r/AutistischLaagland

Hoi! Ik zit sinds begin dit jaar met (autistische) burnout klachten en ben nu aan het reïntegreren. De diagnose kreeg ik pas begin dit jaar (ben begin 30).

Ik zit nu op 9 uur per week en ga binnenkort naar 12 uur.

Ik heb een kantoorbaan en ga als het goed gaat 1x per week naar kantoor maar dat kost wel veel energie met 2 x 1 uur reistijd en prikkels (heb al een noise cancelling koptelefoon en zonnebril voor tijdens de reis). Ik ben altijd heel erg moe na kantoor dagen.

Dus mijn voorstel aan de bedrijfsarts was om in deze fase van herstel minder vaak naar kantoor te gaan (bijv. elke 2 weken) en me meer op inhoudelijk werk ipv. prikkels te focussen. Want rustig thuis inhoudelijk werken gaat goed.

Hij was het hier niet mee eens, hij zei ik moet juist naar kantoor blijven komen om weer aan de prikkels te wennen. Ik sprak hem tegen maar bij bleef maar op aandringen dus ik heb me er uiteindelijk bij neergelegd. Hij zei ik moet eraan werken om kantoor dagen minder vermoeiend te maken (haha..) maar weet niet echt wat ik verder nog kan reduceren (behalve niet eens 15min met collegas praten en letterlijk 2uur pauzes inplannen over de dag verdeeld).

Van wat ik over autistische burnout gelezen heb is het juist Zo dat je zenuwstelsel overbelast is en prikkels pushen niet veel nut heeft. Denk dat dat meer voor neurotypische mensen geldig is. Maar misschien heb ik het ook mis?

De bedrijfsarts weet wel van mijn diagnose maar niet veel over autisme en wat dat betekent.

Dus mijn vraag of iemand ervaring met iets vergelijkbaars heeft? Is "je moet weer aan prikkels wennen" ook goed advies voor mensen met autisme? Alle tips of ervaringen zijn welkom.

Alvast bedankt! :)

Hallo, ik ben sinds een paar weken mogelijk in een autistische burnout terecht gekomen. De reden dat ik mogelijk zeg is omdat de bedrijfsarts geen diagnose wilt geven en de GGZ uiteraard erg lang op zich laat wachten. Ik heb mij ziekgemeld en ik ben dus naar de bedrijfsarts gegaan. Die vond mijn klachten niet zwaar genoeg om verzuim toe te kennen. Ze gaf toe geen verstand van autisme te hebben. Ik een second opinion aanvragen en de vakbond inschakelen natuurlijk, maar zolang er geen ander medisch oordeel is moest ik me toch aan het advies van de bedrijfsarts houden wat betekend dat ik moest werken. Je kan je voorstellen hoe dat gegaan is. Weer ziekgemeld, second opinion gehad, en je raad het niet! Bedrijfsarts had geen verstand van autisme en hield zich dus aan het advies van de eerste bedrijfsarts. Ik heb een uitgebreide klachtenlijst en onderbouwing van huisarts en psycholoog meegestuurd op aanraden van de vakbond dus ik ben niet onduidelijk geweest.

De vakbond vind hier natuurlijk heel veel van maar kan niks voor me doen behalve achteraf een rechtzaak aanspannen. Dat betekend dat ik deze week gewoon weer moet werken terwijl ik daar niet toe in staat ben, want het advies van de bedrijfsarts blijft tenslotte gelden tot er ander medisch advies is. Nu kan ik bij het UWV een deskundigen advies opvragen maar zoals jullie allemaal weten is de kans dat die wel verstand heeft van autisme vrij klein. Daarnaast moet ik ook een paar weken wachten op dat advies en dus doorwerken en daarmee maak ik mijn gezondheid bewust slechter en kan ik ontslagen worden waardoor de mening van het UWV niet meer uitmaakt.

Hoe staat de werkgever hier in? Die wilt vanaf het begin af aan al dat ik een vaststellingsovereenkomst teken. Helpt niet dus. Ik ga er denk ik wel eentje tekenen onder begeleiding van de vakbond want ik heb geen poot om op te staan.

