u/DisasterSpaghetti106

Θα ξεκινήσω:

Τεράστιο ecommerce (εξωτερικό) μαζί με φυσικά μαγαζιά, χιλιάδες transactions τη βδομάδα, περίπλοκο στακ. Σημαντικό το τελευταίο. Δε θέλω να μπω σε βαρετές τεχνικές αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες αλλά όλο αυτό το κτήνος είχε ένα καστομ php ατελειώτο σκριπτάκι από έναν ντεβ που το είχε φτιάξει πριν 5 χρόνια και αυτό που έκανε μέσα σε άλλα ήταν να δίνει λεπτομερέστατη αναφορά πωλήσεων από όλα τα καταστήματα με βάση την χιλιομετρική απόσταση μεταξύ τους.
Ήταν χτισμένο σε php/csv/mysql και προφανώς σε $1 χοστινγκ το μήνα, αλλά έκανε τη δουλειά του και οι επενδυτές από ντουμπάι και ποιος ξέρει που αλλού απλά λαμβάνανε στο εμαιλ τους μια ωραία αναφορά 2 φορές τη μέρα που έκρινε αν θα χτιστούν/κλείσουν νέα καταστήματα, αν μερικά θα έχουν εκτπώσεις ή όχι κτλ. Στην ουσία έφτιαξε ένα περίπλοκο admin/sales dashboard.
Ο προγραμματιστής που το έφτιαξε είχε φύγει χρόνια από εκεί και κανένας μας δεν ήξερε πως δούλευε πλήρως (εννοώ ξέραμε κώδικα αλλά ο τύπος ήταν μαθηματικό μυαλό και οι αλγόριθμοι του που έβαλε σε αυτό ήταν σε επίπεδο ιδιοφυίας) αλλά που και που του ρίχναμε μια πολύ χαλαρή συντήρηση κατηγορίας FE.

Εγώ τότε δεν ήξερα αρκετά από sql πέρα από τα βασικά αλλά δε μπορεί, να κρύψω ένα row από τον πίνακα ήξερα να το κάνω! Ήταν Παρασκευή 5 το απόγευμα, ο από κάτω από τον CTO που έφευγε για 1 μήνα διακοπές μου είπε βιαστικός αν μπορούσα να το κάνω μπαμ μπαμ στα γρήγορα ούτε 5 λεπτά υπόθεση δεν ήταν και έφυγε. Και επειδή ήμουν καινούριος σε εκείνο το πόστο δεν έλεγα όχι οπότε λέω πόσο δύσκολο να είναι. Άνοιξα λοιπόν το phpmyadmin σφυρίζοντας ανέμελα και πατάω Drop αντί για Delete.....
Πάω μετά να βρω τον πίνακα μου, άφαντος. Πάω να βρω άλλες στήλες, όλες άδειες. Το αίμα μου πάγωσε πραγματικά και κυριολεκτικά σταμάτησε ο χρόνος. Σκεφτόμουν ότι η απόλυση θα ειναι το λιγότερο που θα πάθω, άνετα θα κινήσουν νομικές διαδικασίες επειδή ήταν σε βαθμό κακουργήματος-σαμποταζ ότι έκανα! Ανοιγω στακ οβερφλοου (τότε ήταν ακόμα στα καλά του) ψάχνω ψάχνω δεν έβρισκα τίποτα και πραγματικά δε ξέρω αν με άκουσε ο θεός της Τεχνολογίας ή κάτι αλλά βρήκα ένα ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ όλης της βάσης δεδομένων που έκανα ΚΑΤΑΛΑΘΟΣ 10 λεπτά πιο πριν. Την ξανανεβάζω όλα καλά και ουυυυφφ τιποτα δε χάθηκε. Έκανα το σύντομο τασκ , γύρισα σπιτι και κοιτούσα το ταβάνι για ώρες σκεφτόμενος γενικά τη ζωή.

