u/Icy_Music_6311

ilk defa buraya post atıyorum postlara baktığımda çoğunluğunuzun yaşının baya ufak olduğunu düşündüm o yüzden gelip burada veteran bir "yalnız ucube" olarak kendi tecrübelerimi anlatarak bilmişlik taslamak içimi dökmek ve kafa ağrıtmak istedim.

hem kendim istediğimden / rahatsız olmadığımdan, hem de yapamadığımdan / sosyal fobiden dolayı 26 yıllık hayatımın %99'unu tamamen izole geçirdim, travmadan zorbalanmaktan , yoksulluktan ve binbir türlü ailevi ot bok sorunlardan dolayı çok çok erken yaşta sosyal fobi geliştirdim.

ilkokuldan liseye kadar arka sıralarda oturup gün boyunca tek kelime bile etmeyen çocuk oldum. lisede okulu bıraktım sanayide fabrikalarda biraz çalıştıktan sonra işi bırakıp kendi kabuğuma tamamen çekildim yoksulluk hala devam ettiği için binbir türlü baskıyla, sorunla boğuşarak evde kırık dökük bilgisayarımla yazılım öğrenip bir şeyler yapmaya başladım.

14 yaşımdan 20 yaşıma kadar tamamen izole neet hayatı yaşadım bu süre boyunca kendimi her yönden geliştirdim evde spor yapmaya başladım özellikle 17 sonrası askerde sosyal fobiyi yenmeye karar vererek bunun için çabalamaya başladım spora ağırlık verdim büyüdükçe, geliştikçe özgüven geldi ve askere gittiğimde tam planladığım gibi benim normalimden çok uzak konuşkan birisi gibi benliğimi baskılamadan, kendim gibi davranmaya başladım. rezil olmak ondan sonra hiçbir şekilde umrumda olmadı binlerce kez "rezil" olmuşumdur ama en ufak "rezil oldum hayat bitti" hissi oluşmadı hiçbirinde, eskiden olsa yıllarca düşünür tekrar izole ederdim kendimi.

para konusunda da askerden geldikten sonra yıllarca dibin dibinde yaşayıp sonra çoğu kişinin hayal bile edemediği yerlere çıkmaya başladım, yalnızlık konusunda da ailevi durumlardan dolayı yetişkinlikte gerçek yalnızlığın tadına baktım, o kadar uzun süre o kadar izole olmuştum ve üstüne ailede yaşanan bazı değişiklikler eklenince gerçek anlamda nefesimi kesecek kadar yalnız kaldım. aylarca günde 2 saatlik uykuyla gece terörleriyle nefesim sıkışarak sanki cezaevinde hücrede izolasyon cezası almışım gibi takılıyordum, bu dönemde hayatımda gerçekten hiçbir zaman yalnız hissetmediğimi sadece yalnızım diye kendime acıyan bir ergen olduğumu anladım.

verebileceğim en iyi tavsiye kendinize %100 uyan birilerini aramaktan vazgeçin, uyumlu olmak birebir aynı olmak değildir hem romantik ilişkilerde hem de arkadaş ilişkilerinde hatta aile ilişkilerinde bile muhtemelen çok fazla "uyum" aradığınız için tek başınıza kalıyorsunuz, uyum gerekli ama sandığınız kadar mühim bir olay değil, çoğunuz kendi ailesiyle bile çok uyumlu olmadığı için oturup konuşmuyor muhabbet etmiyor, bunu bırakın özellikle ailenize sarılın ottan boktan sebeplerle kavga etmeyin 180 derece ters olsanız bile oturun konuşun.

genel olarak en ufak olayı ciddiye alıp kırılıp dökülmeyin hayatı aşırı ciddiye almayın, çoğumuz umursamaz takılıyoruz da sosyal konularda mayın tarlasında yürüyormuş gibi hissediyoruz, o kadar kafaya takılacak şeyler değil. bunu anlayabilmenizin tek yolu da retardmaxxing yapıp korksanız bile korka korka çok fazla düşünmeden (ayarı tutturun işte) konuşmak mesela bir espri yapacakken acaba gülerler mi diye düşünmeden direkt konuşmak, hatta bazen bilerek boktan espriler yapmak.

sosyal fobiklere bunları anlattığımda sanki ben normal biriymişim gibi tavır alıyorlar hiçbir şey bilmiyormuşum gibi, kendimi bildim bileli 20 yaşına kadar en üst seviye çok ağır sosyal fobi ve izolasyonda yaşamış birisiyim yani sosyal fobikler söylediklerimi ciddiye alsın, özellikle erkekseniz spor, kas yapıp büyümeniz lazım. ne alaka diyecek olursanız sosyal korku travmalardan psikolojiden vs ayırıp bakacak olursak sosyal hiyerarşide dipte olmanızdan dolayıdır. en basitinden niye zorbalandığınızı, ne kadar sosyal fobil olursanız o kadar fazla zorbalandığınızı düşünün bu yüzden güçlenmek, kavgadan korkmamak (kavga edin değil) elzemdir.

özellikle erkeklerde fiziksel gücün depresyona anksiyeteye bir ton farklı psikolojik sorunlarla ters ilişkisi olduğunu gösteren çalışmalar var https://academic.oup.com/emph/article/10/1/130/6534335 "Fiziksel güç, beynin sosyal tehdit ve statü hesaplamasını değiştirerek depresyon riskini düşürebilir." social rank theory konusunu da araştırabilirsiniz.

bunun gerisi de korkularınızın üstüne gitmek, korkunun geçmesini beklemek değil bir şeyleri korka korka yapmayı öğrenmekten geçiyor (burada gerizekalıya anlatır gibi ben psikolog değilim psikoloğa gidin, aşırı spor yapmayın steroid almayın vs diye uyarı yapmayacağım biliyorsunuz zaten ama ben hiç gitmedim kendi çözüm yolumu anlatıyorum). bu yazdıklarım saçma gelebilir ama yaptıktan sonra anlayacaksınız başka çaresi yok.

yani bölük pörçük anlatsam da kısacası çok büyük ihtimalle yaşınız küçük olduğu için siz de aynı durumdasınız benim şu yaşa kadar tek bir kız arkadaşım olmadı ama umrumda değil çünkü gerçekten dibin dibini gördüm ve kendime acıma olayını çoktan aştım ve şunu fark ettim, bir insan gerçek anlamda acı çekiyorsa o acıyı dindirmek için gerçek anlamda çabalar ve bir yolunu bulur bunun gerisi teferruat zihin mastürbasyonu, pity party. mesela burada bile kendinize "biz çok yalnızız yaaaa" diye acıyıp duruyorsunuz ama birileri bunu dindirmek için bir başlık, muhabbet açtığında saldırıyorsunuz.

gerçekten yalnız mısınız, yoksa tanıyı yanlış mı koydunuz?

daha çok yazacak şey var baya dağınık yazdım da böyle işte kendinize acıyıp durmayın bir sorun varsa çözün her şey umutsuz zart zurt saçmalığını bırakın. yaşınız küçük olsa bile çoğunuz çocuk yaşta değilsiniz çözüm üretin.