Mijn vraag aan jullie, heeft iemand wel eens iets soortgelijks meegemaakt en hoe ben je hier uit gekomen? Het is toch te zot voor woorden dat ik gedwongen kan worden om te werken terwijl ik ongeveer twee dingen per dag doe en dat zijn huilen en slapen. De vakbond ziet geen andere uitweg, maar ik kan het gewoon niet geloven.

Ik ga uiteraard een klacht indienen omdat de bedrijfsarts zich totaal niet aan het protocol heeft gehouden, de second opinion ook niet, maar daar verbeter ik mijn situatie niet mee . Ik doe het voor de volgende in mijn situatie.

Ik zal wel veel details weggelaten hebben, sorry alvast. Ik ben er met mijn kop niet helemaal bij.

Ik heb moeite met slapen vanwege geluiden, heb van alles geprobeerd. Ik vraag me af of er hier mensen zijn die op maat gemaakte slaap oordoppen hebben, bijvoorbeeld bij een audicien gemaakt, en of deze heel goed helpen of niet, en of het het geld waard is. Ik zit er namelijk echt aan te denken om dit te proberen maar het is nogal een investering. Stel dat het erg goed werkt, waar ben je dan geweest?

Ik wil dit even delen binnen deze groep, omdat ik hoop dat hier "veilig" te mogen onder "gelijkgestemden" en er misschien niet helemaal alleen in te staan, of wel, maar het gewoon even mag delen.

Waar ik woon zit een basisschool. Ik woon begane grond, parkeren dicht tegen de woningen aan mag niet, staan zelfs parkeerborden voor, maar toch gaat dat elk jaar opnieuw (als de school iets organiseert) fout, en parkeren mensen hun auto's recht voor mijn (en die van de buren) ramen, balkons etc, zo dicht ertegenaan dat je uitzicht belemmerd word. Vooraan staan borden "Alleen parkeren in de vakken".

Toch elk jaar opnieuw gaat dat weer fout. Tot ergernis van mijn brein. Dan stap ik naar buiten, blijf ik vriendelijk en krijg ik een spreekwoordelijke middelvinger van de persoon die ik aanspreek, blijft de auto vervolgens ruim een uur doodleuk staan.

Dan ga ik foto's maken en informeer ik de handhaving, die dan uiteindelijk wel komen, maar dan gek genoeg nooit bij onze appartementen komen kijken. Maar vervolgens blijf ik er wel ontzettend boos en gefrustreerd over. Ik bewandel dus de juiste paden, informeer de handhaving, ga zelf niet in de actie door bijvoorbeeld eieren te gooien of boter op je voorruit te smeren (geloof mij, dat stond ik op het punt te doen 😉).

Mijn partner ziet mij dan worstelen: laat het los, je hebt gedaan wat je kunt, maak je er niet zo druk over. Maar dat is echt tegen dovemans oren gezegd, want mijn autistische brein draait overuren. Ik denk dat het komt omdat ik weinig tot geen steun, support en gerechtigheid mijn kant op zie komen. Heb al meermaals om anti-parkeerpalen gevraagd voor mijn woning, maar dat word letterlijk genegeerd (zo voelt dat gewoon, want elke vorm van actie blijft uit).

Ik kan het gek genoeg ook niet gewoon zomaar op zijn beloop laten, omdat er gewoon heel duidelijk beschreven staat, parkeren in de vakken, dus ook niet bij wijze van uitzondering hoeven mensen dan maar even langdurig te parkeren, bijna tegen de ruiten van je woning aan.

Hoe zouden jullie hiermee omgaan? Ergens vind ik dat ik prima handel, maar dat brein kan geen vrede vinden en denken: zo dat heb ik gemeld en door met je leven. Dat moet toch te leren zijn(?). Er niks mee doen, is geen optie voor mij, want ik ben groot voorstander van met elkaar de wijk veilig houden, ook t.a.v. overlast, parkeeroverlast, elke vorm van overlast. Want je kunt gewoon rekening met elkaar houden, maar sommige mensen (dat zijn er ongemerkt echt meer dan ik soms kan vermoeden) hebben echt lak aan een ander. Ben eigenlijk altijd met "veiligheid" bezig, elke vorm van, dat is één van mijn hyperfocussen.