Έρχεται η Δευτέρα, εγώ ατάραχος έκανα σαν να μη συμβαίνει τίποτα (κατά 1% περίμενα μέχρι και την αστυνομία ή κάτι εκεί) όπως πλησίαζα το γραφείο μου και τότε βγαίνει ο αφεντικός εκνευρισμένος από ένα μητινγκ που είχε με μετόχους. Με κοιτάει με νεύρα και λέω ωχ πάει εχετε γεια βρυσούλες και μου λέει πως ..οι ινδοι που μας κρατάνε τους σερβερς πρέπει να είχαν downtime επειδή την παρασκευή για 20 λεπτά είχαν σταματήσει να έρχονται τα δεδομένα. (και ναι δεν ήξερε ότι εγώ δούλευα σε αυτό). Τεσπα όλα καλά, poke face, και η ζωή συνεχίστηκε. Και από τότε δεν ξανάγγιξα ποτέ prod στα ίσα..

Έφυγα από την Ελλάδα περίπου πριν από 10 χρόνια. Πρόσφατα έκλεισα αυτή τη δεκαετία και μπήκα στη διαδικασία να κάνω έναν μικρό απολογισμό.

Τα πρώτα πέντε χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά όχι αφόρητα. Ήρθα χωρίς γνωριμίες, με μέτριες σπουδές, σχεδόν μηδενικό βιογραφικό και με την εμπειρία της ελληνικής αγοράς εργασίας, όπου έβρισκα είτε μαύρη εργασία είτε δουλειές ΙΤ με τόσο παλιές τεχνολογίες που σήμερα σχεδόν ντρέπομαι να τις αναφέρω.

Οπότε έπρεπε να τρέξω. Να βρω δουλειά, σπίτι, να σταθώ στα πόδια μου.

Έβλεπα όλη τη ζωή πολύ μηχανικά. Δουλειά --> χρήματα --> σπίτι -->  φαγητό και ύπνος --> ξανά δουλειά. Ήμουν και μικρότερος τότε (20 κάτι) και, έχοντας ζήσει την ανασφάλεια της Ελλάδας όπου έψαχνα χρήματα και ποτέ δεν έφταναν, πίστευα ότι αν αυτός ο κύκλος λειτουργούσε σωστά, όλα τα υπόλοιπα θα έμπαιναν στη θέση τους.

Και πράγματι, μαθηματικά έβγαινε. Ίσως και με το παραπάνω. Το βιοτικό επίπεδο, οικονομικά τουλάχιστον, ήταν εξαιρετικό.

Αλλά κάτι έλειπε.

Η ζωή ήταν υπερβολικά μηχανική.

Για πολύ καιρό πίστευα ότι έφταιγαν οι Βρετανοί. Τους θεωρούσα ξενέρωτους, απόμακρους, "κρυόκωλους". Βγήκα μερικές Παρασκευές για ποτό με συναδέλφους σε μαγαζιά με τόσο δυνατή μουσική που δεν άκουγες τι έλεγε ο άλλος και απλώς κουνούσες καταφατικά το κεφάλι με ένα ψεύτικο χαμόγελο. Πήγα και σε μερικά γενέθλια από τη δουλειά, αλλά μέχρι εκεί. Εννοείται ήμουν μέλος σε κοινότητες ελληνων και κυπριων. Υπήρχε μεγάλο χάσμα ηλικιων και απόψεων βέβαια και όλοι θάβαμε και αγαπάγαμε την ελλάδα ταυτόχρονα. (χασμουρητό)

Δοκίμασα κι άλλα πράγματα. Γράφτηκα σε συλλόγους πεζοπορίας, επιτραπέζιων παιχνιδιών, ομάδες γνωριμιών, εφαρμογές dating.

Τα αποτελέσματα ήταν από μέτρια μέχρι απογοητευτικά.

Και μόνο τώρα καταλαβαίνω γιατί.

Τα έκανα όλα μηχανικά. Σαν να ήμουν χαρακτήρας στο The Sims που προσπαθεί να γεμίσει όλες τις μπάρες αναγκών του.

