Ik heb sinds deze week een oud copingmechanisme opgepakt. Dat is een stukje fietsen als mijn hoofd vol zit. Maar de donkere dagen komen eraan en dus ga ik liever niet 's avonds fietsen ivm mijn veiligheid
Wat zijn goede alternatieve manieren om mijn hoofd leeg te maken en uit een blokkade te komen?
Ik (28F) heb het eind 2023 uitgemaakt met mijn ex. Ik was in een relatie met hem sinds ik 18 was. Ik was daarna begonnen met daten maar ik kreeg een nervous breakdown en alles stortte in voor mij. Ik ga niet uitweiden over wat de redenen voor de zenuwinzinking maar dit ter achtergrondinformatie. Fast forward naar het heden en ik ben stabiel en over de zenuwinzinking heen en heb heel veel zin om te daten
Maar het ding is, dat ik toen het bar en bar slecht met me ging mijn spaargeld er zo'n beetje doorheen heb gejast. Ik probeer het nu weer op te bouwen en ik hen sinds dit jaar een weekbudget waar ik me aan hou. Maar het gaat nog steeds op en af. Dat kwam door een nieuwe dagbestedingsplek en dat ik daar ontzettend moest wennen. Ik heb me dus voorgenomen om tot 25 oktober geen leuke dingen te kopen. Ik heb namelijk per week €15 aan leuke dingen budget naast €60 aan praktisch budget. Dus iedere week wil ik €15 op mijn spaarrekening zetten
Ik wil gewoon zo graag daten ervaren maar financieel gaat dat moeilijk. Voor iets als een drankje bestellen. Ik moet ook met het ov als ik s'avonds afspreek want op de fiets gaan is geen goed idee met de donkere dagen die eraan komen
Ik heb echter wel recreatiegeld dat ik kan declareren. Daar heb ik nog €34 van over en dit weekend ga ik het ook declareren aan twee drankjes van een lunch met mijn vriendin
Heeft iemand ideeën? Of misschien troostende woorden? Ik vind dit een moeilijke situatie :/
Ben dit weekend begonnen met het leren van mijn haar vlechten op 28-jarige leeftijd :p Wil namelijk allerlei leuke Pinterest kapsels recreëren. Voorheen was ik heel erg bezig met kapsels willen die per se flatterend waren en om er "hot" uit te zien. Maar ik heb me beseft dat ik veel gelukkiger word van allerlei leuke kleurrijke speldjes en clipjes in mijn haar ipv dat ideaal na te jagen. Ik zie er dan niet zo volwassen uit en mijn gezicht is minder snatched (omdat het wat langer is) maar het maakt me oprecht gelukkig
Verder wil ik ook leren om mijn haar te stijlen met een rondborstel en föhn. Ik heb een kleine portemonnee dus zal ik niet (zo snel) een stijltang aanschaffen
Ik wil verder ook nog een moment per week kiezen om winged eyeliner te oefenen. Ik zal dan washi tape als guideline gebruiken
Maar deze dingen zijn dus veel gebruikelijker om op jongere leeftijd te doen/te leren. Zijn er hier anderen met een soortgelijke ervaring?
