size duzgun yemek vermek zorundalar mi diyen arkadaslara mujde! kafayi yicem yurtta tavuk yedim 2 saattir kusuyorum akil sagligini kaybet. uyuyamadim hadi bugun pazar hafta ici dinlenme falan yok bana cunku devam zorunlulugu var rapor alinca da bi onemi yok eeeee zehirlenmemin sorumlusu ben miyim?????? ben okulu birakip aile evine donucem bu bolumu de okumak istemiyorum zaten gorusuruz bb
gecen sene eczacilik dis yazabilecekken mezuna biraktim simdi okula alismis gelecek kararlarimi oturtmus olurdum. ilk bine girebilecegime inanip hayvan gibi calistim sonuc? yapamadim. sinav aninda dikkat hatalarimi fark edip duzeltebilsem ilk 10 bine girebilecektim sonuc? giremedim dikkat hatalari yaptim. tercih donemi geldi ailemin oldugu sehirdeki tıp fakultesini yazmadim gittim baska yerleri yazdim su an ona da pismanim. uzak diye kotu hissedersem myp ile seneye gecis yapayim derim 1 senem bosa gitmis olur. 2k yaptim ailem cerrahpasa tıp yazdirdi ama ben istemiyoruummm postlarini gorunce oturup agliyorum. baskasinin kendine ceza olarak gordugu yerin en buyuk istegim oldugunu bilmek ve ulasamamis olmak asiri ezik hissettiriyor. gecen sene basarabilecegime inanip hirsli bi sekilde calisan kendimi hatirladikca daha da cok agliyorum.
tercih haftasinda defalarca ailemle kavga ettim arti olarak yazmayi dusundugum okul asiri zor diye adi cikmis bi yer oldugu icin yazmadim. simdi ailemle aram iyi ve kendimi asiri kotu hissediyorum. yazdigim yeri cok ovduler hem kampus hem okulun sartlari hem sosyallik falan diye tek eksisi cok sinav olmasi diye goze aldim yazdim ama gelirse yasadigim yerden kucuk bi sehir ve eve 5 saat. ayrica yasli bi doktor gommus de gommus buradan mezun olursan ankara ekolunden mezunlarla asla ayni basariya ulasamayacaksin falan diye🤓 hacettepe gelirken keyfimden yazdim zaten sag ol.
hem daha kucuk bi yere gitme ihtimalim hem ailemden uzaklik hem konfor alanimdan cikmak korkutuyor. bu yaz kendi mukemmelliyetciligim kaygim yuzunden bes dakika mutlu olamadim benle ayni siralamayi yapip benzer yerleri yazmis insanlar mutlu mutlu gezip tozarken kafada bi seyler kurup duruyorum.
bursa sbu'yu yazsam mi diye cok dusunuyorum. staj ve intornlugu iki ayri hastanede yapiyorlar ve bu hastaneler arasi uzaklik baya fazla toplu tasimayla bir-bir bucuk saat falan. dikkate alinmali mi
tıptan cok korkuyorum hastanesidir calisma zorlugudur. ama gecen sene 30kdan mezuna biraktim ilk bine girerim diye giremedim simdi de gelen tıpları begenemiyorum. ecza yazarsam herkes bana mal muamelesi yapacak ama mutsuz olmaktan korkuyorum
isteyerek secen ogrenciler mutlu istemeden secenler karisik ama calisirken memnun olan bi tane insan gormedim tercih doneminde deli olucam kac gun kalmis surda allah icin yardim edin
Aklıma gelenleri olduğu gibi yazacağım karışık olabilir.
Bu sene yks'ye girdim. Tercih yapmam lazım bitmesine bir hafta kaldı ama ne yapacağımla ilgili en ufak fikrim yok. Ne çevremdeki insanlar yardımcı oluyor ne kendime yardım edebiliyorum.
Tıp okumak istiyormuşum gibi düşünüyorum sonra yoğunluğu hastanede çalışmak ülkedeki şartlar beni soğutuyor. Mühendislik düşünüyorum sonra iş bulma zorluğu torpil işi beni soğutuyor. Temel bilim desem ne olacağı belli değil. Ne yapacağımı bilmiyorum. Herhangi bir şey de yapmak istemiyorum. Hayatta bi hedefim veya isteğim yok. Sabahları yataktan kalkmak için bile kendimde bir miktar güç bulmam gerekiyor. Herhangi bi şey için mücadele edemiyorum.
Ne birileriyle konuşmak istiyorum ne bi şeylerle uğraşmak istiyorum. Bu yüzden hiç arkadaşım kalmadı. Ailemle de dertlerimi paylaşamıyorum. Babam maddi destek sağladığı için derdim olmasını şımarıklık olarak görüyor. Yanlarında ağladığımda, istediklerini yapmadığımda sinir krizi geçiriyorlar. Psikoloğa psikiyatriye gidemiyorum çünkü aynı şekilde annemle babam bunların gereksiz olduğunu benim deli olmadığımı (🤡) ve gerek duymadığımı söylüyorlar. Kimseye derdimi anlatamıyorum işte. Kimle konuşursam laf sonunda şımarıksın biz senin yaşında bu fırsatlara sahip olsak öyle böyle olurdu memnuniyetsizsine geliyor. İçime atmaktan deli olacağım artık.
Para kazanmak dert olmasaydı 4 sene önce liseye başlarken güzel sanatlar okuma hayalim vardı. Olmadı işte sayısal seçmek zorunda kaldım. Böyle yaşamak istemiyorum da ama ileride paramı kazanıp hobi olarak tamamen sanata odaklanırım diyordum ama artık isteğim kalmadı buna. Önceden çok keyifle resim çizerken, piyano çalarken, şarkı söylerken artık hiçbir şeyden keyif almıyorum.
Kısaca gelecek hedefim yok, yaşam isteğim yok, kendime bi sebep de oluşturamıyorum. Çok korkak olmasam şimdiye kadar her şeyi sonlandırmıştım zaten.