r/AutistischLaagland

Ik heb gisteren de docu Inside Aut gezien, waarin je wordt meegenomen in de zoektocht van een vrouw naar antwoorden, vanaf de periode voor haar ASS-diagnose tot erna.

Nu ben ik benieuwd of jullie nog andere documentaires aanraden. Ik ben op zoek naar iets waarbij er wat meer wordt ingezoomd op de impact van autisme. Ik wil dit graag aan sommige mensen in mijn omgeving laten zien zodat ze mij misschien iets beter begrijpen.

Kleine side note, ik begrijp dat hetgeen waar ik tegenaan loop, niet hetzelfde is als een ander en dat er niet één documentaire is die alles vastlegt wat ik zoek, maar toch ben ik benieuwd of jullie nog documentaire tips hebben.

In Autisme Werkt volgen we drie volwassenen met autisme in hun dagelijkse werkrealiteit. Joyce staat voor de klas, Fabian is cabaretier en Bijan zoekt naar een passende werkplek. Van dichtbij laat de documentaire zien welke uitdagingen zij tegenkomen én welke mogelijkheden er zijn wanneer hun talent en de werkomgeving op elkaar aansluiten.

Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik dit schrijf, maar ik denk dat ik gewoon even mijn gedachten wil luchten. Dus voel je vrij om dit wel of niet te lezen.

Het is er ingeslopen, jaar na jaar werd het meer die overprikkeling. Ik denk dat het grotendeels meer is geworden omdat ik sinds een paar jaar een fulltime baan heb. Sommige dagen gaat het, als het wat rustiger is op het werk. Andere dagen loop ik bijna over van de overprikkeling. Praten, denken, oplossen, muziek die net te hard staat. Bij die overprikkeling krijg ik ook lichte OCD-klachten, met vooral dwanggedachten door dingen te herhalen in mijn hoofd.

Ik kan dan weinig meer genieten van dingen, ook als ik thuis kom. Meestal gaat het weer na een paar uurtjes maar dan komt als snel de volgende werkdag weer. Ik heb leuk werk, daar ligt het niet aan. Maar ook al heb ik leuk werk, de overprikkeling gaat evengoed door in mijn hoofd.

De overprikkeling wordt daarbij ook sterk gevoedt door (kleine) veranderingen, en als ik mijn werk niet 'vloeiend' kan uitvoeren zoals ik het wil, bijv. dat ik naar een werkplek met computer moet die vervolgens bezet blijkt te zijn etc.

Ik kan soms ook moeilijker gesprekken voeren, vooral als mensen wat drukker zijn, en/of direct antwoord geven terwijl ik nog wat wil zeggen. Dan kan mijn 'batterij' zo snel leeg raken, het lijkt net mijn stofzuiger als ik die op stand turbo zet, dan loop die binnen enkele minuten flink omlaag in batterijpercentage.

Heel, heel af en toe komt er weer eens een ontspannen momentje zonder al te veel prikkels als ik even helemaal in een serie/film zit, of naar mooie muziek luister. Maar waar ik daar vroeger uren op kon teren, mag ik blij zijn als het nu enkele minuten duurt.

Ook merk ik dat ik door die overprikkeling vaak te moe ben om 's avonds naar andere plekken toe te gaan. Een feestje, of gewoon even gezellig bij vrienden kost mij dan best veel energie vooral als er veel drukte is. Soms krijg ik wel weer wat energie als er meer rust is en ik rustige gesprekken kan voeren. Maar tegenwoordig heb ik het idee dat er vooral veel drukte is.

Had ik hier vroeger ook last van? Soms, maar ik kon me dan weer opladen doordat ik dan bijv. 's middags vrij had en rustig een kopje koffie ging drinken, en als dat niet ging dan laadde ik 's avonds en in het weekend wel weer op door mij een beetje terug te trekken en wat muziek te luisteren en interessante artikelen te lezen.

Maar nu is het alsof ik in een soort attractie zit, die constant doordraait. Soms iets rustiger, maar dan weer sneller. Ik hoop een keer uit die attractie te kunnen komen, en ernaar te kijken i.p.v. er in te zitten.