Ik (28F) wil afvallen. Ik ben 1,64 en ik weeg 68 en ik probeer sinds begin dit jaar af te vallen. Mijn streefgewicht is 60. Het gaat erg op en af. Recentelijk ging het minder omdat ik ben begonnen bij een nieuwe dagbestedingsplek en toen ik me eenmaal had herpakt krijg ik vorige week voordat ik de prikpil zou krijgen enorm last van food noise en gooide dat dingen weer overhoop
Deze week was ik jarig en ik heb een paar keer actief gekozen om een paar keer ongezonde dingen te eten en te drinken. Ik koos vandaag om mijn verjaardagsweek af te sluiten met een cornetto. Maar ik heb zojuist nog een flesje cola en een zakje cheetos gekocht :(
Als ik met dingen worstel of mentale blokkades heb helpt ventileren mij. Dat helpt dus ook met het worstelen met afvallen en me herpakken
Maar ik heb het gevoel dat ik met weinig mensen over die struggles kan praten? Ik krijg namelijk al heel snel naar mijn hoofd geslingerd dat mijn gewicht wel mee valt, het afvallen niet nodig is en dat ik "mooi ben zoals ik ben". Ik voel dan niet meer de ruimte om met hun over die struggles te praten en te ventileren. En dat is vervelend. Ik heb het gevoel dat ik alleen naar mijn moeder en een vriend van me daarover kan ventileren. En die hebben niet altijd de tijd ervoor dus vaak blijf ik met die frustraties rondlopen
Ik vind mezelf niet lelijk en ik heb voor mijn gevoel een mooie curvy lichaamsvorm maar ik zou gewoon wat willen afvallen. Voor mij is het ook grotendeels een lifestyle change. Bijv. niet gaan snacken door een tekort aan impulscontrole en dan met een gedeeltelijk rotgevoel het eten maar actief en intentioneel daarvoor kiezen en echt genieten. Dus het gaat eigenlijk ook om mijn relatie met eten verbeteren. Verder heb ik ook een kleine portemonnee omdat ik in de bijstand zit dus de tijden dat ik losga met eten zijn ook niet goed voor mijn financiën. Ik moet dus voornamelijk geld besteden aan mijn dagelijkse maaltijden en ervoor zorgen dat ik gezonde snacks in huis heb
Ik ben me er bewust van dat dit misschien een impopulaire post/ervaring/mening zal zijn maar ik worstel hier toch flink mee. Misschien zijn er mensen die hier ook moeite mee hebben
Een paar jaar geleden had aangekaart bij mijn pb'ers dat ik worstelde met dwangmatige handelingen. Niet van het caliber "Als ik niet drie keer de lamp aan en uit zet dan gaat er iemand dood" maar ik heb wel bepaalde gedachten en handelingen. Ik moest als ik naar bed ging (van mezelf) mijn deur dicht op slot en mijn lampen uitdoen op een bepaalde volgorde doen. Waardoor ik de lamp aan en uit en de deur op slot deed en van het slot haalde. Verder moest ik mijn kleding ook op een bepaalde volgorde uitdoen voor het slapen gaan. Als dat niet de juiste volgorde was of het niet gewoon ging zoals ik wilde resulteerde dat in dat ik kledingstukken opnieuw aantrok. Ik werd uiteindelijk gekoppeld met een ervaringsdeskundige bij mijn woonlocatie en sindsdien doe ik die dwangmatige handelingen niet meer. Uiteindelijk ging die ervaringsdeskundige weg. Dit is niet onderdeel van het hoofdpunt wat ik probeer te maken maar eerder achtergrondinformatie
Maar nu heb ik me beseft dat ik mogelijk nog steeds last heb van dwang maar meer intern dan dat het fysiek tot uiting komt. Ik ben constant bezig met het willen van een "schone lei" waarin ik mijn struggles niet meer heb maar logischerwijs zijn die struggles onderdeel van mij. Maar toch wil ik steeds een nieuwe schone lei creëren. Ik wil constant een "reset". Ik heb verder ook moeite met eten en mijn uitgaven. Ik besloot twee weekenden met een schone lei te beginnen (met zowel eetpatroon als gelduitgaven) maar toen werd ik extreem hormonaal. Ik heb uiteindelijk vrijdag de prikpil gehad en nu voel ik me weer beter maar de schone lei kan ik niet hervinden.
Mijn moeder zei een keer iets in de trant: "Je begint steeds met een schone lei maar als ie al een beetje vies word ben je uit het veld geslagen" Dat klinkt misschien hard maar dat is wel hoe het bij mij in elkaar zit. Ik wil constant "opnieuw" beginnen. Ik voel dan ook dat bepaalde dingen op een bepaalde manier moeten lopen anders "lukt het niet". Ik wilde afgelopen maandag bijvoorbeeld ook opnieuw beginnen met mijn eetpatroon maar dan moest ik eerst extreem te keer gaan met hoe ik at. Anders zou de schone lei niet lukken. Terwijl ik ook gewoon normaal had kunnen eten en misschien wat snacken maar dat ik niet helemaal los had hoeven gaan en maandag nog steeds opnieuw kunnen beginnen. Ik wil dingen gewoon constant oplossen en ik hoop steeds dat de schone lei daarvoor zorgt. Ik ben ook heel erg veel bezig met dat het of iets moet klikken in mijn hoofd. Dat mijn hoofd op een specifieke manier moet voelen ofzo
Mijn vraag is dus, vallen deze soort denkpatronen/gedragingen onder autistische dwang?