Όλα άλλαξαν μετά από ένα επεισόδιο έντονης μοναξιάς που με βρήκε κυριολεκτικά να κλαίω μόνος μου σε μια γωνία ενός άδειου μπαρ κατεβάζοντας ότι σπιριτς υπήρχε και δεν υπήρχε (εντωμεταξύ γενικά δε πίνω)

Μετά από αρκετές εβδομάδες που ένιωθα πραγματικά μόνος, αποφάσισα να επιστρέψω στην Ελλάδα. Σκεφτόμουν ότι «δε γίνεται», εμείς είμαστε πιο έξω καρδιά λαός, πιο φιλικοί. Είχα στο μυαλό μου την κλασική εικόνα που έχουμε όλοι λίγο-πολύ μεγαλώσει: παρέες, αυθορμητισμός, και όταν όλα πάνε στραβά, σπάμε κι ένα πιάτο και χορεύουμε Ζορμπά, όπως έχουμε κοροιδέψει και τους ξένους μέσα από τις τουριστικές καμπάνιες του ΕΟΤ.

Είχα ήδη δρομολογήσει να φύγω μόνιμα από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Τότε όμως ένας καλός φίλος από την Ελλάδα μού είπε κάτι πολύ απλό:

"Μην έρθεις για διακοπές. Έλα να ζήσεις. Δούλεψε για λίγο και μετά αποφάσισε.."

Εκείνη την περίοδο εργαζόμουν πλήρως απομακρυσμένα, οπότε μπορούσα να το δοκιμάσω.

Έκανα αυτό το πείραμα για σχεδόν πέντε μήνες. Ήθελα να είμαι απόλυτα σίγουρος, γιατί το να φύγεις από το Ηνωμένο Βασίλειο είναι εύκολο. Το να επιστρέψεις, πλέον, όχι και τόσο.

Έμεινα σε κεντρικά σημεία σε τρεις πόλεις: Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κέρκυρα, γιατί ήθελα να ζήσω και λίγο την εμπειρία ενός ελληνικού νησιού.

Μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες θυμήθηκα όλους τους λόγους που είχα φύγει από τη χώρα.

Αλλά ανακάλυψα και κάτι που δεν περίμενα.

Σαν λαός δεν είμαστε τόσο ανοιχτοί προς τον άγνωστο όσο μας αρέσει να πιστεύουμε. Και ναι προσπάθησα ΠΟΛΥ να κοινωνικοποιηθώ αλλά είχα μηδεν αποτέλεσμα. Θυμάμαι ένα σκηνικό μόνο από (δε θέλω να πω όνομα συλλόγου) στη Θεσσαλονίκη που είναι και προχώ μέρος και καλά να συζητάμε κάτι διάφορα και να αναφέρω πως στην Αγγλία το αφεντικό μου γκέι και αυτοί να αρχίσουν να γελάνε και να μου λένε κάτι για..γουοκ. Ένα άλλο σκηνικό του να κάθομαι σε μια καφετέρια στην Κέρκυρα με ένα βιβλίο και από όσο έμαθα από γνωστούς γνωστών με είχαν ήδη σταμπάρει σαν "τον τρελό που είναι μόνος του και διαβάζει βιβλία ο ξενέρωτος". Αργότερα με στάμπαραν σαν πέφτουλα επειδή ρώτησα την γκαρσόνα που σπουδάζει και με τι θα ήθελε να ασχοληθεί - ούτε μα ούτε καν της την έπεσα όχι ότι αυτό θα ήταν και κακό ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε ούτε έκανα κάτι χονδρό, κουβένα ήταν απλά.

Αν το σκεφτεί κανείς, οι περισσότεροι έχουμε τις παρέες μας από τη γειτονιά, το σχολείο, τη σχολή, ίσως και τον στρατό. Μετά αρχίζει το δύσκολο. Ό,τι πρόλαβες να χτίσεις, το έχτισες. Και αν δεν είσαι ήδη αρκετά κοινωνικός, είναι πολύ δύσκολο να «χωθείς» σε μια παρέα που γνωρίζεται δέκα ή είκοσι χρόνια.

