u/Maleficent-Field6967

Goedemorgen allemaal,
Ik heb een jaar geleden de Wajong aangevraagd en momenteel zit ik in de bezwaar fase. Ik zou graag van jullie wat ervaringen willen horen want ik ervaar heel veel stress over dit proces en hoe nu verder.

Ik heb op mijn 26e de Wajong aangevraagd voor autisme, chronische depressie, angstoornis en derealisatie. Ik ben vanaf mijn 19e tot 25e behandeld binnen de gespecialiseerde ggz voor een persoonlijkheidsstoornis maar uiteindelijk was dit autisme.

Ik heb 2 studies afgerond met veel aanpassingen en een zware impact op mijn gezondheid: psychotische ontregeling, migraine, derealisatie. Momenteel heb ik mijn autisme diagnose een jaar en ben ik afgelopen paar weken onder behandeling geweest bij de crisisdienst. Ik krijg straks 8/10 uur WMO begeleiding. Ik ga 2.5 uur per week naar dagbesteding.

Het bezwaar proces is heel slopend voor mij en ik begrijp niet hoe ik nu verder moet. Er is een jaar na mijn diagnose nog niks beter geworden. Zijn er mensen hier met vergelijkbare ervaringen? Ik woon trouwens thuis en kan niet zelfstandig wonen.

Bedankt

Hallo lieve mensen,
Ik heb vaker hier een post gemaakt en wilde een update geven over mijn situatie, in de hoop dat anderen zich er misschien in herkennen en om wat tips te krijgen. Ik probeer het verhaal zo duidelijk mogelijk te maken.
Ik heb een paar maanden geleden, op mijn 26e, de diagnose autisme gekregen na een lange en moeizame tijd binnen de gespecialiseerde GGZ. Momenteel zit ik in een autistische burnout en loop ik compleet vast met hoe ik verder moet met mijn leven. Ik heb een Wajong aangevraagd en momenteel loopt er een bezwaar, omdat er discussie was over of de arbeidsongeschiktheid er al was voor mijn 18e of tijdens de studie is gekomen. Ik vind het heel lastig om in deze onzekerheid te zitten en begrijp ook niet zo goed hoe de komende paar jaar eruit gaan zien. Hieronder een schets van mijn situatie.

Ik ben op mijn 18e begonnen met een studie en heb die afgemaakt binnen 3 jaar. Dit was tijdens de coronatijd en kon met name vanuit huis. Ik kreeg veel vrijstellingen. De druk van het studeren was erg veel voor mij. Ik kreeg de diagnoses migraine, chronische depressie, borderline en paniekstoornis. Ik ben tijdens het eerste jaar van die studie ook psychotisch ontregeld geraakt, maar ben doorgegaan omdat de psychiater zei dat dit over zou gaan met medicatie. Ik heb hiervoor intensieve therapie gefolgd tijdens mijn studie. Uiteindelijk, na die 3 jaar studie, heb ik er een jaar tussenuit gelegen omdat ik heel erg moest bijkomen van alles. In dat jaar heb ik ook verder therapie gevolgd.

Toen ben ik op mijn 23e een tweede studie gaan doen, omdat theorie mij makkelijk afgaat, maar de praktijk minder. Die studie heb ik ook afgemaakt, maar er was een vrij erge verergering van mijn klachten. Ik had opnieuw last van psychotische decompensatie, waardoor de therapieën die ik volgde meerdere keren werden onderbroken en uiteindelijk op mijn 25e compleet werden gestaakt. Mijn migraines waren geëscaleerd tot chronische migraine en ik heb alle behandelingen daarvoor doorlopen bij de ziekenhuizen waar ik ben geweest. Na deze studie ben ik compleet ingestort. Ik kon letterlijk niks meer: niet eten en niet slapen, en ik had alleen maar paniekaanvallen. Toen is er contact geweest met de crisisdienst. Ik had ook last van derealisatie.

Een jaar geleden ben ik getest op autisme en daar kwam autisme uit, met comorbiditeit chronische depressie, een angststoornis en derealisatieklachten. Sindsdien gaat het steeds slechter. Ik zit al een jaar thuis en woon heel rustig bij mijn ouders, die mij verzorgen. Ik doe verder niks in het huishouden. Ik heb nu 10 uur WMO-ondersteuning per week voor mijn autisme en ben recent nog meerdere weken onder behandeling geweest bij de spoedeisende psychiatrie, omdat mijn angstklachten zo hoog oplopen dat er medicatie nodig was om te kunnen eten en slapen. Inmiddels ga ik 2,5 uur per week naar een dagbesteding en verder doe ik niks.

