefere yeni aldığım yağlı fritöz ile belçika usulü patates de kızartacağım ayrıca tavuğu lezzetlendirmek için farklı soslar denemeyi düşünüyorum. Tavuğa sizce ne tarz bir sos yakışır?