Το πείραμα της Ελλάδας ήταν, ταυτόχρονα, αποτυχία και επιτυχία. Έφυγα πιο απογοητευμένος απ' όσο είχα έρθει.Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ το συναίσθημα όταν το αεροπλάνο προσγειώθηκε στο Gatwick και μετά επέστρεψα στην πόλη όπου ζούσα.

Για πρώτη φορά ένιωσα ότι... επέστρεφα σπίτι. Μόνο που αυτή τη φορά επέστρεψα με νοοτροπία έκδοση 2.0.

Σταμάτησα να είμαι ο ξεροκέφαλος ξερόλας Ελληναράς που πίστευε ότι όλοι οι λαοί είναι ακόμα στα βελανίδια. 

Άρχισα να κάνω περισσότερη παρέα με συναδέλφους. Να ενδιαφέρομαι πραγματικά για τη ζωή τους. Να θυμάμαι τα γενέθλιά τους, τα παιδιά τους, τα προβλήματα και τις χαρές τους.

Ξεκίνησα να συμμετέχω σε εθελοντικές δράσεις, μαζεύοντας σκουπίδια από πάρκα και δάση.

Γνώρισα κόσμο.Άνοιξα περισσότερο. Και όταν ένιωσα ότι είχα αλλάξει αρκετά, αποφάσισα να μετακομίσω σε άλλη πόλη και να κάνω μια εντελώς νέα αρχή.

Εκεί τα έκανα όλα με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο.

Και τότε ανακάλυψα κάτι που δεν περίμενα ποτέ.

Οι Βρετανοί είναι μια χαρά κοινωνικοί. Αστείοι. Έξω καρδιά. Δεν είναι οι ρηχοί μεθύστακες που είχα στο μυαλό μου όπως άλλωστε τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού, και στην Ελλάδα.

Είναι άνθρωποι που ταξιδεύουν πολύ, που έχουν τρομερό αυτοσαρκασμό, που μπορούν να κάνουν αστεία ακόμη και για τα κατορθώματα των αποικιοκρατών προγόνων τους και που γενικά τους αρέσει να γνωρίζουν το διαφορετικό.

Σύντομα βρέθηκα να συμμετέχω σε περισσότερες από τρεις διαφορετικές κοινότητες. Στη γειτονιά μου, σε μια ομάδα εθελοντισμού για τη φροντίδα των δασών και σε μια ομάδα εκμάθησης ξένων γλωσσών. Και όλα έγιναν τόσο φυσικά. Γνώρισα πολύ κόσμο. Έζησα ατελείωτο φλερτ, σχέσεις της μιας βραδιάς αλλά και μακροχρόνιες σχέσεις. Βρήκα καλύτερες δουλειές. Πέρασα και συνεχίζω να περνάω υπέροχα.

Μαζευόμαστε για εκδρομές, κάνουμε σπιτομαζώξεις, βοηθάμε ο ένας τον άλλον όταν χρειάζεται. Και το πιο όμορφο είναι ότι όλα αυτά δεν προέρχονται από μία μόνο παρέα. Είναι διαφορετικές κοινότητες, διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικοί κύκλοι που όλοι, με τον τρόπο τους, έγιναν κομμάτι της ζωής μου.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο βρήκα τελικά αυτό που έψαχνα τόσα χρόνια. Μια κοινότητα.

Imagine if there was an adaptation of Halo based on the same concepts in Sins of a Solar Empire but in a turn-based tactical strategy (XCOM-style) game with an emphasis on fleet battles over the running of an empire, during the Human-Covenant War.

