u/claravanassisi

Ik (27F) heb het nu bijna drie jaar geleden uitgemaakt met mijn ex en ik sta al een tijdje droog. Ik zou nu heel graag casual willen genieten maar dat moet ik stap voor stap doen omdat ik snel overwelmd raak ivm met mijn autisme en ADD

​ Heeft iemand advies/ideeën? Zoals welke app ik het beste kan gebruiken? Ik zat misschien te denken aan Feeld omdat mensen daar vaak kinky zijn maar ik heb ook gehoord dat daar veel sketchy gasten op zitten. Maar eigenlijk moet je altijd wel waakzaam zijn als vrouw zijnde. Het voordeel van Feeld is ook weer dat het best wel niche is en ik daardoor minder snel bekenden op tegenkom

​ Ik ben verder aangetrokken tot zowel mannen als vrouwen en een keer per maand ga ik naar de seksuoloog. Die helpt mij met mijn casual ontdekkingsreis

​ Ik heb verder ook last van pijn tijdens het vrijen dus een one night stand zit er bij mij niet in. Ik moet met bijv. met een fwb rustig het tempo opbouwen voor de penetratie. En verder moet ik me ook ontspannen voelen en een vertrouwensband opbouwen

​ Ik wil er echt voor gaan omdat ik door psychische struggles niet de dingen heb kunnen doen die ik wilde. Ik ga het verder volledig veilig doen. Met condoom en beflapje. Ik zit verder aan de prikpil dus ben ik dubbel beschermd tegen zwangerschap

​ Maar hebben jullie hier tips/ideeën?

Edit: Ik wil nu absoluut niet dat mannen (of andere mensen) in mijn dms gaan sliden voor seks met mij. Ik snap dat ik dat enigzins uitlok maar ik wil nu gewoon hulp en advies

​

​

​

​

​

​

Ik (27F) heb in april contact gekregen met een vrouw van mijn leeftijd via reddit. Ik kwam in contact met haar door een vriendschapsoproep die ik had gedaan. Eerst dm'de op reddit. Daarna gingen we over op insta omdat reddit natuurlijk niet zo optimaal is (ivm meldingen die niet werken). Maar al snel vroeg ik of we door konden gaan op Whatsapp omdat insta slecht was voor mijn zelfbeeld

We hadden plannen om Koningsdag samen de stad in te gaan en wat te gaan drinken en wat muziek te luisteren. Uiteindelijk ging het niet door omdat ze die dag een migraine had maar zei ze dat ze graag weer zou willen afspreken als het weer beter ging. Ik reageerde dat ik het echt naar voor haar vond en dat ik zelf graag ook weer zou willen afspreken. Ik wensde haar uiteraard ook beterschap

Maar sindsdien is er radiostilte. Ik heb haar op 2 mei geappt hoe het ging, geen reactie. 9 mei vroeg ik of ze de 17e wat te doen had. En uiteindelijk besloot ik de 29ste nog een laatste keer te appen en het tot afgelopen zaterdag af te wachten. Nu heb ik besloten om er niet meer achteraan te appen. En dat vind ik goed van mezelf

Maar ik baal er wel van en ik vind het echt jammer. Maar ik snap niet zo goed waarom ik er (zo) moeite mee heb. Ik heb 5 hele leuke en fijne vrienden waar ik regelmatig apart mee afspreek

Maar we volgden bijv. dezelfde meme pages en ook overeenkomsten in interesses. Dat vond ik heel leuk

Misschien valt het me juist zo zwaar omdat ik tegen mezelf zeg dat het niet zo'n big deal is. En misschien moet ik het juist even laten slijten

Heeft er iemand misschien een idee of wat tips?