Ik heb nooooooit problemen met mijn gebit. Ik ben eind juli nog voor controle en reinigen naar de tandarts geweest en ze hadden foto’s gemaakt. Ik moest mijn tanden laten reinigen met zout water vanwege een ijzer behandeling en vlekken op mijn tanden. Misschien hebben ze hier een trauma aan over gehouden want de straal was enorm hard en pijnlijk en het voelde heel snijdend. Maar verder leek alles goed volgens de tandarts en ze zei dat ik alles erg goed bij houd.
Zo’n anderhalve maand na die afspraak werd mijn snijtand ineens erg gevoelig voor koud drinken maar ook kamer temperatuur. Van die pijnscheuten door de tand. Ik voelde kort daarna ook een flinke verdikking of een soort bult bovenop mijn tandvlees bij een van mijn kiezen. Die gaat helaas niet weg. Helaas is die gevoeligheid ook nooit weg gegaan, ik heb namelijk vaker dat mijn tanden gevoelig zijn en dan ligt het aan mijn overbelaste spieren die ik bij de fysio behandel.

Nu sta ik dus DOODSangsten uit omdat elke keer als ik op zoek wat voor bult het is, het altijd uit komt op een ontstoken tandwortel en dat ik dan een wortelkanaal behandeling nodig heb. Of dat ze mijn ‘abces’ moeten open snijden. Ik krijg hier nu al gewoon een hele hevige trauma van en moet huilen. Ik durf absoluut niet en ben heel erg bang. Ik snap gewoon niet hoe het komt dat ik verteld word dat alles er heel goed uit ziet en op de foto’s niets te zien is, en ineens kort daarna zo’n bult op mijn tand komt die voor veel ellende zorgt… ik hoor allemaal enge dingen over een wortelkanaal behandeling dat het zo’n pijn doet en verdoving werkte de vorige keer bij mij niet zelfs na 2 keer, bij een klein gaatje. Sorry voor deze post maar ik moet echt van mij afschrijven want ik heb heel veel stress en paniek en zelfs tranen in mijn ogen bij het schrijven van dit bericht…

Alles voelt kut ik heb geen controle over me emoties en gedrag voelt het en ik probeer zoo hard om dat wel te kunnen maar het lukt heeeel moeilijk en ik wil gewoon controle hebben over mijn emoties en gedrag hoe gaan jullie daarmee om wat geeft jullie rust

Als je het idee hebt dat de hele wereld naar je kijkt ik heb er zoveeeeel last van

En niet alleen op hele drukke plekken juist ook waar er bijna geen mensen zijn en bijvoorbeeld een iemand op straat loopt de wijk in die staatt of kijkt me ook aan heb ik het idee of tenminste ik zie het gebeuren

Ik zou vandaag met de trein gaan naar mijn vakantie bestemming maar dat is misgegaan door angst en onduidelijkheid. Ik voel me de rest van de dag naar en teleurgesteld in mezelf dat het niet is gelukt. Ik heb vaker dat ik dingen probeer en dat het niet lukt maar ik heb veel moeite met hoe ik daar mee om moet gaan. Vandaag heb ik medicatie moeten nemen om tot rust te komen maar ik wil dat eigenlijk niet te vaak doen. Hoe doen jullie dat?

Hallo allemaal.

Ik (m31) wil een diagnose onderzoek laten doen voor autisme en/of adhd. Ik vermoed sterk dat ik beide heb, en kom de laatste jaren nauwelijks vooruit in het leven.

Nou heb ik het geluk dat ik mijn diagnose bij een particulier kan doen, en zat ik te kijken naar Bzonder.

Het lijkt een plek waar ze echt gespecialiseerd zijn in autisme en adhd, en het voordeel is dat je er snel terecht kan.

Het enige waar ik enorm over twijfel is de snelheid van de diagnostiek. Binnen 5 weken heb je de uitslag.

Ik heb het vermoeden dat ik heel mijn leven veel heb gemaskeerd, en probeer op dit moment nog steeds uit te vogelen hoe en wanneer ik dat doe. Het gaat wss zo onbewust dat ik zelf niet snel doorheb wanneer ik het doe.

Hierdoor vind ik het spannend of ze bij Bzonder in zo’n korte tijd daar wel doorheen kunnen prikken, of dat het dalijk allemaal wel mee lijkt te vallen.

Heeft iemand hier ervaring met Bzonder, of het diagnose traject waarbij je jaren lang enorm veel hebt gemaskeerd? Hoelang duurde bij jullie het diagnose onderzoek?

Zou fijn zijn om een beter beeld hierbij te krijgen!