Ik ben vaak ontzettend boos op mijzelf. Ben ik de enige?
Ik (M27) ben echt zo vaak boos of gefrustreerd op mijzelf. Ik denk elke keer waarom heb ik het leven wat ik heb? En lijkt het alsof voor de meeste mensen het leven makkelijk voorbij gaat zonder problemen, frustraties en andere ongeregeldheden? Elk weekend een feestje of met vrienden op het terras. Of meerdere keren per jaar met een hoop vrienden op vakantie. Ik ben blij als ik m’n vrienden een keer per maand zie en ik heb chronische pijn waar niet veel aan te doen is wat gewoon erg vervelend is vaak. Ondanks dat kan ik gelukkig nog alles doen, maar het maakt me angstig en gestrest.
Verder ben ik gewoon boos over dingen uit het verleden. Die vrienden die ik ben verloren, omdat ze me een dolk in de rug hebben gestoken. Had ik dat anders kunnen aanpakken? Alle mislukte dates en contacten met meiden/vrouwen waar echt nooit wat is uitgekomen. Ben ik echt zo’n onmens? Sowieso ben ik vaak boos op mensen die mij in het verleden zwaar teleurgesteld hebben ook al is dat al 10-15 jaar geleden. Ik neem sommige mensen kwalijk dat ze mijn leven voor altijd een andere kant op hebben gedraaid en mij wat hebben afgenomen, doordat ze mij genaaid hebben in een vriendschap of een ander hebben verkiezen boven mij zowel in vriendschappelijke zin als in romantische zin. Ik voel mij vaak eenzaam. Ik ben ook zoveel gepest in het verleden en ik snap niet waarom ik altijd weer de lul moest zijn. Bij sport, op school.
Boos op mezelf, omdat ik het gevoel heb dat ik nooit een echte kans heb gehad op het gebied van dating. Ik was nooit eerste keuze. Vak geghost, genegeerd of ronduit belachelijk gemaakt bijvoorbeeld op de middelbare school of daarna. Ondertussen vrienden, kennissen en anderen die veel jonger zijn dan ik en al jaren een relatie hebben, gaan samenwonen en alle vinkjes kunnen afstrepen. Ik heb echt niet het gevoel dat ik er te weinig aan heb gedaan, maar elke keer viel het balletje verkeerd. En ik word dan ook weer boos en gefrustreerd, want die 30 komt dichterbij en ik sta met volledig lege handen. Het gaat zeker allemaal niet makkelijker worden en ik heb mn 20er jaren volledig gemist. Dat ga ik nooit meer terugkrijgen de tijd is al geweest. Geen tienerliefde of een vakantie samen op je 20e of samen naar de bruiloft van je beste vriend. Of je vriendin kunnen voorstellen aan je opa en oma, want die zijn er sl niet meer. Mijn nichtje is 22 en heeft al 4 jaar een relatie. Dat is 4 + 5 =9 jaar dat ik dus al achterloop. En zij heeft alles al voor elkaar gaat binnenkort samenwonen met haar vriend en kan gaan genieten. Zelfde geld voor vrienden van mij die ook al jaren een relatie hebben of samenwonen. Ik sta met compleet lege handen.
Het gaat anderen allemaal zo makkelijk af.