Ik heb morgen de prikpil die mij enorm helpt maar de afgelopen week word ik echt zo gek van mijn hormonen. Dat komt omdat de vorige prikpil aan het uitwerken is. Ik zit al twee jaar aan de prikpil en nu pas deze week heb ik allerlei ongesteldheidscravings. En ik ben het totaal niet meer gewend en ik zag het totaal niet aankomen omdat ik dat al twee jaar niet heb gehad. Ik heb deze week zo ontzettend veel geld besteed aan eten en snacks. Ik word echt gek ervan. Bijna hysterisch. Heb ook al twee keer eten besteld
En wat zo ronduit kut is, is dat ik me afgelopen zondag had herpakt mbt uitgaven maar toen gooide mijn hormonen allerlei roet in het eten. Dat is zo'n emotionele en mentale whiplash waardoor ik blijf blokkeren. Mijn hoofd stond er echt naar om me te herpakken maar ik ben de grip weer kwijt. Ik kan het gewoon niet bevatten allemaal. Ik word gewoon echr gestoord van alle food noise. Ik ben vaker onrustig of huilerig de week voor mijn prikpil maar ik kan echt niet dealen met al deze food noise na een afwezigheid van twee jaar
Ik heb verder autisme en ADD. Waardoor ik (in mijn geval) heel erg in handelingen blijf verzanden
Ik heb ook geld gehaald uit spaarpotjes die voor andere dingen bestemd waren. En zojuist heb ik het verkeerde eten gekregen en dat triggerde deze specifieke meltdown. Ik werd eerder gebeld door het restaurant en blijkbaar was er miscommunicatie. En nu is het te laat om het te fiksen
En ik type dit nu allemaal uit omdat mijn beste vriend op bed ligt, mijn moeder op bed ligt en er op telefooncentrale van mijn begeleid wonen plek niet word opgenomen. Ik ga mezelf ook niks ernstigs aandoen maar ik ben bang dat ik binnenkort in mijn hand ga bijten want ik weet het even allemaal niet meer
Ik (27F) zit er aan te denken om in de (verre) toekomst vegan te worden. De reden waarom ik het over de toekomst heb en niet nu die omslag maak is omdat ik mentaal momenteel veel aan kop heb en me vaak overvraagd en gaar voel. Ik heb verder ook autisme en ADD
Ik ga op zoek naar een andere therapie en een andere begeleid wonen plek waardoor ik me hopelijk stabieler en beter zal voelen. Maar ik wil naar een beschermd wonen plek toe waar meer dingen worden overgenomen en dus ook het koken. En het word dan lastig om om vegan maaltijden te vragen
Ik zit momenteel ook al een maandje bij een dagbestedingsplek en dat is nog steeds flink wennen. En ik heb daardoor ook een vol en druk hoofd. Ik heb ook veel meer trek door alle drukte. Ik heb het daar wel ontzettend naar mijn zin dus het is het wel waard. Dit stukje klinkt misschien ongerelateerd maar dit leek me ook waardevolle achtergrondinformatie
Ik zit verder in de bijstand en kijk dus altijd naar wat er in de aanbieding en bonus staat. Verder maak ik gebruik van buurtkastjes. Dat zijn kastjes met gedoneerd eten en verzorgingsproducten die bedoeld zijn voor mensen in de minima. Daar pak ik vaak rijst, noodles, smaakmakers en sauzen uit. Dat is dus allemaal gratis. Heb laatst ook een douchegel uit zo'n kastje gehaald. En verder krijg ik ook nog van mijn tante en mijn kapster beide een douchegel en die zijn volgens mij beide niet vegan. Maar dat lijkt me allemaal niet erg omdat ze dat toevallig overhadden en ik dus niet bijdraag aan die industrie
Ik ben overgegaan op de vleesvervangers want vega kipstukjes zijn een stuk goedkoper dan kipfilet. En leek me ook gewoon een verantwoorde verandering. Op de dagen dat ik voor mezelf moet koken eet ik dus voornamelijk vega. Ik zou willen kijken naar vegan recepten maar het kan zijn dat er net een bijbehorende saus/smaakmaker in zit waar dierlijke producten in zitten en dan uiteindelijk wat of misschien wel veel goedkoper is. Of dat er niet genoeg vegan dingen in de aanbieding/bonus zijn om een volledige maaltijd mee te maken
Hebben jullie ideeën voor aanpassingen? En hoe denken jullie over mijn situatie en wat handig is voor nu?