Het is heel heftig voor mij om de realisatie te hebben dat ik jarenlang ben behandeld voor iets dat ik niet had. Ik ben nu een jaar verder sinds de diagnose en er is niks in mijn situatie veranderd. Ik vraag mij ook af wat de verwachting is van het UWV nu. Ik begrijp dat ze willen kijken hoe ik functioneer met de juiste autismebegeleiding, maar die begeleiding houdt mij nu meer stabiel zodat ik niet opnieuw naar de spoedpsychiatrie hoef. Ik vind het lastig om rustig te blijven en alleen naar dagbesteding te gaan, omdat er geen zekerheid is over de Wajong. Aan de andere kant zijn de escalaties bij overprikkeling bij mij zo groot dat ik wel rustig moet blijven. De psychiaters willen mij ook geen antipsychotica voorschrijven tegen overprikkeling, omdat ze vinden dat ik eerst mijn leven moet aanpassen met minder prikkels. Ik wil zo graag rust en niet continu in een staat van crisis verkeren. Ik ga ook nog beginnen bij het Leo Kannerhuis, maar die heeft nog een wachtlijst van een paar maanden.

Bedankt

Ik ben 26V en heb een jaar geleden mijn autismediagnose gekregen. Daarvoor werd ik al wel behandeld voor een angststoornis, paniekstoornis en chronische depressie. Ik was recent op vakantie en had daar een paniekaanval wegens een slechte reactie op een medicatie. Die medicatie was vrij snel weer uit mijn lichaam en het ging de dagen erna beter. Eenmaal thuis aangekomen was er een soort bom ontploft. Ik kreeg de hele dag paniekaanvallen en was zo misselijk dat ik één week op bed heb gelegen, 24/7, en niet kon eten. Ik durfde mijn bed niet uit, want de wereld voelde vreemd. Ik kon niet eten en voelde alsof ik niet bestond. Toen heeft de crisisdienst mij oxazepam voorgeschreven. Na anderhalve week ben ik weer wat gaan eten, maar de paniek en angst bleven.

Nu, 3 weken later, ervaar ik iets dat ik nog nooit heb gevoeld. Ik ben de hele dag bezig met existentiële gedachten. Die gedachten overvallen mij overal: in de douche, tijdens het eten en tijdens het wandelen. Ik krijg er paniekaanvallen van omdat ik er geen antwoord op weet. De wereld voelt als een simulatie en ik heb intrusieve gedachten dat ik een poppetje ben in een simulatie. Ik vraag me af hoe ik weet of het allemaal wel echt is en of we niet allemaal robots zijn. Ik voel me vreemd in mijn lichaam en mijn dierbaren voelen ook vreemd. Deze hele ervaring maakt mij extreem angstig en hierdoor lukt slapen ook niet. Ik heb nu ook slaapangst ontwikkeld omdat ik me na een slechte nacht nog erger voel. Het idee van slapen voelt überhaupt vreemd. Ik vind het eng om dingen waar te nemen, zoals dingen in mijn kamer, want ik weet niet of ze echt zijn.

Ik had trouwens een vrij lage dosis oxazepam gebruikt. In totaal maar 2 weken, waarvan maximaal 0,5 mg per dag, en nu 2,5 mg alleen voor de nacht. Ik weet niet of die oxazepam me juist meer had moeten kalmeren. Ik voel me verdrietig en wil terug naar hoe ik het leven hiervoor ervoer. Ik heb door deze ervaring ook angst voor de dood gekregen.

Ik heb wat dingen gelezen over DPDR maar de wereld ziet er niet vreemd of wazig uit. Het is meer dat ik sinds de paniekaanvallen obsessieve gedachten heb over wat het betekend om mens te zijn, dat ik een mens ben, dat we allemaal dood gaan. Persoonlijk dacht ik meer een soort van existentiële OCD waardoor de wereld opeens heel raar voelt.

Mijn gedachten gaan de hele dag door. Ik ga binnenkort beginnen bij het Leo Kannerhuis, maar begrijp werkelijk waar niet wat er gebeurt met me. Ik weet ook niet wat ik moet en voel me hopeloos. Heeft iemand hier ervaringen mee?

Ik ben momenteel met een autisme begeleider aan het werken aan het ‘unmasken’ van mijn autisme. Ze verteld me dat ik geen contact hoef te maken als ik dat niet wil en haar niet hoef aan te kijken. Daarnaast moedigt ze me erg aan om te stimmen zoveel als ik wil. Ze geeft me zelfs kleine pauzes om even op een bal te zitten omdat ik die textuur fijn vind. Ik heb recent de diagnose gekregen op mijn 25e en vind het toch allemaal erg lastig.

Ik ben mijn autisme gaan maskeren omdat mensen vreemd reageerde op mijn gedrag. Ik maakte kikker geluiden, was anders in sociaal contact, ga snel huilen en heb intense interesses.

Ik heb gestudeerd aan de universiteit en voelde dat ik daar ook niet mezelf kon zijn omdat er wel werd verwacht dat ik oogcontact maak, bepaalde manier gedraag en mee doe aan groeps projecten zonder al te veel vragen te stellen.