Possible elements that immediately come to mind include long range attacks, hiding fleets behind planets/moons, keyes-loop style attacks, orbital defense stations, colony defenses, escorting supply convoys, delay tactics, maintaining persistent fleets, suicidical spartan boarding and hard won Pyrrhic victories where saving the civilians is more important than killing the opposition.

What would be the deciding factor for you as a Halo fan? Which mechanics, story elements, or details would convince you that "this is what it's like in the Human-Covenant War"?

As an aside, I would be interested to hear people's thoughts on how one might create a Covenant campaign which doesn't involve genocide of the humans as your victory condition (since we know that covies were just loonies and it had nothing to do with their survival). Perhaps this is something better left out of this hypothetical game?

I'm asking because I am finishing up a hobbyist board game (I mean I might share it in the end) and would really appreciate the insights of the Halo lore community on creating the best Halo space combat game ever!

Το 430 π.Χ. ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή για τους Αθηναίους. Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος είχε ξεκινήσει έναν χρόνο νωρίτερα και στην Αθήνα ξεσπά ο λοιμός που θα στοιχίσει τη ζωή σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, ανάμεσά τους και τον Περικλή.

Στο Βιβλίο Β΄ της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Θουκυδίδης παραθέτει έναν λόγο του Περικλή, ο οποίος, σε μια προσπάθεια να εμψυχώσει τους Αθηναίους, τους υπενθυμίζει ότι μια πόλη ωφελεί περισσότερο τους πολίτες της όταν ευημερεί ως σύνολο, παρά όταν οι πολίτες ευημερούν αλλά η πόλη παρακμάζει. «Όσο κι αν ευημερεί κάποιος ιδιωτικά, αν η πατρίδα του καταστρέφεται, τελικά καταστρέφεται κι εκείνος», αναφέρει.

Γιατί τα γράφω αυτά σήμερα, σχεδόν 2.500 χρόνια μετά; Και τι σχέση μπορεί να έχουν με την Ελλάδα (και όχι μόνο) του 2026;

Μια ματιά στην πολιτική επικαιρότητα και στην καθημερινή ζωή νομίζω απαντά στο ερώτημα. Ζούμε σε μια χώρα όπου το 15 με 20% του πληθυσμού ευημερεί. Αυτή η ευημερία όμως δεν προέρχεται από παραγωγή αλλά από ληστρικές συμβάσεις με μια κυβέρνηση που απαιτεί τη συγγνώμη όσων ζήτησαν να ελεγχθούν οι βουλευτές που εμπλέκονταν στα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μιας κυβέρνησης υπουργών και βουλευτών που κοροϊδεύουν και ειρωνεύονται τον πολίτη ή κάνουν βιντεάκια στο TikTok παρουσιάζοντας μια εικονική πραγματικότητα.

Την ίδια στιγμή και ενώ παρακολουθούμε σε αληθινό χρόνο τον ληστρικό νεοπλουτισμό σε όλο του το μεγαλείο να υψώνεται σαν τον Πύργο στο Ελληνικό (ένα πρόγραμμα ανάπτυξης που μου θυμίζει τόσο πολύ το Λάγος της Νιγηρίας), 700.000 ακίνητα και περίπου 300.000 στρέμματα αγροτικής γης περνάνε σταδιακά στα χέρια των funds που έχουν αγοράσει τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών (έτσι οι ισολογισμοί των τραπεζών εμφανίζονται εξυγιασμένοι και πανηγυρίζει η κυβέρνηση).

Σταδιακά η ελληνική γη αλλάζει χέρια. Περνάει σε επενδυτικά σχήματα. Η αγροτική γη μετατρέπεται σε φωτοβολταϊκά ή μονάδες παραγωγής που καταστρέφουν τη μικροϊδιοκτησία και οι πολίτες γίνονται ενοικιαστές της γης τους.