Hoi allen,

Ik heb veel last van verveling en een gebrek aan aandachtsspanne. Dit herken ik al jaren, maar het is nu (vooral als thuiszetter) echt niet meer vol te houden.

Heeft iemand tips om het weer mogelijk te maken om ergens mijn aandacht bij te houden?

Hallo,

Ik (27f) werk in een kantoorpand, in een standaard kantoortuin. Omdat ik ADHD en autisme heb, is dit soms best lastig. Tot vorig jaar ervaarde ik gelukkig altijd veel steun en meedenkendheid vanuit de leiding. Zelf heb ik ook veel handvaten om dit gewoon te doen, want ik vind het voor mezelf belangrijk dat ik een onderdeel ben van de maatschappij en daar niet buiten kom te vallen. Dat is overigens geen mening over anderen. Ik haal er gewoon zelf veel voldoening uit om te werken.

Helaas loop ik nu tegen een probleem aan en weet ik even niet meer wat de oplossing is.

In ons pand komt vanaf Q3 een nieuw bedrijf en zij zijn nu aan het verbouwen. Al drie weken wordt er elke dag geboord, geramt en van alles en nog wat gedaan. Dit zijn prikkels die mij helemaal opbranden. Oordopjes doen niks, want de hele vloer trilt er met regelmaat van. De verbouwing gaat tot het einde van de zomer door.

Ik ben al meerdere malen helemaal overprikkeld thuisgekomen. Dit merk ik mentaal (huilbuien, oververmoeidheid) en fysiek (buikpijn, darmklachten, hoofdpijn, pijn in mijn nek, armen en benen). Gisteren was het de hele dag raak en heb ik 's avonds een enorme meltdown gehad. Huilen, gillen, smijten met spullen... Ik heb zo'n meltdown sinds mijn schooltijd niet meer gehad.

Ik voel ondertussen een enorme afkeer voor naar kantoor gaan. Daar komt bij dat het moment dat ik binnenloop, ik meteen chagrijnig ben. Vanochtend ging ik aan mijn bureau zitten en trilde de boel alweer bij elkaar, dus ik stuurde een berichtje naar mijn leidinggevende dat ik gisteren een hele slechte avond had (zij kent de term meltdown niet) door al het geluid en dat ik erover dacht om naar huis te gaan. Ik bracht het niet echt als vraag, want dat werkt bij deze leidinggevende niet. Sinds vorig jaar is de leiding veranderd en deze vrouw is minder meedenkend.

Ze gaf aan dat de verbouwing voor iedereen vervelend is en dat het niet de bedoeling is dat we wekenlang thuis gaan werken, dus dat ik daar beter niet nu mee kon beginnen. Ze raadde me aan mijn oordopjes in te doen.

Mijn bericht was als volgt:

"Hoi. Dat snap ik. Maar een onderdeel van mijn autisme is dat ik heel slecht met externe prikkels om kan gaan en daar ben ik altijd heel open over geweest. Het is ook niet de bedoeling dat ik elke avond helemaal kapot ben en last heb van huilbuien omdat er hier wordt verbouwd. Daarnaast heb ik gisteren bijna niet kunnen werken en lijkt mij dat het vandaag niet beter wordt. Oordopjes werken niet, want dan heb ik last van de trillingen van mijn bureau."

Daar reageerde ze op dat we het er morgen als ze op kantoor is (ze is wel zelf thuis aan het werk) het er wel over hebben en dat ik vandaag echt zal moeten overbruggen.

Als dit aanhoudt overweeg ik serieus om me dan maar ziek te melden. Wat zouden jullie doen?

Edit: opmaak

Hey iedereen,

Ik zit al een tijdje met iets dat mij serieus frustreert en mentaal begint op te breken.
Op de werkvloer (vooral studentenjobs/interim) loop ik telkens tegen problemen aan, en het eindigt bij mij steeds opnieuw in dat ik niet meer word ingeschakeld of dat het werk gewoon stopt of dat ik ontslagen wordt. Vaak zonder duidelijke uitleg of met heel vage communicatie.
Ik probeer echt mijn best te doen, ik ben aanwezig, ik werk mee, maar toch loopt het telkens fout. Het gevoel begint te groeien dat ik nergens pas, en dat ik niet goed begrijp wat er precies misloopt in hoe ik functioneer op werk. Ik zit eraan te denken om zelfstandig te gaan na mijn rechten studies maar daar heb je ook een hoop geld voor nodig en daarvoor moet ik lang blijven werken op een plek ma da ga niet als ik hele tijd ontslagen wordt.