Edit: De 29ste had ik haar geappt: "Hoi, hou jij het een beetje uit met deze hitte?". Was dat nog vergeten erbij te zetten

Verder zouden we die Koningsdag elkaar voor het eerst ontmoeten. Daarom vind ik het raar dat ik er zo over in zit/zat omdat ik haar niet eens irl heb ontmoet

Ik blijf het heel vaak bestellen. Het is niet optimaal voor mijn portemonnee en verder wil ik ook een beetje afvallen. Ik heb het afgelopen week twee keer gedaan omdat ik niet vol genoeg zat van de large Albert Heijn salades terwijl ik anticipeerde wel gewoon verzadigd te zijn

Het ding is dat ik er niet echt consequenties van ervaar? Ik had eerder kunnen beargumenteren dat als ik het aan thuisbezorgd zou bestellen ik niet geld zou kunnen besteden als ik bijv. plotseling panties/een maillot nodig had voor een feestje oid. Want dan zou ik door mijn praktische weekbudget heen zijn. Toen klikte het in mijn hoofd en had ik het een tijdje niet gedaan. Maar nu heb ik ook zo'n idee dat ik gewoon zo'n idee van: "Dan besteed ik volgende week minder" Maar dat is weer ontzettend onhandig omdat ik niet of minder snel de dingen kan aanschaffen die echt moeten

Ik probeer het ook niet te downloaden maar heel vaak download ik ze toch weer. Ik zit ook steeds heel vaak te denken: "Kon ik maar gebanned worden van die apps" maar dat is niet rationeel en gewoon niet handig

Na het avondeten heb ik ook weleens trek. Hartige trek en dat ik ook iets echt substantieels wil eten. Ik moet dus ideeën bedenken om eten in huis te hebben. Ik zit eraan te denken om kips vegapaté op brood als lunch te nemen en dat als ik s'avonds trek krijg ik daar nog wat van kan nemen

Ik had periodes waar ik het echt een lange tijd niet deed

Hebben mensen hier tips of motivatie? Want ik word er echt krankjorum van en ik weet niet goed hoe ik hier mee om moet gaan

Ik wil niet meer en ik kan niet meer. De afgelopen weken is mijn doorzettingsvermogen echt op. Ik ga mezelf niks aan doen. Maar ik heb recentelijk twee keer gedacht dat ik niet meer wil leven. En die gedachten heb ik sinds mijn tienerjaren niet meer gehad

Ik heb het al twee jaar moeilijk maar sinds een paar weken is mijn drive gestopt en gaat het een stuk slechter met mij. Het is echt op maar ik moet door

Ik wil gewoon in mijn kamer blijven rotten. Ik heb voor zondag afgesproken met een vriendin maar ik wil het afzeggen. Maar dat ga ik niet doen

Ik woon op een woonplek die niet passend is maar het kost tijd om wat anders te vinden en ik moet een psychodiagnostisch onderzoek laten doen om een gepaste plek te vinden

Ik wil weer bij mijn ouders wonen maar dat is geen goed idee. Dat zit mijn zelfstandigheid en ontwikkeling in de weg

Ik heb eerder vanavond besloten om door te zetten maar de pijn houd maar niet op

Ik weet niet waardoor het in een patsboem helemaal kapot of op is. Ik snap het gewoon niet

Ik post dit hier want dit leek mij wel een safe space :)

Eind 2023 heb ik (27F) het uitgemaakt met mijn (mannelijke) ex. Ik was blij dat ik die keuze heb gemaakt. Maar ik ging toen heel snel daten toen ik er nog niet klaar voor was en toen dingen anders liepen kon ik er daardoor niet mee omgaan. Ik heb daarna wat negatieve ervaringen gehad omdat ik over mijn eigen grens heen ging. Verder liepen dingen in het algemeen heel anders en ik kon daar maar moeilijk mee dealen

Ik heb de afgelopen twee jaar zitten tobben over wat ik wil maar ik zat ook enorm in de knoop met mezelf. Ik was echt een beetje in overlevingsmodus. Ik heb me nu beseft dat ik nu gewoon wil gaan daten, niet iets casuals. Ik wil die veiligheid en vooral die duidelijkheid voelen. Natuurlijk is daten niet zonder gevaar maar daten is veel ontspannender en duidelijker voor mijn autistische brein dan iets casuas. Misschien ga ik ooit nog wat casuals doen, maar daar staat mijn hoofd gewoon niet naar

Maar wat het is, ik identificeer me al heel lang als biseksueel maar om een af andere reden voel ik dat niet meer ofzo? Of in ieder geval minder? Ik fantaseer nog wel over andere vrouwen maar ik merk dat ik mbt relaties heel veel behoeften voel voor iets met een man. Terwijl ik voorheen wel open stond voor relaties met beide. En ik ben me er bewust van dat er mensen zijn die voor ergere (seksuele) crissisen staan maar ik begrijp maar niet hoe het na jaren zo is omgeslagen?

