u/Geldingmustang

Frédéric Chopin'in son bestelerinin büyük bir kısmının polonez veya mazurka formunda olması tesadüf değil... 19 yaşında, kendisi için hayatının ortasında ülkesi Polonya'dan çıkıp Fransa'ya gelen, bu dönemi de özellikle son yıllarında memleket özlemi ile geçiren bir besteci.

Son yıllarında çoğu yazarın tüberküloz olarak yorumladığı hastalığı gittikçe ağırlaşıyor, en son 1849 yılında, yani 39 yaşında evin dışına bilr çıkamaz oluyor. Bu eser(Op 68 n 4 mazurka), op 67 n 2 numaralı mazurkası(Polonyaya özgü vals benzeri dans) ile beraber son eseri olarak anılır. O kadar halsiz kalmıştır ki eser bitirilememiştir bile, notalar karman çorman... Kaçınılmaz sonun boğuk bir hüznü vardır, bir yandan da metin kalmaya çalışması... Eser ölümünden sonra ilk bölümü tekrar ufak bir varyasyon ile eklenerek(o zamanın tarzı) bitirilmiş ve restore edilmiştir. Daha geniş restorasyonlar da yapılmıştır, ama şahsi olarak bu versiyonu daha samimi buluyorum.

Keyifli dinlemeler

Ek olarak son el yazması notaları:

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSpg4wK3KBlpHotZDaSkB7cg6WcXA9Nmi5kVPyLB2IXbA&s=10

Viski tadımına yeni başlayanlar için 10 dakikaya sığdırılmış bir rehber. Sadece yeni başlayanlar değil, temellerini bilenlerin de işe yarar birçok bilgi bulabileceği bir video olarak paylaşmak istedim.

Videoda yer alan önerilere naçizane ek olarak benim de sınırlı deneyimim ile önerim, tadımı yaptıktan ve not aldıktan hemen sonra mümkünse birden fazla çeşitli tadımcıların notlarını okuyup(gerek Burkay Bey'in kendi blogu olan meleklerin payı, gerekse diğer tadımcılar) tekrar değerlendirmek. Bu kopyacılığın kendi adıma da güzel katkıları olduğuna inanıyorum.

Sağlığınıza!

(Not: Başlıktaki takılır yazısını tadılır olarak düzeltiyorum 😄)

Farklı sanat dallarının birbirini beslemesi çok sık rastlanan bir durumdur. Buna güzel bir örnek olarak bugün Georgi Sviridov'un "Kar Fırtınası(Metel)" eserini paylaşmak istedim.

İlk olarak yazılan hikaye (1830) ile Sviridov'un bestesi (1964-74) arasında 100 yılı aşkın bir süre var. Bunun nedeni o dönem hikaye sinemaya uyarlanmak isterken besteciden film müziği talep ediliyor, o da süitteki bazı parçaları besteleyerek bir eser ortaya çıkarıyor. Ardından geçen 10 yıl içinde ise bazı bölümler ekleyip yeniden düzenleyerek konserde çalınabilecek bir hale getiriyor.

Hikaye ile müzik iç içe, ancak tabii her bölüm hikayenin örgüsü ile bire bir örtüşmüyor, yani yüzeysel bir paralellik var denebilir. Aleksandr Puşkin tarafından 1830 sonbaharında, kolera salgını yüzünden Boldino'daki malikanesinde karantinadayken yazılan hikaye, soylu bir ailenin kızı olan Marya ile fakir teğmen Vladimir'in gizlice evlenme planını anlatır. Ancak kararlaştırılan gece kopan şiddetli fırtına, Vladimir'in yolunu kaybetmesine neden olur. O sırada fırtınadan kaçıp aynı kiliseye sığınan başka bir subay (Burmin), karanlıkta bekleyen gelinle evlenir. Yıllar sonra Vladimir savaşta ölür. Kaderin bir cilvesi olarak Marya ve Burmin tanışıp birbirlerine aşık olduklarında, o gece fırtınada evlendikleri kişinin aslında birbirleri olduğunu anlarlar.

