Uzun zamandır kafamda gerçekleşmemiş olaylar ve konuşmalar kuruyorum. Sonra o senaryolara gerçekten yaşanmış gibi sinirleniyorum. Bazen en ufak bir şeyde bile tetiklenmiş ve patlayacak gibi hissediyorum. Bunun artık normal bir düşünce alışkanlığından ziyade psikolojik bir durum olabileceğini düşünmeye başladım. Benzerini yaşayan var mı, sizde neden oluyordu?
Arkadaşlar bu inanmayanların Kur'an da işte tarık 7 vesair ayetlere bilim dışı demesini ya da talak 4 ayetinden çocuk evliliğine İslam izin veriyor demesini nasıl buluyorsunuz
Arkadaş arıyorum sohbet etmek için
Merhabalar kendimi bildim bileli, özellikle ergenlik dönemimden beri hep "uyuşuk" biriydim. Çocukken hiçbir yeteneği olmayan, kendi halinde takvim yaprakları okuyan, pasif bir çocuktum. 12 ile 16 yaş arası böyle geçti, sonra 16'mda işler tamamen raydan çıkmaya başladı.
Sonradan öğrendim ki o dönem psikoza girmişim, arkasından da ağır bir depresyon geldi. Doktora gittim, antidepresan verdiler. İlacı kullanmaya başladıktan 3-5 gün sonra her şey birdenbire değişti. Hayatım muhteşemdi, kendimi adeta "Tanrı" gibi hissediyordum; o özgüven ve o yaşanmışlık hissi tarif edilemezdi. Ama sonra intihar düşüncelerim kontrol edilemez bir noktaya gelince ilacı bıraktım.
Bırakmamla beraber her şey tekrar o eski, b*ktan hayatıma döndü. Üniversiteye geçtiğimde işler iyice sarmaya başladı. Özellikle kış ayları... O zamandan beri kışlar benim için birer kabus. İntihar girişimleri, kontrolümü kaybettiğim anlar, arkadaşlarıma karşı yaşadığım o ani öfke patlamaları... Her şeyin kontrolden çıktığı, karanlık bir döngü.
Uzun süredir sadece durgunum. Sadece boşluk. Bu durumu yaşayan, "evet, bu b*ktan döngüyü biliyorum" diyen birileri var mı? Nasıl başa çıkıyorsunuz? Gerçekten çok yoruldum.