Ik zie dit ook bij andere mensen met autisme terugkomen en ik vraag mij serieus af hoe jullie hiermee omgaan, want op dit moment voelt het alsof ik telkens opnieuw tegen dezelfde muur loop.

hoe blijven jullie overeind en vinden jullie werk dat wél blijft lukken?
Alle eerlijke ervaringen zijn welkom.

Zoals de titel mogelijk al doet vermoeden: ik vind naar de tandarts gaan echt verschrikkelijk. Mijn gebit en mond zijn vrij gevoelig (ondanks dat ik al een zachte tandenborstel en sensitive tandpasta gebruik) en ik heb met regelmaat een gaatje, waardoor er weer verdoofd, geboord, geneuzeld moet worden. Ook dat schoonmaakding van de mondhygiënist vind ik pure marteling.

Ik weet dat het goed voor mijn gebitsbehoud is om te gaan, dus ik ga. Maar als ik daar in die stoel lig, ook al ben ik verdoofd en heb ik van tevoren pijnstillers genomen, gaat het door merg en been. Ik vind het echt vreselijk. Het gevoel, ook al doet het niet echt veel pijn met de verdoving, maar ook de geluiden.

Zijn er meer mensen die hier last van hebben? Hoe maak je het draaglijk voor jezelf?

Ik vraag me af of meer mensen dit herkennen.

De laatste tijd merk ik dat ik steeds negatiever naar dingen kijk. Niet per se omdat ik dat wil, maar omdat ik behoorlijk tegen de grenzen van mijn draagkracht aanloop. Ik ben moe, somber en het voelt alsof mijn batterij voortdurend leeg is. Ik probeer mijn ritme en routines vast te houden, maar eigenlijk kost alles me te veel energie. (Een soort autistische burn-out misschien?).

Vandaag ga ik op vakantie met mijn ouders en iemand vroeg of ik er zin in had. Mijn eerste reactie was direct: 'Nee.' Vrijwel meteen had ik allerlei oordelen over dat antwoord. Ik voel mij ondankbaar. Voor veel mensen is vakantie iets om naar uit te kijken, maar ik ervaar vooral spanning vanwege alles waar ik tegenop zie: de verandering van omgeving, het onbekende, sociale contacten, het feit dat ik toch altijd een beetje maskeer, twee weken geen echte veilige haven hebben en ook het thuiskomen, waarna alles weer gewassen en opgeruimd moet worden. (Hier speelt bij mij ook dwang in mee.)

Dit is een actueel voorbeeld, maar ik realiseerde me dat ik de laatste tijd vaker 'negatief' lijk te zijn. Steeds vaker kijk ik naar situaties en zie ik als eerste de stress, ongemakken of energie die het gaat kosten, terwijl andere mensen er juist iets leuks in zien. Het voelt alsof mijn hoofd automatisch focust op wat moeilijk, vermoeiend of vervelend is.

Daardoor voel ik me soms een enorme zeikerd of aansteller. Voor mijn autisme diagnose werd er vaak van mij verwacht dat ik mijn grenzen bleef verleggen en kreeg ik regelmatig te horen dat het vooral een kwestie van mindset en doorzetten was: 'fake it till you make it'. Daardoor vind ik het soms lastig om onderscheid te maken tussen negativiteit en een reële inschatting van wat ik op dit moment aankan.

Ik voel me geregeld een ontzettende negatieveling en ben nu geneigd om maar gewoon het sociaal wenselijke antwoord te geven. Tegelijkertijd kan ik er ook niet omheen dat veel situaties mij door mijn autisme simpelweg veel energie kosten.

Herkennen meer mensen dit? Dat je niet meer automatisch uitkijkt naar dingen, maar vooral ziet wat ze je gaan kosten? En hoe gaan jullie daarmee om, zeker als het gaat om dingen die eigenlijk leuk zouden moeten zijn?