Ik woon sinds 2020 op een begeleid wonen locatie en in 2021 kwam er een nieuwe bewoner, ik noem hem R. Er was al heel snel spanning en hij misdroeg zich ook veel en zonderde hij zichzelf ook veel af. Uiteindelijk ging het na verloop van tijd beter en dat kwam onder andere doordat een bewoner waar R veel spanning en frictie mee had uit huis ging
Ik ga het niet hebben over de dingen in de tijd dat hij zich echt misdroeg en de sfeer slecht was want dat is het verleden. Dat was ter illustratie
Maar ik stoor me gewoon zo ontzettend vaak aan hem. Ik vind hem zo vaak zo ontzettend bot en ook erg stellig over zijn mening en visie in dingen. Hij heeft voor een deel bijgedragen aan mijn zenuwinzinking van twee jaar geleden door op heel stellige en verbaal dominante wijze mij erop te wijzen dat mijn activerende werkplek kon tegenvallen. Hij ging mij ook verbaal stoomwalsen toen ik een weerwoord wilde geven. Ik wilde toen zeggen dat ik juist erg gematigd in mijn enthousiasme was maar hij liet me niet praten. Uiteindelijk hadden we dat stukje uitgepraat in een gesprek met pb erbij en daarin vertelde ik wat ik eerder wilde zeggen. Het leek tot hem door te dringen dat hij niet goed naar mij had geluisterd. Maar flash forward een maand of twee later ging hij weer terug op dat ik onverstandig enthousiast was toen. Dat was een enorme mindfuck voor mij. Alsof we het nooit hadden uitgepraat
Verder heeft hij mijn dating en relatiestruggles keihard gebagatelliseerd. Hij had het aan de eettafel over dating en waar hij tegen aan liep en ik praatte mee en had het over mijn eigen struggles. Maar hij zei basicallu dat mijn worstelingen niet valide waren. Ik snap enigzins dat hij misschien wilde ventileren oid dergelijks maar als je er aan de eettafel over begint ipv in een pb-gesprek dan kun je niet verwachten dat andere mensen niet gaan meepraten en hun eigen dingen gaan delen
Verder maakt hij ook een sweeping statement over ongesteldheid. Dat het maar een "tweederangs probleem" was mbt gezondheid in combinatie met mentale gezondheid. Terwijl ongesteldheid er in zo veel variabelen is. Ik zit aan de prikpil omdat ik anders extreem labiel ben door mijn hormonen. En ik ging me dan ook vaak zelfbeschadigen door mijn hand te bijten. Maar er zijn ook vrouwen met PCOS. Er is een begeleidster op mijn woonplek die echt regelmatig miserabel is door de pijn. En oké, als cis man weet hij wat minder over ongesteldheid maar je kan nog steeds gewoon een empathische houding aannemen en geen sweeping statement daarover maken
En als laatste had ik verteld over mijn struggles met emoties tijdens mijn ongesteldheid. Toen zei R iets in de trant: Oh, dus dan hoef ik me minder schuldig (aka verantwoordelijk) te voelen voor de dingen die ik heb gezegd. Dus basically zijn mijn emoties minder legitiem door mijn hormonen. En als ik last heb van mijn hormonen heb ik er zelf meer last van dan anderen want ik wil mensen niet tot last zijn
Het heeft eenmaal geen zin om dingen met hem te bespreken. Want ik heb al twee gesprekken met hem gehad en ik merk niet echt progressie. En begeleiding zegt ook dat hij gewoon zo is/in elkaar zit. Dus nog een keer in gesprek met hem gaan is een nutteloze exercitie
Hij zegt en doet veel meer dingen waar ik me aan stoor. En ik kan me zo ontzettend opfokken maar ik hou het hierbij
Hoe zorg ik er voor dat ik me minder aan hem stoor? Want met mijn behoeftes en executieve functies heb ik nog lang begeleiding nodig en is het gewoon ontzettend aannemelijk dat ik types zoals hem tegen zal blijven komen/mee zal moeten wonen
Oké, ik probeer dus sinds maart ongeveer af te vallen maar het wil niet echt vlotten. Ik ben 1,64 en ik woog toen 68. Ik wilde afvallen omdat ik een beetje een buikje heb gekregen en gewoon eindelijk grip wil krijgen op mijn eetpatroon. Eventjes ging het niet goed in april maar rond mei was ik weer echt "locked in". En iets daarna weegde ik me en was het uiteindelijk 66,4, denk ik. Ik had het eigenlijk niet genoteerd dus was misschien ook 66,9? Mijn uiteindelijke doel is 60 kilo
