u/ImpressiveTrifle837

Hoi, ik ben F22 ik heb een full time baan, bachelor en een appartement. Ik wil erg graag settlen en mijn wens is altijd om jong moeder te worden. Mijn relatie is uitgegaan omdat degene waar ik mee datete nog absoluut niet op dat level was 23M. Hij wilde niet samen wonen, en al helemaal niet aan trouwen of kinderen denken.
Mijn vraag is, stel ik ga weer daten? Is het dan het beste om 28+ te daten met deze doelen? Ik ben altijd bang dat mensen van die leeftijd nog single zijn met een reden. Maar misschien is dat verkeerd gedacht. En dat ze vaak toch wel iets fouts zien
in iemand van nog maar 22.
Of zijn er mannen van 21-24 die wel af willen settlen? En Zoja waar vind ik die? Ik wil absoluut niet op dating apps.
Ik hoor graag jullie advies.

Even een vraag, ik ben f22 mijn vriend heeft het met me uitgemaakt na 2.5 jaar relatie. We zijn nu 3 weken verder en hij appt me elke keer en zoekt contact. Terwijl die het met mij uit heeft gemaakt: waarom doet die dit?

Hoi, ik ben gelukkig in een Relatie ik ben 22F en mijn vriend 22M. Ik heb een stabiele baan, genoeg inkomen om een huis te kopen samen. Ik heb hiervoor ook een relatie gaat waar ik absoluut van heb geleerd en waardoor ik duidelijk weet wat ik wil. Mijn vriend en ik zijn gelukkig samen en alles gaat goed, we hebben alleen een hele andere visie van de toekomst. Mijn vriend wil alles rustig aan doen. Ik zou wel graag willen samenwonen. (We hebben 2.5 jaar een relatie) ook zou ik graag voor mijn 30ste kinderen willen en als het kan ook trouwen. Mijn vriend ziet dit absoluut niet zitten en kinderen wil die al helemaal niet over nadenken. Hij twijfels soms over onze relatie vanwege de reden dat onze toekomstplannen zo verschillen. Ik ben er oké mee om mijn plannen in te leveren, want ik wil hem ook nooit onder druk zetten. Hebben jullie tips voor hoe ik deze situatie het beste kan aanvliegen, of heeft iemand ditzelfde meegemaakt? Nogmaals: geen shade naar hem, iedereeen zijn eigen toekomstbeeld.

Ik heb obesimed bij de douglas gekocht, iemand ervaring hiermee?

Ik snap hier dus echt geen reet van. Ik ontmoet zo vaak een super leuke man of vrouw van 28+ die dan nog single zijn. Ze hebben leuke hobby’s familie georiënteerd etc. Ik snap dit niet, hoe kunnen zulke leuke mensen nog single zijn.

Hoi, ik zit in een bepaalde situatie en ben benieuwd of meer mensen zich hierin herkennen. Ik ga veel met mensen om ik vind het altijd gezellig om te kletsen. Ik heb ook veel ‘vrienden’ maar ik ben niemand z’n beste vriendin. Ik ging nu een poos heel close met een collega maar ik word niet uitgenodigd op verjaardagen (andere collega’s wel) en andere collega’s worden ook sneller gevraagd om bijvoorbeeld samen een drankje te doen of sneller te sporten. Als mensen over mij vragen zijn de reacties vaak positief (van wat ik heb horen zeggen) maar ik word niet vaak uitgenodigd en ben nooit iemand zijn nummer 1 qua vriendschappen. Herkent iemand dit?

Hoi allemaal,
Een tijdje geleden heb ik hier anoniem al eens gepost over de sportschoolobsessie van mijn vriend. (M27, F25) De situatie begint me nu echt de keel uit te hangen en ik heb een reality check nodig. Ik werk zelf in de financiële sector, maak lange weken en houd van structuur, maar de manier waarop zijn leven (en het mijne) wordt beheerst door de gym is niet leuk meer. Ben ik degene die zeurt, of wordt zijn gedrag toxisch?
De context:
Ik doe er alles aan om hem te supporten. Ondanks mijn drukke baan help ik hem zelfs met het structureren van zijn maaltijden en Excel-sheets voor zijn voedingsschema's. We hebben een goede relatie, fijne gesprekken en ik hou zielsveel van hem, maar zijn hele identiteit is opgeslokt door de sportschool. Hij checkt zichzelf in elke spiegel en elk kledingstuk, plant zijn hele leven eromheen en weigerde dit weekend zelfs een stukje taart op de verjaardag van een goede vriend omdat hij in een 'cut-fase' zit.
Ik haal amper nog snacks in huis en zeg regelmatig sociale plannen af om hem te faciliteren.
De druppel van vandaag:
Vandaag deed hij de uitspraak: "Mensen die krachttraining niet leuk vinden, bestaan niet. Als je eenmaal resultaat ziet, vind je het vanzelf geweldig."
Toen ik daarop reageerde dat dit echt niet voor iedereen geldt, keek hij me minachtend aan
Waarom dit zo hard binnenkomt:
Mind you: ik sport zelf 5 keer per week! Naast mijn drukke kantoorbaan doe ik veel aan hardlopen en yoga om fit te blijven. Ja, ik heb een heel normaal vrouwelijk vetje op mijn buik, maar ik ben absoluut slank en fit. Het is overduidelijk dat hij hier subtiel commentaar op levert. Hij herhaalt continu dat ik zware krachttraining moet doen en dat "cardio en yoga niks voor je lichaam doen".
Daarnaast reageert hij direct defensief en boos als ik aangeef dat ik het fijn zou vinden als hij iets van een andere hobby zou hebben naast de gym. Wielrennen, schaken, maakt me niet uit, zolang zijn hele wereld maar niet om proteïne en spiermassa draait.
Mijn vraag aan jullie:
Ik ben het constante gepraat over macro's en de subtiele steken naar mijn eigen lichaam spuugzat. Moet ik maar dankbaar zijn dat hij zo 'gezond' leeft, of is het volkomen logisch dat ik dit mentaal niet meer trek?

Hi allemaal,
Ik heb een vraag aan de community (zowel mannen als vrouwen) die regelmatig in de sportschool te vinden is.
Mijn vriend doet zeven keer per week aan krachttraining. Hij is constant bezig met zijn lichaam. Hoewel hij er al geweldig uitziet, wil hij telkens groter, gespierder en droger worden. Ik denk vaak: wees eens wat milder voor jezelf.
Ik support hem in alles. Ik kook altijd caloriearm en eiwitrijk, geef hem vaak complimenten en accepteer dat ik door zijn schema tijd met hem misloop. Ik steun hem met liefde, maar ik merk dat zijn mindset me begint op te vallen. Als hij oude foto's terugkijkt, maakt hij soms opmerkingen als: "Jeetje, wat was ik toen dik, ik zag er echt niet uit." Hij schaamt zich dan voor hoe hij er een paar maanden geleden bij liep, terwijl hij er ook tóen al zwaar bovengemiddeld goed uitzag.
Mijn vraag aan jullie: is deze manier van denken over jezelf normaal of gezond in de fitnesswereld? En wanneer loopt het de spuigaten uit?
Ter info: ik sport zelf ook vijf keer per week, maar vooral via teamsport, hardlopen en groepslessen. Ik vind sporten heerlijk en er is niks mis mee, maar ik vraag me af of deze kritische blik naar jezelf wel goed is. Ik hou zielsveel van hem en wil hem niet tekortdoen in mijn support. Tegelijkertijd merk ik dat het me raakt als hij zo negatief over zichzelf praat.
Ik ben heel benieuwd naar jullie visie en ervaringen!