Μια χώρα που την κυβερνάνε υπουργοί που ουρλιάζουν ή ζητάνε αίμα και πνιγμούς στο Αιγαίο, πολιτικοί που βρέθηκαν στην Ευρωβουλή γιατί έκαναν βιντεάκια στα social media ξερνώντας μίσος και πολίτες που, ενώ δεν μπορούν να πληρώσουν το νοίκι τους, στέκουν απαθείς και ηττημένοι. Η χώρα ερημώνει, οι νέοι φεύγουν γιατί αν μείνουν το μόνο μέλλον είναι να σερβίρουν κοκτέιλ στους τουρίστες μιας πόλης που γίνεται όλο και πιο αβίωτη και χάνει την ψυχή της.

Και όσοι μένουν κρύβουν μέσα τους τόση μεγάλη οργή που περιμένει μια μικρή αφορμή για να εκραγεί.

Αυτή η χώρα δεν ευημερεί. Αυτή η χώρα παρακμάζει. Και όταν μια πατρίδα παρακμάζει, κανείς δεν μπορεί να ευημερήσει.

πηγή: https://www.facebook.com/fragkiska.megaloudi/posts/10163343726122514

TL;DR
Είμαι αυτοδίδακτος προγραμματιστής με περίπου 10 χρόνια εμπειρία και δουλεύω remote πολύ πριν γίνει μόδα. Ποτέ δεν αγάπησα πραγματικά το επάγγελμα, αλλά έμαθα να παραδίδω αποτελέσματα.

------

Είμαι προγραμματιστής και κανονικά μένω/δουλεύω στο ΗΒ. Αυτό το διάστημα μένω Ελλάδα προσωρινά για διάφορους προσωπικούς λόγους, αλλά η ουσία είναι πως δουλεύω ρεμοτε πριν καν αυτό γίνει “μόδα” μετά το 2020. Καλά δεν ήμουν φουλ τότε αλλά είχα υβριδικό μοντέλο να πχ 4 φορές τη βδομάδα γραφείο και 1 στο σπίτι, ή 3 και 2.

Όπως και να έχει τώρα είμαι εδώ και αρκετά χρόνια από το σπίτι 100%.

Δεν είμαι στην ίδια δουλειά, έχω αλλάξει.. κάμποσες τα τελευταία χρόνια, όχι επειδή είμαι απροσάρμοστος αλλά επειδή απλά το επιτρέπει το κλίμα (θέσεις εργασίας + κουλτούρα). Βγάζω ..σχετικά αρκετά για τα δεδομένα, καθαρά στην τσέπη περίπου 6000 ευρώ για όσα άτομα ενδιαφέρονται, και τα χρόνια υπηρεσίας μου ,περίπου 10 αν βάλεις τα έξτρα, πόσο μάλλον όταν είμαι φουλ αυτοδίδακτος από μαθήματα lynda (το θυμάται κανείς?), μετά youtube, και τέλος udemy. Μπήκα στον τομέα τελείως χομπίστας, μόνο βιντεοπαιχνίδια ήξερα να παίζω και άντε να ήξερα να κάνω φορματ στο λαπτοπ απεγνωσμένων συμφοιτητριών στη σχολή. Α ναι και να κάνω troubleshooting τους μυστήριους drivers στον εκτυπωτή των γονιών μου, σκέτο μαρτύριο για όσους ξέρουν.

Δεν μου αρέσει η δουλειά μου, τη βρίσκω απίστευτα βαρετή και πραγματικά νοιώθω ότι αυτοκτονώ εγγεφαλικά κύταρα μου προσπαθόντας να ερευνήσω γιατί το τάδε function δε δουλεύει όπως πρέπει, γιατί χωρίς ΚΑ-ΝΕ-ΝΑΝ λόγο το app σταμάτησε να λειτουργεί όπως πρέπει, και άλλα τέτοια ωραία. Επίσης μισώ το όλο επικοινωνιακό κομμάτι που αν και σου λένε πως ο προγραμματιστής πρέπει να έχει φωνή και να λέει δυνατά τη γνώμη του, αυτό στην πράξη δε λειτουργεί όταν ο πελάτης εκβιάζει με μη εκταμίευση της δόσης ή η κληρονόμος CEO της εταιρίας έχει μια φανερή ιδέα εν μέσω άγριου project και σε ρωτάει 3 φορές συνεχόμενα μέσα σε 20 λεπτά αν τη βρίσκεις καλή και γιατί τη βρίσκεις καλή και πόση ώρα θα σου πάρει να την έχει έτοιμη μέχρι το τέλος της ημέρας.

