u/CambrianValley

W tym miesiącu CME Group (największa na świecie giełda instrumentów pochodnych) ogłosiła partnerstwo z Silicon Data w celu uruchomienia pierwszych w historii kontraktów futures na moc obliczeniową. CEO CME, Terrence Duffy, dosłownie nazwał tę moc (compute) "nową ropą XXI wieku". Choć brzmi to jak niszowa inżynieria finansowa, uważam że w rzeczywistości będzie to potężny katalizator strukturalny, który całkowicie zneutralizuje ryzyko kolejnych dwóch lat boomu na sprzęt AI (przede wszystkim GPU Nvidia, ale również nowej altenatywy do LLMs, WSE-3 Cerebras).

Obecnie budowa najnowocześniejszego centrum danych AI kosztuje miliardy, tworząc ogromne ryzyko CapEx. Jeśli AWS kupi dzisiaj układy GPU Nvidii za 2 miliardy dolarów, a stawka godzinowa za wynajem mocy obliczeniowej w chmurze spadnie po 6 miesiącach, zostaną z ręką w przysłowiowym nocniku i szybkno tracącym na wartości sprzętem. Dzięki wprowadzeniu rynku futures, AWS może teraz kupić czipy i jednocześnie zająć krótką pozycję na kontraktach terminowych na moc obliczeniową. Jeśli stawki wynajmu spadną, ich kontrakty futures przynoszą zysk, idealnie kompensując utracone przychody z cloud compute. innymi słowy, matematycznie gwarantowany zwrot z inwestycji jeszcze zanim serwery w ogóle zostaną podłączone do prądu!

Największym argumentem przeciwko (czyli bear case) Nvidii zawsze była cykliczność – czyli obawa, że hyperscalers w końcu przestraszą się nadmiernej rozbudowy i przestaną zamawiać chipy. Ponieważ hyperscalers mogą teraz zabezpieczyć (hedge) swoje ryzyko spadków na CME, ta bariera negaywnych konsekwencji kompletnie znika. Mogą bez obaw podpisywać wieloletnie, wielomiliardowe kontrakty zakupowe, gwarantując Nvidii potężny portfel zamówień i pozwalając producentom krzemu na idealne zoptymalizowanie ich łańcuchów dostaw (np. TSMC) przy użyciu forward pricing curve.

Według mnie, to cementuje potężną przewagę geopolityczną. USA nie tylko wprowadzają innowacje w zakresie samego krzemu. Budują również całą otaczającą go infrastrukturę finansową. Przekształcając moc obliczeniową z nieprzewidywalnego wydatku IT w dojrzały, dający się zarządzać ryzykiem produkt, giganci technologiczni mogą zaciągać tańszy dług i skalować infrastrukturę z prędkością, której europejscy i azjatyccy konkurenci po prostu nie są w stanie dorównać.

Rynek już to wycenia (na 19 maja 2026, cena akcji Nvidii wynosi 221 USD na pre-market, co oznacza wzrost o prawie 10% w tym miesiącu). Era zgadywania kosztów serwerów dobiegła końca, ponieważ compute (lub, analogicznie do petrodolar, computedolar) oficjalnie staje się ustandaryzowanym, zbywalnym towarem makroekonomicznym.

Zatem, "computedolar" stanie się prawdopodobnie na przestrzeni jednej do dwóch dekad nowym "petrodolarem" XXI wieku, ponieważ kluczowym kołem zamachowym każdej zaawansowanej gospodarki staje się na naszych oczach (błyskawicznie) przetworzona inteligentna informacja, zawsze i wszędzie.

Synopsis:

The global anti-money laundering (AML) apparatus costs a staggering $206 billion a year to maintain, generates millions of Suspicious Activity Reports, and fails completely at its only job. As John Lanchester outlines in this devastating piece for the London Review of Books, modern financial compliance operates exactly like a drunk looking for his lost keys under a streetlight: regulators focus obsessively on the brightly lit retail banking system not because that’s where the dirty money is, but because it’s the only place they can see.