Bu konuyu işlerken Sviridov, dönemin beklentilerine son derece uygun bir tarz seçmiştir. O dönemde yapılacak her türlü aşırılık, sıra dışılık, halkın eserin mesajını veya duygusunu anlamasını güçleştirecek öge, yönetim tarafından büyük eleştiriler alıyor, sanatçının gözden düşmesine ve hatta kınanmasına sebep olabiliyor(Formalizm ile suçlanma). Devlet sanatçısı olmak dışında çok bir seçeneğin bulunmadığı düşünüldüğünde, bu sanatı da zorlayıcı bir şekilde kalıplara sokuyor. Bu bakış açısı ile eser oldukça toplumcu, iletmek istediği duygular ve izlenimler net, ve halkın büyük kısmı tarafından anlaşılabilir nitelikte. Sanatsal açıdan kısıtlılıklara rağmen bu özellik, özellikle bazı bölümlerin(Troika, ve özellikle romans gibi) o dönemi yaşamış çoğu kişi tarafından bilinmesini sağlıyor.

Eserin(Müzik olan süit) bölümlerine gelirsek:

1. Troika (Üçlü At Kızağı)

Müzik, hiç durmayan motorik bir ritimle açılır. En dikkat çekici unsur, arka planda sürekli duyulan kızak çıngıraklarıdır (kampana). Bakır üflemelilerin (karno ve trompet) güçlü girişi, karlı yolda hızla ilerleyen bir kızağın hareketini doğrudan hissettirir. Bu bölüm oldukça görkemli bir açılıştır, aynı zamanda son bölümü de işaret eder.

İlginç bir şekilde bu bölüm bestelenmesinden yaklaşık 30 yıl sonra bambaşka bir intihal tartışmasına konu olacaktır: Hideo Kojima'nın efsaneleşmiş oyunu "Metal Gear Solid"in ana teması, bu bölümden biraz "fazla" esinlenmiştir. O derece ki, ileri dönem oyunlarda bu tema baskılar nedeniyle tamamen terkedilmiştir!

2. Vals

Alışılmış neşeli valslerin aksine, kasvetli bir yapıdadır. Melodi, tek bir obua solosu ile sessizce başlar. Ardından diğer tahta üflemeliler ve nihayetinde tüm yaylı orkestrası devreye girerek sesi büyütür. Bu dalgalı yapı, insanların fırtına içindeki çaresiz savruluşunu simgeler. Sviridov, burada eski tarz(romantik dönem, hikayenin yazımı dönemine uygun) bir valsi taklit etmeye çalışmıştır. Abartısız, gösterişsiz, ufak taşradaki bir davete de, gereğinde daha büyük balolara da uygun bir tarza sahiptir.

3. İlkbahar ve Sonbahar

Orkestranın sesi aniden küçülür. Flüt ve klarnetin birbiriyle ettiği sessiz, sakin diyaloglar duyulur. Bu şeffaf bölüm, hikayedeki yılların geçişini ve eriyen karların ardından gelen sonbaharı anlatır.

4. Romans

Süitin duygusal merkezidir. Yalnız bir piyano arpejiyle başlar, ardından solo keman ve çello ana melodiyi çalar. Başlangıçta çok sakin ve yalnız duyulan bu ezgi, zamanla tüm orkestranın katılmasıyla büyük ve dramatik bir sese ulaşır. İmkansız aşkın müzikal karşılığıdır.

Bu bölüm muhtemelen kendi ülkesinde en bilinen bölümlerden biridir ve gerçek bir duygu mühendisliği eseridir. Mühendislik diyorum, zira çok basit ama etkili bir temanın gittikçe güçlendirilip çok sesli hale getirilerek dinleyiciye duygu boşalımını yaşatmak için özenle tasarlanmıştır. Ama kabul ediyorum, etkili!