Een week of twee geleden woog ik mezelf weer en weegde ik 67 :/ Dus ik weet niet in hoeverre het meer is geworden of stabiel is gebleven
Ik ga wel door een onrustige tijd momenteel. Ben eind juni begonnen bij een nieuwe dagbestedingsplek en daardoor heb ik het veel drukker en ben ik ook veel drukker in mijn hoofd. Ik heb het niet per se slecht gedaan met eten (als in heel veel ongezonde keuzes maken) maar waarschijnlijk ben ik door alle drukte wat minder bewust van wat ik doe waardoor het als een verrassing kwam. Ik heb ook meer behoefte aan eten door alle onrust en drukte
Ik ga verder niet naar de sportschool omdat ik daarvoor te veel onrust en drukte heb in mijn hoofd
Ik had gehoopt (en verwacht) dat toen ik me twee weken geleden had gewogen dat ik rond de 65/of 64 en een half zou zitten. Dat viel vies tegen
Ik keek ernaar uit om low/mid rise jeans te dragen met crop tops en mijn lichaam een beetje te showen zoals ik voorheen deed. Want rond de 64 zou mijn buikje wel weg zijn
Ik voel me nu wel weer mentaal locked in om de juiste keuzes te maken. Ik heb besloten om met een schone lei te beginnen en me te herpakken en dat helpt enorm
Maar het feit dat er iets totaal anders op de weegschaal stond is nog steeds een enorme domper voor mij
Ik wil niet advies voor afvallen maar dit was voornamelijk bedoeld om te ventileren en zodat hopelijk die teleurstelling minder blijft kleven
Edit: Naast het buikje is een andere reden voor het afvallen dat ik redelijk hoog zit in het gezonde segment van bmi. En volgens sommige bronnen is 68 voor mijn lengte zelfs licht overgewicht. Als ik 60 zou wegen dan zou ik mooi in het midden van de bmi zitten
Oké dus, ik (27F) weet niet in hoeverre ik maskeer. Ik heb mijn autisme diagnose sinds mijn 14e. Ik heb twee oudere broers die ook autisme hebben en hun diagnose op veel jongere leeftijd kregen dan ik. Als kind had ik de diagnose zwakbegaafd en Tourette. Mijn ouders deden keihard hun best om passende diagnose voor mij te krijgen omdat ze wisten dat die diagnoses gewoon niet passend waren. Als ik aan mensen als tidbit vertel dat ik vroeger zwakbegaafd had als diagnose dan zijn ze vaak ontzettend verbaasd en kunnen ze dat moeilijk begrijpen
Maar ik vraag me al lang af of ik maskeer en in hoeverre. En in hoeverre dingen nou eenmaal inherent zijn aan mij en mijn gedrag
Ik was laatst uit eten met een vriendin en ik vroeg om wat te drinken toen het geen officieel "drink bestel moment" was. Ik heb de gewoonte aangeleerd om mijn stem extra hoog op te zetten. Mijn vriendin merkte op "hoe voorzichtig" ik het vroeg. Verder heb ik van nature gewoon een hoge stem maar ik zet em onvrijwillig hoger op om lief over te komen ig? Waarschijnlijk omdat ik heel vaak te horen heb gekregen dat er iets mis was met mijn toon en daardoor mogelijk ben gaan overcorrigeren
Dat kan dus maskeren zijn. De middelste broer heeft echt een enorm flat affect en is regelmatig ook een stuk minder tactvol. En hij kan best nors overkomen als je em niet goed kent. Mijn oudste broer is wat meer animated in hoe hij praat
Maar verder kan ik niks bedenken wat echt maskeren is. Ik denk dat ik van nature ook gewoon bubbly en chipper ben. Dus in dat aspect ben ik denk ik niet aan compenseren/corrigeren. Denk dat dat juist word gestuurd door mijn autisme en ADD en het enthousiasme wat door die dingen gevoed kan worden
Verder ben ik ook snel bang om mensen tot last te zijn en "te veel" ruimte in te nemen. Let er verder ook op dat ik niet iets tactloos/onhandigs zeg. Weet niet in hoeverre dat een negatieve vorm van maskeren is maar ik weet van mezelf dat ik ook kan overcorrigeren in die voorzichtigheid. Maar aan de andere kant helpt die tact me enorm in het dagelijkse leven en is het ook een goede skill die ik heb ontwikkeld
Zijn er mensen die wat ideeën hebben over mijn ervaringen? Of misschien soortgelijke ervaringen hebben?