Omdat de automod de draadjes niet meer post, pak ik mijn oude werk weer op.

Als je behoefte hebt aan vriendschappelijk contact, kan je hier iets over jezelf plaatsen en wie weet vind je wel iemand waar je mee klikt!

Ik (27F) heb in april contact gekregen met een vrouw van mijn leeftijd via reddit. Ik kwam in contact met haar door een vriendschapsoproep die ik had gedaan. Eerst dm'de op reddit. Daarna gingen we over op insta omdat reddit natuurlijk niet zo optimaal is (ivm meldingen die niet werken). Maar al snel vroeg ik of we door konden gaan op Whatsapp omdat insta slecht was voor mijn zelfbeeld

We hadden plannen om Koningsdag samen de stad in te gaan en wat te gaan drinken en wat muziek te luisteren. Uiteindelijk ging het niet door omdat ze die dag een migraine had maar zei ze dat ze graag weer zou willen afspreken als het weer beter ging. Ik reageerde dat ik het echt naar voor haar vond en dat ik zelf graag ook weer zou willen afspreken. Ik wensde haar uiteraard ook beterschap

Maar sindsdien is er radiostilte. Ik heb haar op 2 mei geappt hoe het ging, geen reactie. 9 mei vroeg ik of ze de 17e wat te doen had. En uiteindelijk besloot ik de 29ste nog een laatste keer te appen en het tot afgelopen zaterdag af te wachten. Nu heb ik besloten om er niet meer achteraan te appen. En dat vind ik goed van mezelf

Maar ik baal er wel van en ik vind het echt jammer. Maar ik snap niet zo goed waarom ik er (zo) moeite mee heb. Ik heb 5 hele leuke en fijne vrienden waar ik regelmatig apart mee afspreek

Maar we volgden bijv. dezelfde meme pages en ook overeenkomsten in interesses. Dat vond ik heel leuk

Misschien valt het me juist zo zwaar omdat ik tegen mezelf zeg dat het niet zo'n big deal is. En misschien moet ik het juist even laten slijten

Heeft er iemand misschien een idee of wat tips?

Edit: De 29ste had ik haar geappt: "Hoi, hou jij het een beetje uit met deze hitte?". Was dat nog vergeten erbij te zetten

Verder zouden we die Koningsdag elkaar voor het eerst ontmoeten. Daarom vind ik het raar dat ik er zo over in zit/zat omdat ik haar niet eens irl heb ontmoet

het valt mij eigenlijk op dat ik altijd eigenlijk wel moe ben. zowat de hele dag elke dag. soms krijg ik wel een opleving maar vaak denk ik dan toch dat ik niet kan wachten tot ik naar bed kan. ik heb dit eigenlijk wel al zo lang ik me kan herinneren. is dit een normalere verschijnsel bij autisme?

ik weet het even niet meer, en ik wil eigenlijk gewoon even alles wegschrijven en misschien wat advies of wat dan ook

Afgelopen Donderdag middag is hij plotseling thuis overleden aan (gaan de dokters vanuit, we wachten nog op resultaten) een accute hartstilstand, ik was erbij en heb hem zo goed mogelijk geholpen en gehandeld maar helaas mocht het niet baten. Verschrikkelijk jong, plotseling en heftig. Hij was echt mijn steun en toeverlaat, mijn beste vriend. Iemand waar je op kon bouwen en volledig kon vertrouwen.

Ik voel mij zo eenzaam, ik zie constant beelden van wat er is gebeurd, hoe eng het allemaal was. De huisdieren zijn helemaal van slag en alles voelt zo leeg. Zo stil. Ik vind het verschrikkelijk en zo oneerlijk. Hij was nog maar 30..

Gelukkig heb ik ontzettend veel steun om mij heen, en zoveel mensen die willen helpen maar god, ik wou dat hij naast me was en mij kom omhelzen, even mijn hoofd op zijn borst en een arm om me heen. Ik vertik het ook in ons bed te gaan liggen, want dat vind ik eng. Ik ben bang om nachtmerries te krijgen, en heb soms paniekaanvallen met zulk heftig hyperventileren dat ik soms denk dat ik er in blijf. Gisteren weer, en toen dacht ik "als dit het is, dan is dit het maar". Ik voel mij zo ontzettend verloren.