5. Pastoral

Rus halk müziklerine özgü melodiler içerir. Özellikle obua ve korangle (İngiliz kornosu) öne çıkar. Fırtınadan ve insan dramından uzak, taşra doğasının kendi içindeki huzurlu halini duyulur.

6. Askeri Marş

Önceki bölümlerin melankolisi biter; trampetler, trompetler ve trombonlar sahneye çıkar. 1812 Napolyon Savaşları'ndan zaferle dönen Rus askerlerinin kasabaya girişini anlatan, parlak ve coşkulu bir marştır.

7. Nikah Töreni

Müzik ağırlaşır ve karanlıklaşır. Kalın yaylılar ve nefesliler, bir Ortodoks kilisesi korosu gibi tınlar. Mutlu bir düğün müziği yerine, karanlıkta yanlış insanla yapılan o hatalı evliliğin ağırlığı ve ciddiyeti duyulur.

8. Valsin Yankıları

İkinci bölümdeki vals teması geri döner, ancak bu kez çok cılızdır. Melodi, flütler ve yaylıların telleri parmakla çekerek çaldığı pizzicato tekniğiyle duyurulur. Karakterlerin geçmişteki o fırtınalı geceyi uzak bir anı olarak hatırlamasını ifade eder. Aynı temanın bu uzak duyuluşu, gerçeklikten çok anı hissini çok başarılı bir şekilde yansıtır.

9. Kış Yolu (Final)

Eser, ilk bölümdeki temaya(Troika) geri döner. Ancak bu kez ritim çok daha sert, orkestranın sesi (tutti) çok daha yoğundur. Diğer bölümlerde duyduğumuz melodiler fırtınanın içine karışır. Eser, doğanın ve kaderin gücünü vurgulayan yüksek sesli ve çarpıcı bir finalle kapanır.

Puşkin'in öyküsünü keşfetmem, müzikten sonra oldu diyebilirim. Ardından hikayenin kendisini de okudum(Belkin Hikayeleri adı altında yer alır), bu sıranın tabii ki tersi de mümkün. Hem müzikal, hem de hikaye açısından keyifli bir yolculuk diyebilirim, ancak birbirlerinin etkilerini güçlendirdiğini de söylemeden edemeyeceğim.

Keyifli dinlemeler/okumalar...

Belki dozu sınırlarına kadar zorluyorum aynı temada, ama "Samson et Dalila" operasının orkestral olarak yorumlanmak üzere yazılmış en etkileyici bölümlerinden birini paylaşmadan edemedim. Hareketli ve oryantal bir müzik ihtiyacı olduğunda fon müziği olarak sayısız kere kullanılmış(özellikle 6:38 deki tema), ününü sonuna kadar hak eden bir bölüm, bacchanale, sarhoş ve kendinden geçercesine, kendini kaybedercesine...

İyi dinlemeler...

Eski Ahit'te geçen meşhur Samson ve Delilah öyküsü, insanüstü gücünü Tanrı'ya olan bağlılığının simgesi olan kesilmemiş saçlarından alan kahraman Samson ile onun aşık olduğu kadın Delilah'nın trajik ihanet destanıdır. Samson'ın düşmanları tarafından yüklü miktarda rüşvet verilen Delilah, sahte sevgi gösterileriyle uzun uğraşlar sonucunda sevgilisinin yenilmezlik sırrının saçlarında saklı olduğunu öğrenir. Samson uyurken saçlarını kestirerek onu sıradan ve güçsüz bir insana dönüştüren Delilah, kahramanın düşmanlarına yakalanmasına, kör edilmesine ve zincire vurulmasına neden olur; ancak öykünün sonunda hapisteyken saçları yeniden uzayan Samson, Tanrı'dan son bir kez güç dileyerek tapınağın devasa sütunlarını yıkar ve düşmanlarıyla birlikte kendi sonunu da getirir.

