Yeni bir kitap yazıyorum.Metinde bilinçli bir anlatıcı kırılması ve zaman kayması kullandım, okuyucuda yarattığı etki üzerine dürüst geri bildirim istiyorum.
Yağmur sonrası gibiydi. Havanın metalik kokusu, toprağın yumuşak hissi ve ayağın yere vurunca çıkan sesler.. Ama yağmur olmadığını sadece bastığım topraktan sızan sıvıya bakarak anlayabiliyordum. Çünkü 5 yaşındaki ben bile yağmurun kırmızı yağmadığını biliyordum.
Ama 5 yaşındaki bir çocuk için durumun yağmurdan tek farkı buydu. Çünkü 5 yaşında bir çocuk kanın metalik bir koku vereceğini, kanların toprağı çamur edebileceğini, kanlı toprağın çamur gibi hissettireceğini bilmezdi, bilmemeliydi. Ama acımasız yazgı böyleydi işte bilinmemesi gerekeni öğretirdi.
Hani düşündü 5 yaşındaki ben, ne olduğunu anlamlandırabilmek için. Bir keresinde yakalanmaca oynarken Pam'i kovaladığım geldi aklıma, yere düşmüştü ve dizin de aynen böyle kırmızı olmuştu Bir süre Pam başında beklemişti sonra kan durmuştu ve evine ailesine gitmişti.
O dan da yerde yatan Pam'e yöneldi ve Pam'in kalkmasını bekledi... Pam'in suratı komikti üzerinde böcekler geziyordu. Bekledim... Bekledim... Metalik koku çürük et, ıslak toprak pastel boya kıvamına gelene kadar bekledim...
Pam kalkmıyordu. Çok mu kötü düşmüştü? Diye düşünmeden edemedim. Ölüm kavramıyla yeni tanımış bir beş yaşındaki çocuk arkadaşının cesedinin kalkmasını bekledi... Ve sonra düşündü, Tüm köy birden nasıl düşebilirdi ki?
Çocuk düşündü, ben düşündüm. Belki de annem Pam'i yerinden kaldırabilir diye düşündüm. Sonuçta her sabah beni yatağımdan kaldırıyordu Veya babam her zamanki gibi bana ne yapmam gerektiğini öğretebilirdi.
Küçük adımlarla artık kurumuş toprak üstünde, Pam'in normalde süt beyazı olan ama yeşile dönen teninin yanından geçerek sokağı döndü ve kapıyı açmaya çalıştı.
Biraz zorlanarak kapıyı açınca evim dediğim yerdeydim. Ama o evin içinde düşmeyen tek kişi bendim. Parçalar, hayatımda görmediğim ve ne olduğunu şimdi anladığım parçalar. Bağırsaklar, kemikler ve aralarında yere düşüp parkeden bizim kanatan bir ben...