Sosyal ortamlarda her vakit insanların gözünden kendimi, şahsiyetimi, davranışlarımı ve varlığımı yargılarım ve onların gözünden kendimi incelerim. Sizlerde de var mı?
Hayatımda önemli olan pek çok konuda karar vermekte zorlanıyorum. Bunun da başlıca iki sebebi olabilir diye düşünüyorum. Birincisi etrafımda ve çevremde çok fazla olasılık ve potansiyel görüyorum. Anlam ve ilham yaratma da üstüme olmasa da karar vermek benim için hiç de kolay bir şey değil. Çünkü hayatınızı şekillendirecek bir şeyde önemli bir karar vermek zorunda olduğunuzda verdiğiniz kararların geri dönüşü olmayabilir ve diğer olasılıkları da ebediyen öldürmek zorunda kalırsınız. Mesela imkanım ve yeteneğim olsa pek çok alanda eğitim almak, hem müzisyen hem ressam hem de yazar hatta oyun üretmek ve senarist olmak bile isterdim. Ancak dezavantajları var. Birincisi ilgi alanlarınız çok olunca hiçbirisinde tam anlamıyla uzmanlaşamıyorsunuz. İkincisi hayatta daha gerçekçi adımlar atmıyorsunuz, düzenli değilsiniz ve bu kadar yük insana ağır geliyor. Üstelik kendi kendinize kafanızda yarattığınız bir yük. Kimse sizden yazar veya büyük bir insan olmanızı vesaire beklemiyor. Minicik kibriniz sizden bir kocaman bir adam yaratmak istiyor ama nafile. Üçüncüsü bu kadar çok olasılık değerlendirince adım atamıyorsunuz ve hali hazırda çok vakit kaybetmişseniz daha da vakit kaybı yaşıyorsunuz. Şu sıralar tez seçiminde iş seçiminde bazı kararlar vermem gerekiyor ama berbat derece de zor geliyor (seçimlerin kendisi bile önemli olmayabilir). Veya kız arkadaş veya eş şeylerinde de bazı insanlarla birlikte olabilirdim hala birisiyle olabilirim ama her daim bir yandan onu isteyip öbür bir yandan onlardan korkuyorum.
İkinci sebep de sanırım sorumluluk almaktan korkuyorum. Zaten genelde kafası dağınık ve içedönük birisiyim ve diğer insanlara yönelik sorumluluk almak zorunda olmak beni rahatsız ediyor. Ayrıca insanlardan kolay sıkılma gibi huylarım ve anksiyetelerim de var. Sürekli kendimi diğer insanların önünde yargılıyorum ve hali hazırda düşük olan sosyal enerjilerimi daha çabuk tüketiyorum.
Hayal güçüm güçlü olsa da hiçbir şey üretebilecek bir yeteneğe veya cesarete sahip değilim ve bu beni biraz tüketiyor. Nedense herşeyin, yapacağım bir şeyin mükemmel olmasına yönelik, gerçekçi olmayan bir saplantım var ve bu yüzden hiçbir işte hareket edemiyorum, etsem bile devamı gelmiyor. Dikkatim de çabuk dağılıyor. Bir konu hakkında konuşurken veya düşünürken, birbirleriyle çok alakasız şeyler hakkında bağlantı kurabiliyorum. Bu havalı gibi olsa da insanlar için takip edilebilir veya anlaşılır değil.
Veya bütün bu anlattıklarım ve zırvaladıklarım gerçek beni mi anlatıyor ondan bile emin değilim. Belki de kendi tembelliğimi ve sığırlığımı bu şekilde hafifletiyorumdur.
Gecenin bu saatinde insanların bile umrunda olmayacak böyle aptalca, düzensiz bir şeyler yazdım yazmasına ama utanıp sile bile bilirim. Bir yetişkin olarak ne halt yaptığımı ne halt yapacağımı bilmiyorum. Daha bu yazı uzar da uzat ailemi bile suçlayabilirim ama yeter.