Camille Saint-Saëns'in 1877 yılında prömiyeri yapılan ihtişamlı "Samson et Dalila" operası, bu antik öyküyü Fransız romantizminin zengin müzikal dokusuyla yeniden canlandırır ve eserin şüphesiz en çarpıcı bölümü, İkinci Perde'de Dalila'nın söylediği "Mon cœur s'ouvre à ta voix" (Kalbim sesine açılıyor) aryasıdır. Samson'ın sırrını öğrenmek ve onu tamamen kendine bağlamak amacıyla söylenen bu mezzo-soprano aryası, operanın psikolojik ve dramatik merkezini oluşturur. Bu sahnede Saint-Saëns, Dalila'nın manipülasyonunu öfke veya şiddetle değil; son derece yumuşak, davetkar ve hipnotik bir melodiyle tasvir eder. Melodi o kadar büyüleyici ve duygu yüklüdür ki, dinleyici bile tıpkı Samson gibi bu ölümcül cazibenin ve sahte teslimiyetin ağına düştüğünü hisseder.

Aryanın müzikal yapısı, baştan çıkarmanın doğasını yansıtan yavaş, inişli çıkışlı ve şehvetli kromatik çizgilerle örülmüştür. Dalila'nın sıcak ve kadife sesi adeta yavaşça kıvrılarak Samson'ın mantığını ve direncini adım adım kırarken, sahte şefkat dolu sözcükleri ölümcül bir tuzağın üzerini örten ipek bir örtü işlevi görür. Aryanın nakarat kısmında Samson'ın da hislerine dayanamayarak melodiye katılıp Dalila'ya olan aşkını haykırmasıyla parça anlık bir aşk düetine dönüşür; ancak bu durum aslında Samson'ın kendi felaketine kendi rızasıyla attığı son ve geri döndürülemez adımı simgeleyerek, müzik tarihindeki en zarif ama bir o kadar da tehlikeli ihanet sahnelerinden birini ölümsüzleştirir.

Daha henüz soğumamış bir paylaşım olan Phyllis ve Aristoteles hikayesinde olduğu gibi ondan belki de daha popüler olan bu hikayede de çok benzer bir örüntüye şahit oluyoruz. Samson iyi olan her şeyi temsil ediyor, yiğit, mert, güçlü, inançlı. Onu alt etmenin ise tek yolu ise baştan çıkararak direncini kırmak... Bir yerde şeytanı da tarifler gibi, aslında Lilith de dahil sayısız hikayede bu böyle. Delilah insansı duygulara sahip değil, daha doğrusu ne düşünüyor, ne hissediyor hiçbir fikrimiz yok. O sadece duyguları kullanan bir kötücül bir araç, iyi ve inançlıların iradesini kıran... Bu hikayeyi dinleyip de Samson ile özdeşim kurmak mümkün, ama Delilah ile değil.

Tüm bu arka plana rağmen operanın diğer bölümleri de dahil estetik açıdan döneminin en parlaklarından, ve bu aryanın da meşhur olması hiç şaşırtıcı değil. Farklı bir tat için 2009'da Muse'un da aynı aryanın bir kısmını "Resistance" albümünde kullandığını, şahsi fikrimce başarılı da olduğunu söyleyeyim. Tarih boyunca tekrarlaya bu temayı daha çok paylaşırsam yakın zamanda buradan uçurulma korkusu ile de beraber keyifli dinlemeler/seyirler diliyorum.

Daha detaylı okumak için kaynak:

https://www.metopera.org/globalassets/discover/education/educator-guides/samson-et-dalila/samson.18-19.guide.pdf

Sözlerin çevirisi:

Kalbim sesine açılıyor,

çiçeklerin şafağın öpücüklerine açıldığı gibi!

Ama ey sevgilim,

gözyaşlarımı daha iyi kurutmak için,

sesini tekrar duyur!