Όσο περνάνε τα χρόνια “σκαρφαλώνω” όλο και παραπάνω στη σκάλα της εμπειρίας, seniority λέγεται, αν και κάμποσες φορές έχω φύγει εθελούσια από πόστα management/εργασιακής εξουσίας επειδή από εμπειρία μόνο πονοκέφαλο από τις έξτρα ευθύνες προκαλούνε παρά μερικές έξτρα εκατοντάδες ή και χιλιάδες που σου δίνουν στη τσέπη. Οι γιατροί και τα ψυχοφάρμακα κοστίζουν πολύ παραπάνω μακροπόθεσμα..

Επειδή όπως είπα δεν είμαι “αληθινός” προγραμματιστής αλλά αυτοδίδακτος μου λείπουν πολλές μαθηματικές βάσεις που βλέπω να έχουν οι άλλοι γύρω μου ακόμα και οι τζουνιορς/πρόσφατοι απόφοιτοι σχολών πληροφορικής. Παρόλα αυτά δεν έχω αποτύχει ποτέ μα ποτέ να παραδώσω σαν μέλος ομάδας ή και κάμποσες φορές και 100% ολομόναχος project στην ώρα του. Οπότε τι έκανα από την αρχή της καριέρας μου? Στην αρχή ατελείωτο google, μετά αντιτοξική μάσκα οξυγόνου και είσοδος στο stackoverflow για copy-paste απαντήσεις στο πρόβλημα μου. Κάπως έτσι κουτσά στραβά τα κατάφερνα. Δεν καταλάβαινα πλήρως το ΠΩΣ και ΓΙΑΤΙ κάτι λειτουργεί, αλλά όλοι ήταν χαρούμενοι γύρω μου με το γεγονός ότι έφερα εις πέρας..την αποστολή μου. Ακόμα και αν αυτό μου κόστιζε υπερωρίες, απογέυματα και μερικές φορές μέχρι και σ/κ ώστε να καλύψω τα προγραματιστικά κενά μου σε έναν τομέα μου απλά δε μου αρέσει να είμαι αλλά πληρώνει αρκετά με τρελά προνόμια.

Μέχρι που φτάνουμε στην εποχή του ΑΙ..

Τα τελευταία 3 χρόνια η ζωή μου έχει αλλάξει πολύ, δραματικά. Στην αρχή ρώταγα το chat gpt για απλή ανάλυση. Και λειτουργούσε άψογα, ή έτσι πίστευα. Ναι έκανε τρελά λάθη αλλά λόγω τύχης ήμουν σε τεράστια χαοτική εταιρία με σπαγκέτι κώδικα (δουλεύαμε με Ινδία για να γλιτώ-χαχα-σουμε χρήματα..), οπότε συνείσφερα και εγώ πιρουνιές χάους. Το ΑΙ εξελίχθηκε όμως και πλέον ήδη στην προηγούμενη μου θέση ήμουν σε βαρβάτο καρα-senior/tech lead πόστο σε σοβαρή εταιρία που εκεί δεν είχες περιθώρια λάθους. Και όμως, με έσωσε κυριολεκτικά.! Και τα μπονους μου πήρα και τρελό χαρτί στο βιογραφικό.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω πως αν και δεν είμαι σε καμία περίπτωση στο καμμένο επίπεδο των συναδέλφων μου σε επίπεδο τεχνικής γνώσης, κατάφερνα να περνάω συνεντεύξεις. Πολύ απλά: Έκανα αιτήσεις αυστηρά και μόνο σε οτιδήποτε δεν έχει live code pairing test ή αυτά τα καρκινώματα τα leet. Ναι υπάρχουν και αυτές οι εταιρίες και ναι πληρώνουν καλά και είναι μια χαρά τεράστιες με χιλιάδες υπαλλήλους. Οι συνεντεύξεις στον τομέα μου είναι συνήθως 4 στάδια.