Ik vond het moeilijk om met mensen hierover te praten. Want ik ben me ervan bewust dat als ik me uiteindelijk als hetero identificeer ik een privilege daardoor heb. Dus het voelt aanstellerig om hierover zo in de knoop te zitten en daarom loop ik hier al anderhalf jaar mee rond. Maar ik zou zo graag willen begrijpen waarom het zo veranderd is. En misschien ook een autistending dat ik moeite heb met de verandering/onduidelijkheid?

Ik moet verder wel zeggen dat ik sinds herfst 2024 aan de prikpil zit. Dus misschien heeft dat impact op mijn aantrekking? En verder heb ik nog nooit iets met een vrouw gedaan/gehad dus misschien moet ik dan juist dingen verkennen? En misschien weet ik nog niet zo goed wat mijn type vrouwen zijn? En misschien is het ook het feit dat ik in de algemeenheid in de knoop zit met mezelf?

Er zijn nare dingen gebeurd in het verleden en ik ben niet helemaal tevreden over hoe mijn leven momenteel is. Maar ik (27F) ben hard aan mezelf aan het werken en dingen kosten nou eenmaal tijd

Maar ik word zo vaak overvallen door nare gevoelens van frustratie en ben ook redelijk vaak getriggerd door trauma van de dingen die gebeurd zijn. Ik zit wel in therapie maar daar ga ik maar een keer per maand naartoe. Ben wel van plan om iets anders te zoeken

En ik ben eigenlijk al langer ontevreden en heb zo mijn schommelingen maar de afgelopen tijd voel ik me echt zo vaak ellendig? En flip ik em gewoon zo vaak. Ik niks vervelends tegen mensen gedaan of gezegd irl maar ik zit echt crashouts te hebben. Ik was ook best wel mondig en eerlijk gezegd brutaal op een account dat ik hiervoor had. Ik had eerder vent posts gepost (op nog oudere accounts) maar in vergelijking met andere/vroeger begon ik regelmatig downvotes te krijgen? Voorheen kreeg ik dat nooit, dus mijn gevoel zegt me dat ik veel meer desperate/zeurderig/wanhopig/extreem overkom. Dus er zit in die downvotes een kern van waarheid dat er veel woede en frustratie in mij zit maar die is eerder niet zo naar buiten gekomen in deze vorm. Ik maakte echt om de haverklap gepanikeerde posts. En ik probeer dat af te leren want het is niet altijd even nuttig/handig

Het helpt ook niet mee dat ik geen dagbesteding heb maar binnenkort ga ik ergens een dagdeel starten

Hormonaal is alles wel oké, ik heb op 15 mei de prikpil gehad en dat is altijd heel helpend voor mij en mijn gemoedstoestand

Verder wil ik ook heel graag ergens anders gaan wonen met meer ondersteuning. Omdat ik toch nogal op mijn tenen loop. Dus dat is ook een dingetje

Ik zou ook morgen therapie hebben maar het is verplaatst omdat een familielid van mijn psycholoog is overleden. Dus volgende week woensdag is therapie. Dus ik maak deze post hier en misschien zijn er hier mensen die mee kunnen denken waar die venijnigheid, woede en crashouts vandaan komen?

Er is volgens mij niet iets super veel veranderd dat daar voor heeft kunnen zorgen. Of misschien is dat het juist, misschien ben ik juist toe aan verandering. Maar ik ben al langer aan het buffelen en bikkelen dus is het voelt nog steeds "out of nowhere" voor mij. Hopelijk weten mensen wat er zou kunnen spelen