Delilah'a sonsuza dek döneceğini söyle.

Hep tekrarla çok eski yeminleri,

sevdiğim o yeminleri!

Ah! Şefkatime cevap ver!

Bana, bana mutluluk ver!

Tıpkı buğday başaklarının

hafif esintide sallanışını görmek gibi,

kalbim de titriyor,

teselli bulmaya hazır,

bana sevgili olan sesinde!

Ok, ölümü getirmekte,sevgilinin kollarına uçmasından daha yavaştır!

Ah! Şefkatime cevap ver!

Bana, bana mutluluk ver!

Erik Satie'nin 1 numaralı Gymnopédie'sine minik bir caz dokunuşu...

Latin Jazz ve Bossa Nova türünün temsilcisi, popüler ve muazzam bir kayıt... Justin Bieber'ın kayın dedesinden, klavye üstadı Eumir Deodato'dan gelsin.

Rachmaninoff changed me as a person.

After listening to piano concerto no. 1 2 3 and 4. Also symphony no.2 and 3

I really transformed into someone else.

I just cant explain it but rachmaninoff is beautiful.

I never saw music as a very great thing , i just liked it .

But after listening to rach i understood the impact and power of music. And now music is my sole reason to live.

Rach made me think .

Rach made me love.

Rach made me cry .

Rach made me live.

Tarihte bazı eserler sanatçılarının ürettikleri diğer eserlerin önüne geçer, bazen bu o kadar fazladır ki sanatçının adı ile eser özdeşleşir. Gustav Holst ve “Gezegenler Suiti” buna çok iyi bir örnektir. Eser o kadar ön planda ünlenmiştir ki, Holst’un daha önemli saydığı diğer eserleri gölgede bırakması onu hayatı boyunca rahatsız etmiştir.

1914-1916 yılları arasında yazılmış olan eser, 7 bölümden oluşan bir süit formundadır, her bir bölüm bir gezegeni simgeler. Ancak buradaki simgesellik bilimsel veya astronomik anlamda değil, onların astrolojik ve mitolojik karşılığındadır. 1912 yılında okumuş olduğu Alan Leo’nun yazdığı astroloji kitapları (Dünya Astrolojisi, Sentez Sanatı) ona ilham kaynağı olmuş, bu süre içerisinde farklı kaynakları da okuyarak( ilhamını beslemiştir.

Eserin bir diğer büyük önemi de sinema müzikleri üzerinde yarattığı etkidir. Bugün özellikle Hollywood filmleri söz konusu olduğunda Holst’un “Gezegenler Süiti”nin müziklerinden esinlenmemiş müzik bulmak çok zordur. Her bölümü ayrı bir film temasının müziği gibidir, en meşhur örneği ile Mars bölümü ile herhangi bir filmdeki savaş/aksiyon sahnesi gibi… Tabii Holst’un da bazı bölümlerde başka bestecilerden etkilenmemiş olması imkansız(Merkür bölümündeki Prokofiev etkisi gibi), ama bu geleceği ne kadar ciddi şekillendirdiği gerçeğini değiştirmiyor.

Süitin her bir bölümünü ayrı ayrı incelersek:*

Birinci Bölüm: Mars - Savaşı Getiren

Eserin birinci bölümüne adını veren Mars karakteri, Roma mitolojisinde Jüpiter ve Juno'nun oğludur. Mars karakterinin Antik Yunan mitolojisindeki kökeni Ares'tir; her iki mitolojide de savaş tanrısıdır. Bu karakter yabanıl, heybetli, ürkütücü ve daima zırh kuşanmış olarak tasvir edilir. Astrolog Alan Leo'nun "Sentez Sanatı" kitabında ise Mars için "enerji veren" ve "yıkıcı melek" tanımları kullanılır.