Ik heb nog nooit gewerkt en had tijdens mijn studie forse psychische en lichamelijke klachten waarvoor ik 7 jaar ben behandeld binnen de gespecialiseerde ggz. Het ging om hartkloppingen, migraine, derealisatie, suïcidale gedachten, chronische depressie, angstoornis, paniekstoornis en hyperventilatie. Ik verkeer nu in een autistische burn out.

Mijn begeleider zegt dat het beter is om mezelf te zijn en dan maar gepest te worden of buitengesloten te worden dan gemaskeerd door het leven gaan. Dit heeft bij mij geleid tot ernstige ontregeling en uiteindelijk burn out en ik zit al een jaar thuis.

Toch vind ik het lastig. Ik zal me het beste voelen om vrij te kunnen stimmen en mezelf te zijn maar dan voel dat mijn leven beperkte is en ik niet overal thuis hoor. Dan zou ik bijvoorbeeld dagbesteding kunnen doen voor autistische mensen maar andere plekken zoals universiteit of een bepaalde baan zou betekenen dat ik mijn autisme moet maskeren.

Hoe gaan andere hier mee om? Ik zit trouwens in het proces om Wajong aan te vragen ook

Hallo lieve mensen
Ik zou graag beschermd wonen willen aanvragen en een WLZ indicatie. Ik ben nu 26 jaar en heb de diagnose ASS comorbiditeit angststoornis, chronische depressie, chronische migraine, derealisatie klachten, hartkloppingen en hyperventialitie. In mijn diagnostiek onderzoek vanuit het UWV staat dat bij overprikkeling er kans is op psychotische decompensatie. Dan krijg ik wanen, hoor ik een stem en voetstappen. Ik woon thuis nu en krijg vanuit de PGB WMO iemand aan huis voor 4 uur per week die helpt met praktische zaken en ik ga 2 uur per week naar een vrouw voor autisme begeleiding en haptotherapie. Ik heb tussen mijn 19e en 25e ook deze behandelingen gedaan: schematherapie, CGT met exposure, psychodynamische therapie. Helaas had ik een misdiagnose borderline en kwam de autisme hulp pas laat. Ambulante begeleiding aan huis is niet genoeg want mijn coach kan niet er zijn in crisismomenten. Als mijn ouders een week op vakantie zijn dreigt psychotische decompensatie en maak ik gebruik van de crisisdienst psychiatrie maar dat is niet de bedoeling volgens de huisarts. Er moet een langdurige oplossing komen. Mijn vriend doet ook mij ondersteunen maar heeft in het verleden zijn bijbaan verloren omdat ik makkelijk in crisis raak en hij dan opeens weg moest van zijn werk. Dit is geen situatie die kan natuurlijk. Ik heb een paar vragen over een WLZ indicatie voor beschermd wonen.

1. Hoe wordt een beschermd woon locatie vergoed als ik een wajong heb of geen wajong? Momenteel zit ik in bezwaar fase voor de wajong .
2. Zou mijn vriend kunnen mee verhuizen naar een beschermd woon locatie? Ik zou graag een eigen appartement willen.
3. Wat zijn dingen die goed zijn om te zeggen of stukken mee te sturen voor een WLZ indicatie en voor beschermd wonen? Mijn reden voor niet eerst begeleid wonen op een begeleid locatie is dat ik 24/7 nabijheid nodig heb in geval van crisis snachts. Ik heb bijvoorbeeld ook paniekaanvallen snachts en dan ren ik de trap af of het balkon op. Ik weet dus nu al dat begeleiding niet genoeg is en er echt iemand aanwezig moet zijn in geval voor crisis.

Bedankt

Ik zit al maanden in een autistische burn out en het word progressief erger. Ik heb paniekaanvallen in de nacht, derealisatie klachten en veel hoofdpijn. Ik woon in een drukke stad en voel dat het onmogelijk is voor mij om uit deze burn out te komen hier. Ik heb geen familie met een huis buiten de stad waar ik naartoe zou kunnen gaan. Omdat ik ook andere psychische problemen heb had ik de huisarts gevraagd voor opname in een kliniek. Maar dat kan niet zo maar. Bij mijn autisme staat slechte prikkelverwerking op de voorgrond. Ik geloof dat om uit de burn out te komen , ik alle prikkels moet gaan vermijden zover mogelijk.

Heeft iemand een suggestie hoe ik hier mee om kan gaan?
Bedankt

Hallo allemaal
Voor de mensen hier die een late diagnose ASS hebben gekregen en in bezwaar zijn gegaan voor Wajong? Wat maakte dat het succesvol was? Ik ga zelf bezwaar maken nu nadat ik jarenlang allerlei ernstige mentale klachten had wat kwam door niet erkende autisme. Zijn er hier mensen die Wajong hebben gekregen ondanks het af maken van een studie?