u/Clear-Path7168

Enige tips om een verbroken relatie een plek te geven zonder dat het iedere dag in je hoofd rondspookt?

Door het dagelijks contact wat er was voelt het als een gemis dat ik dit persoon niet spreek.

Ik heb het zelf uitgemaakt, niet omdat ik niet met dit persoon samen wilde zijn.. met alle liefde juist, maar dit persoon was absoluut niet in staat tot echt samen zijn. Hij loog onder andere over wie hij is, en hield veel dingen voor mij achter. Ik heb de relatie niet verbroken omdat ik niet om hem geef, maar uit pure noodzaak door zijn destructieve handelingen naar zichzelf en hoe hij met mensen omgaat.

Zelfs met het weten dat hij binnen twee weken al zijn liefde op een ander stortte, leugens over mij verteld.. ben ik er alsnog veel mee bezig in mijn hoofd.

Ik voel een soort.. afkeer richting hem.. ook frustraties omdat ik het graag anders had gezien.. echt veel liefde voel ik niet tegenover hem omdat daar simpelweg geen ruimte voor is door hoe negatief het was. Misschien dat juist de negatieve gevoelens mij hier wat in vast laten haken..

Ik ben niet alleen in frustratie thuis aan het zitten, mijn leven gaat gewoon door.. sterker nog, in grotere mate ervaar ik meer tijd en energie om dit te stoppen in mensen en dingen waar ik wel wederkerigheid in vind.

En toch, speelt dit op de achtergrond wat alles een donker randje blijft geven.

Enige tips? :)

I really love my boyfriend, but after 6 months together I can’t ignore that I often feel very drained after we spend time together. A big part of it is the lack of reciprocation in bed, but also in daily life (chores, effort, care). I’ve brought up the sexual part multiple times. He seems to understand in the moment, but nothing really changes. At most, there’s some “breadcrumbing” like brief touches with intention, but nothing that actually feels meaningful or satisfying.

In past relationships I struggled with receiving (especially oral), but I’ve worked on that a lot. I’m now at a point where I feel more confident and open than ever. But his lack of reciprocation is slowly undoing that. It makes me feel rejected and unwanted, and I’ve told him this.

Lately, when we’re in bed, I can’t shake the feeling that I’m just there for his pleasure. There’s nothing that shows he cares about what I like. I don’t even enjoy sex with him as much anymore, and that makes me really sad. What confuses me is that he has no clear reason for not reciprocating, but he is completely fine with me doing things for him (oral, anal, etc.).

Outside of sex, I’m also the one who takes care of things like cooking, picking up after him, being emotionally supportive. I do like caring for people, but not to the point where it’s one-sided, especially since I’m chronically ill and it takes a lot of energy.

I haven’t even brought up the chores part yet because the sexual issue already feels like “a lot,” but it’s definitely adding to how drained I feel.

What makes it harder is that I do have people in my life who show up for me, care for me, and put in effort. So I know what it feels like when someone actually wants to invest in you. Which makes me question this relationship more and more.

At this point I’m starting to feel like the lack of reciprocation both sexually and in general might be a dealbreaker and will cause the end of this relationship which I actually don't want.

It is still a 'new' connection.. so I wanted to give it time.. but me mentioning the fact that this is hurting me and keeps on hurting me is an indication that this is not a healthy person for me.

Is this as one-sided as it feels? What could I try more, or is this just an dead end..