Bölüm, yaylılar ve timpaninin duyurduğu 5/4 lük aksak ölçülü bir ostinato ile başlar. Bu ritim, Roma mitolojisinde Mars'ı kutsayan Picus adlı ağaçkakanın gagasını ağaçlara vurarak çıkardığı ısrarlı ritmi çağrıştırır. Orkestrada sayıca fazla olan bakır çalgılar, Mars'ın metal ve demir ile ilintili sembolizmini yansıtırken, sonlara doğru ulaşılan fortesisisimo ses gürlüğü savaş alanındaki naraları simgeler. 5/4 ve 5/2 lik ölçüler ile kullanılan dörtlüler armonisi, Mars’ın düzene başkaldıran ve yıkıcı yönünü hissettirir.

İkinci Bölüm: Venüs - Barışı Getiren

Venüs, Antik Yunan mitolojisindeki aşk tanrıçası Afrodit'in karşılığıdır; güzellik, aşk, uyum ve barışı temsil eder. Alan Leo’ya göre Venüs "birleştiren"dir ve Mars hayvani güdülerimizi simgelerken Venüs insancıl tarafımızı simgeler.

Müzikal olarak bu bölüm, Mars'ın kaotik atmosferinin aksine "Adagio" temposunda ve dingin bir yapıdadır. Dörtlüler armonisi yerini uyumlu üçlüler armonisine bırakmıştır. Bölüm genelinde hakim olan piano ve pianissimo ses gürlüğü huzuru pekiştirir. Arp pasajları, glockenspiel ve çelesta tınıları cennetin huzurunu ve çağlayan ırmakları çağrıştırırken, solo kemanın lirik teması Venüs’ün temsil ettiği güzel ses ve şarkı kavramlarını vurgular.

Üçüncü Bölüm: Merkür – Kanatlı Ulak

Merkür, tanrıların habercisi ve elçisidir; refah, mutluluk ve çocuksu bir iyi niyeti simgeler. Hızlı ve keskin bir zekayı temsil eden bu karakter, Alan Leo tarafından "Düşünür" olarak tanımlanmıştır.

Holst, bu bölümü "scherzando" (şakacı) bir karakterde ve 6/8 lik ölçüde bestelemiştir. Müziğe eğlenceli bir dans havası veren hemiolalar ve staccatolar karakterin muzip yönünü destekler. Çıkıcı ve inici arpejler, kanatlı ayakkabılarla göklerde süzülme hissini uyandırır. Bölümdeki canlı keman solosu ise Merkür'ün müzisyen yönüne atıfta bulunur.

Dördüncü Bölüm: Jüpiter - Neşelendiren

Jüpiter (Antik Yunan'da Zeus), en güçlü, bilge ve egemen liderdir; adaleti ve dürüstlüğü simgeler. Alan Leo’ya göre büyüme, genişleme, neşe ve ümidin göstergesidir.

Bölüm, bakır çalgıların ve görkemli armonilerin kullanımıyla ihtişam ve asaleti çağrıştırır. Tören borularını andıran tam dörtlü aralıklar, kralın gelişini haber veren bir atmosfer oluşturur. "Allegro Giocoso" temposundaki neşeli dans temaları bir kutlama havası yaratır. Bölümün ortasında duyulan ve Eolien moduyla yazılmış olan tema, İngiliz halk müziğini andırarak geleneklerin sürekliliğine olan inancı ve ümidi yansıtır.

Beşinci Bölüm: Satürn - Yaşlılığı Getiren

Satürn (Kronos), zamanın efendisidir ve elinde bir orak ile yaşlılığı getiren, cezalandırıcı bir figür olarak betimlenir. Alan Leo'ya göre Satürn kişiyi kısıtlayan, arılaştıran ve terbiye eden bir gücü temsil eder.

Bölümde bir saatin tik-taklarını andıran senkoplu ritmik ilerleyiş zamanı simgeler. Kontrbaslar tarafından duyurulan karanlık tema ve bas flüt, bas obua gibi çalgıların kalın tonları Satürn’ün kasvetini pekiştirir. Çok yavaş olan tempo, yaşlılığın getirdiği hantallığı çağrıştırırken, "şeytan aralığı" olarak bilinen artmış 4'lü aralıklar karakterin kötücül yönüne atıf yapar.