Hey guys, ik weet sinds februari dit jaar dat ik autisme niveau 1-2 heb. Ik ben een vrouw van 31 en ging zelf op zoek naar de diagnose. Horen dat het dus écht zo was, was heel erg fijn. Maar ik had het wel echt onderschat... ik dacht dat ik daarna heel rustig zou zijn, maar er komt van alles omhoog. Even een soort samenvatting:

- Het lijkt alsof ik ineens in een burn-out zit sinds de diagnose. Alsof alles ineens intenser is.
- Ik voel me constant schuldig als ik nee zeg, of niet kom opdagen.
- Het is heel moeilijk om onder de mensen te zijn nu; omdat het lijkt alsof het geen energie meer geeft op dit moment.
- Het lijkt alsof ik ineens meer ga stimmen, minder flexibel ben etc. Alsof ik het zelf bedenk???

Ik ben benieuwd of meer mensen dit herkennen. En jullie met dit soort dingen om gingen na je diagnose.

Soms ben ik bang dat ik nooit meer mee kan doen met de maatschappij. Dat beangstigd me wel. Ik krijg gelukkig hulp van psycholoog en netwerk! :)

TW: suicidaal.

Ik heb niet gevraagd om in deze wereld gebracht te worden als zwarte schaap, ik kan het niet meer aan. Ik ben nu 24 ik moet nog zo lang leven als buitenbeentje, altijd verdoemd om miscommunicaties te blijven ervaren waardoor mijn zelfvertrouwen en zekerheid alleen maar verder naar beneden tanked.

Het leven is een vermoeiende verschrikkelijke grap, ik heb geen vrienden die iets om mij geven. Alleen mijn ouders, dat vindt ik bijna jammer want zonder hun had ik al een tijd geleden het loodje gelegd. Ik kan het hun niet aandoen om hun kind te verliezen, en dat vindt ik jammer.

Ja ik heb al hulp, nee ik ga er geen einde aan maken. Ik moest dit even kwijt. Dankjewel voor het lezen.

Edit: het gaat ondertussen alweer wat beter, hartelijk bedankt voor de lieve woorden en begrip! Ik voel me al een stuk minder alleen <3

Ik blijf het heel vaak bestellen. Het is niet optimaal voor mijn portemonnee en verder wil ik ook een beetje afvallen. Ik heb het afgelopen week twee keer gedaan omdat ik niet vol genoeg zat van de large Albert Heijn salades terwijl ik anticipeerde wel gewoon verzadigd te zijn

Het ding is dat ik er niet echt consequenties van ervaar? Ik had eerder kunnen beargumenteren dat als ik het aan thuisbezorgd zou bestellen ik niet geld zou kunnen besteden als ik bijv. plotseling panties/een maillot nodig had voor een feestje oid. Want dan zou ik door mijn praktische weekbudget heen zijn. Toen klikte het in mijn hoofd en had ik het een tijdje niet gedaan. Maar nu heb ik ook zo'n idee dat ik gewoon zo'n idee van: "Dan besteed ik volgende week minder" Maar dat is weer ontzettend onhandig omdat ik niet of minder snel de dingen kan aanschaffen die echt moeten

Ik probeer het ook niet te downloaden maar heel vaak download ik ze toch weer. Ik zit ook steeds heel vaak te denken: "Kon ik maar gebanned worden van die apps" maar dat is niet rationeel en gewoon niet handig

Na het avondeten heb ik ook weleens trek. Hartige trek en dat ik ook iets echt substantieels wil eten. Ik moet dus ideeën bedenken om eten in huis te hebben. Ik zit eraan te denken om kips vegapaté op brood als lunch te nemen en dat als ik s'avonds trek krijg ik daar nog wat van kan nemen

Ik had periodes waar ik het echt een lange tijd niet deed

Hebben mensen hier tips of motivatie? Want ik word er echt krankjorum van en ik weet niet goed hoe ik hier mee om moet gaan