- Στο πρώτο μιλάς με τον ρεκριουτερ/hr που απλά λειτουργεί σα φίλτρο. Αν έχεις ήδη ένα καλό βιογραφικό (ακόμα και με σάλτσες/υπερβολές όπως το δικό μου) το περνάς εύκολα.

- Στο δεύτερο συνήθως σου βάζουν ένα τεχνικό τεστ να το κάνεις οφφλάιν όποτε μπορείς μέσα σε 2 ώρες. Εκεί αυτο που κάνω είναι να το κάνω σε 5-6 ώρες μπορεί και 10 όσο πιο τέλειο γίνεται αλλά πάντα να αφήνω μερικές λεπτομέρειες από αυτές που κάνουν τη διαφορά απ’έξω. Δηλαδή το πρόγραμμα που μου ζητάνε να φτιάξω να δουλεύει στο 100% όπως ακριβώς το ζητάνε αλλά να μη κάνω όλα τα έξτρας. Αυτό γίνεται για να με περάσουν στο..

- ..στο Τρίτο στάδιο στο οποίο συζητάμε για τον επιτυχημένο κώδικα μου. Εκεί τους λέω ότι δε τα έκανα όλα όλα επειδή ήταν αδύνατον να γίνουν σε 2 ώρες. Και τους εξηγώ αναλυτικά τους λόγους. Είναι κάτι που λειτουργεί 100% επειδή εκεί καταλαβαίνουν ότι μιλάνε με τεχνικό.

- Τέταρτο στάδιο είναι της κουλτούρας/να δούνε αν ταιριάζεις με την ομάδα. Έχω χάσει θεσάρες σε αυτό το στάδιο, είναι από τα πιο ύπουλα επειδή είσαι χαλαρός και φιλικός αλλά δε τους ενδιαφέρει αυτό, άλλα πράγματα κοιτάνε, όχι να κάνουνε νέες παρέες.

Τέλος πάντων κλείνει αυτή η παρένθεση και πάμε πίσω στο ΑΙ και στο σήμερα.

Πλέον με βαριά εργαλεία τύπου augment code (αν και άλλαξαν τη συνδρομή πρόσφατα οπότε θα ..ΑΙ μετακομοίσω πάλι) πλέον πετάω όλο το Jira ticket στο ΑΙ , που έχει πρόσβαση στον κώδικα και απλά μου τα φτιάχνει όλα. 2 χρόνια τώρα και δεν έχω γράψει πάνω από 20 γραμμές κώδικα μόνος μου. Όλα όλα όλα, ακόμα και τα πιο απλά πράγματα τα κάνει το ΑΙ. Η δουλειά ποτέ δε ενδιέφερε αλλά τώρα μοιάζει σαν να είναι παθητικό εισόδημα. Στα μητινγκς πηγαίνω μόνο στα βασικά το πρωί και γενικά μέχρι τις 10-11 το πρωί καθημερινά έχω τελειώσει με όλες τις δουλειές ακόμα και αν είναι βαρύ προτζεκτ. Όλες τις άλλες.. απλά ζω τη ζωή μου. Και αν χρειαστεί να κάνω κανένα ριβιου ή κάτι, το κάνει το ΑΙ, εγώ απλά του ρίχνω έναν βασικό έλεγχο και αυτό ήταν.

Μετά από 10 χρόνια η ζωή μου έχει βρει κάποιο νόημα εντός δουλειάς, και αυτό είναι του να μη με ενδιαφέρει αλλά επίσης και να ΜΗΝ αφιερώνω χρόνο στη δουλειά μου.