Altıncı Bölüm: Uranüs - Büyücü

Uranüs’ün mitolojik karşılığı Prometheus’tur; uzağı gören, kurnaz ve insanlığa ateşi getiren bir karakterdir. Ancak Holst, bu bölüme isim verirken Tarot kartlarından biri olan "Büyücü"den esinlenmiştir. Bu kart dışa dönüklüğü, enerjiyi ve oyunbazlığı simgeler.

Bölümün ana teması olan dört notalık motif, sürekli biçim değiştirerek Uranüs’ün değişkenliğini ve kural tanımazlığını yansıtır. Zaman örgüsündeki düzensiz ilerleyiş ve geleneksel olmayan yapı bu durumu destekler. Hızlı tempo karakterin coşkusunu yansıtırken, yaylılardaki pizzicatolar ve ksilofon kullanımı mizahi yönünü anımsatır.

Yedinci Bölüm: Neptün - Gizemli

Neptün (Poseidon), denizlerin ve belirsizliğin tanrısıdır. Alan Leo tarafından sislerin, soyutluğun ve kaosun gezegeni olarak tanımlanmıştır; öte alemi ve sezgileri simgeler.

Bölüm boyunca hakim olan pianissimo ses gürlüğü ve bi-tonal tematik malzeme gizemli bir hava yaratır. 5/4 lük aksak ölçü, Neptün’ün temsil ettiği düzensizlik ve kaos ile örtüşür. Güneşten en uzakta olan bu gezegen, yaşam enerjisinin zayıfladığı son durağı, yani yaşamın ötesini temsil eder. Sahne arkasından gelen sözsüz kadınlar korosu, mitolojik Sirenleri çağrıştırarak ruhani bir atmosfer oluşturur. Eser, koronun sesinin yavaşça kaybolmasıyla, yani dünyevi olandan başka bir aleme göçüşü hissettirerek son bulur.

Bu bölüm aynı zamanda müzik tarihinin ilk fadeout bitişi kabul edilebilir, kayıt teknolojisi bu durumda değilken korodan parça parça kişi eksiltip sesi kısarak sonsuzluğa  doğru bitirmek, dönemine göre çok ileri görüşlü bir tekniktir!

 

Gezegenler süiti günümüzde halen birçok orkestra tarafından(her ne kadar standart dizilime ek daha fazla çalgı ve tek bölüm için koro gerektirse de) çalınan ve kitleleri etkilemeyi başaran bir eserdir.

İyi dinlemeler!

Kaynak:

*Araz, D. G. (2019). Gustav Holst’un Gezegenler Süiti Adlı Yapıtının Sembolik İzdüşümü ve Analizi. Konservatoryum, 6(1), 65-90.

 

Bonus:

Tam 100 yıl önce Gustav Holst’un bizzat kendi yönetimindeki Londra Senfoni Orkestrası’ndan dinlemek isterseniz:

https://youtu.be/N1bg66gGyMs?si=4Pe4Te7SCOQqvPJT

Aziz Nesin'in "Klarkçı Muammer" ve MFÖ'nün Ali Desidero karakterinin yaptığı "Klark çekmek" fiilini ismiyle dilimize kazandıran Clark Gable ve Vivian Leigh'in rol aldığı filmin ikonik son repliği.

Modern şarkılar(Gerçi Careless Whisper da eskidi!) geçmişte çıksaydı nasıl olurdu sorusunu arayan güzel bir proje Postmodern Jukebox... Bu da 1930'lardan bir yorum, araya sıkıştırılmış küçük sürpriz bir "Take Five" bile var, zamanlar iyice karışmış!

Caza ufak bir oryantal dokunuş.