The result is a dystopian, two-tiered financial reality. For ordinary citizens and gig workers, the system is a hair-trigger panopticon that will freeze a checking account or flag a $1,000 transfer without warning, explanation, or the right to appeal. Meanwhile, apex criminals effortlessly wash billions through the "dark alleys" of international trade, using corrupt Moldovan judges, missing-trader VAT carousels, and cash-only high street candy stores, entirely bypassing the digital tripwires meant to stop them. The system essentially taxes the law-abiding public to build an inescapable dragnet for minnows, while the whales swim free.

So why don't Western governments actually fix it? Because, as Lanchester brutally concludes, the "dark corners" of the financial system aren't bugs; they are load-bearing pillars of our economies. To genuinely dismantle the offshore webs, shell companies, and luxury real estate washing machines would mean turning off the tap of global capital that elite financial hubs rely upon. It is an infuriating, essential read on how the state traded actual law enforcement for expensive, retail-level compliance theater.

Consider the contrast between owning a physical encyclopedia and reading Wikipedia. An encyclopedia is meticulously researched, beautifully formatted, authorized by committees, and entirely outdated the moment it goes to print. Wikipedia is chaotic and launches with errors, but it updates in real time and iterates exponentially.

This is the exact structural difference between how Europe and the United States govern technology. The EU is busy writing the encyclopedia of compliance. The US is building the wiki.

The European legal and administrative state was built in the post-WWII era to govern heavy industry, chemicals, and physical infrastructure. In the world of "atoms", progress must be slow and linear. You cannot move fast and break things when constructing a nuclear reactor or a car factory. The European system is brilliantly designed to pre-calculate risk and ensure absolute safety before deployment.

But in the 1990s, the internet shifted the global economy from atoms to "bits". Software allows for infinite, immediate iteration. The US venture capital and legal frameworks adapted to a world with zero marginal cost of reproduction and embraced this recursive loop. The EU, however, took its industrial-era regulatory hammer and applied it to the digital economy. It tries to preemptively codify every possible future risk of a technology, like they are doing it with the AI Act, before the market even fully exists.

The tragedy is that Europe frequently creates the initial spark. The WWW protocol was invented at CERN in Switzerland. Foundational theories in neural networks and cognitive science often come from European universities. But the bureaucratic engine is designed to contain fires, not let them spread. Even Google's PageRank algorithm is a fundamental application of graph theory invented by Euler, also in Switzerland.

You can see this failure to commercialize in the raw data. Look at R&D spending. According to Eurostat and World Bank data spanning into 2024, the US spends about 3.45% of its GDP on research and development. The EU hovers around 2.24%. The venture capital gap is even more violent. In the first half of 2025 alone, US startups raised roughly $162 billion in funding. Europe managed $77 billion.

Why does this happen?

Because the US funds deep tech through risk-tolerant equity and aggressive government procurement. If an American startup builds a radical new aerospace component, DARPA or NASA writes a massive check to buy the prototype. In Europe, that same startup has to survive on risk-averse commercial bank debt, give up 40% of its equity to a university tech transfer office just to exist, and spend months filling out forms for an EU grant designed by a political committee.

This structural divide is perfectly mirrored in the stock markets. The US equity indices are effectively a bet on exponential tech growth. Tech and communications make up roughly 40% of the S&P 500's total market cap. A handful of massive tech companies are driving almost all global market returns.

Meanwhile, if you look at the STOXX Europe 600, the biggest companies are legacy giants. Europe dominates in pharmaceuticals like Novo Nordisk, luxury handbags like LVMH, legacy banking, and traditional industrials. There are a few glorious exceptions like ASML, but ASML succeeded exactly because it relies on a 20-year R&D cycle and massive physical supply chains. It plays perfectly to Europe's "atoms" strength. But in software and cloud computing? The war is over and the US hyperscalers won.

Europe needs to ask itself a serious question. Are they perfectly fine being the world's premier museum for luxury goods and legacy industries, or do they actually want to compete? If it is the latter, they have to stop trying to regulate bits as if they were atoms.