Ik (27F) heb eigenlijk bijna altijd een complex met mijn uiterlijk. Een tijdje voelde ik me er heel goed over mijn uiterlijk totdat ik laatst over ging van een zijscheiding naar een middenscheiding. Ik heb mezelf echt "generfd" met die middenscheiding. Ik kan het gelukkig makkelijk omduwen naar een zijscheiding maar het staat wel een beetje awkward omdat het niet is geknipt daarvoor. Het is geknipt voor een middenscheiding met curtain bangs
Nu wil ik weer voor een "cunty bob" met 90's vibes gaan maar ik weet dat dat gewoon niet haalbaar is mbt styling ivm mijn autisme en executieve functies. En ik wilde het eerst weer laten groeien om vlechtjes en pigtails te dragen met cute knipjes/speldjes
Ik vind mijn slag ook niet zo flatteus eerlijk gezegd. Vind dat het zo snel gedateerd staat met een zijscheiding
Het helpt ook niet mee dat ik eerder dit jaar (toen ik een zijscheiding had) mijn broer zei dat mijn haar Karen-vibes had. Hij heeft net als ik autisme en verder heb ik echt een goede band met hem maar dat triggerde echt mijn complex mbt uiterlijk. Daarna appte ik daarover verontwaardigd naar een vriend van me en hij was het met mijn broer eens :/ Ik moet het eigenlijk niet serieus nemen want mijn broer draagt bijv. sportbroeken met vlekken erin om met mij en mijn ouders naar de film te gaan. En die vriend van me is ook niet echt per se heel fashion forward. En mijn special interests zijn mode, styles en aesthetics dus ik heb er meer "feeling" voor dan zij maar toch werd ik erg onzeker
Het is gewoon niet fijn om vergeleken te worden met een archetype dat word gezien als vals en ook onaantrekkelijk
Ik vind mijn uiterlijk gewoon "cringe". Ik kan het niet anders beschrijven. Maar ik krijg erg vaak complimenten over de kleding en outfits die ik maak dus aan mijn kleding ligt het niet. En er zijn zat mannen die mij leuk hebben gevonden
Ik weet het gewoon niet. Heb hier echt een mini crashout over. Dit is enigzins bedoeld voor de ventilatie maar ook voor advies ofzo. Ik vind het gewoon zo lastig allemaal
Ik (27F) heb na jaren nog steeds moeite met het accepteren van mijn autisme. En dan gaat het vooral om mijn limieten en wat ik niet of moeizaam kan. Ik ben een jaar geleden overstag gegaan met het acceptatieproces. Sinds herfst 2024 zit ik in ACT-therapie en de acceptatie van mijn autisme en hoe ik in elkaar zit gaat maar mondjesmaat en eerlijk gezegd met weinig progressie voor mijn gevoel
Ik struggle vooral met executieve dysfunctie, het hebben van een korte spanningsboog, een hoofd hebben dat supersnel vol raakt en de frustratie die daar vaak bij komt kijken. Sociaal ben ik verder heel sterk. En ik heb 5 vrienden waar ik regelmatig mee afspreek. Maar ik vind het moeilijk om dingen te ondernemen omdat ik vergeet dat bepaalde grote evenementen/feestdagen/feestelijkheden aankomen en dan daarvoor niks heb gepland/geregeld. Het helpt ook niet mee dat ik in de bijstand zit en voor grote evenementen vaak niet het geld heb
Verder krijg ik heel vaak complimenten over mijn kleding en mijn outfits. Een begeleidster zei ook laatst dat hoe ik kleding uitzoek en combineer echt een talent is.
Ik ben verder emotioneel intelligent. Verder deed ik voorheen activerend werk bij een filmhuis in de stad en kreeg ik te horen via mijn begeleider daar dat mensen het heel prettig en ook echt leuk vonden om met mij samen te werken. Ik ben heel vaak een lieverd of een schatje genoemd. Een keer in het filmhuis zei de man van de techniek over mij: "We hebben vandaag de zon niet nodig, want we hebben het zonnetje in huis!".
Ik ben ook heel vaak schattig en cute genoemd mbt uiterlijk dus lelijk/onaantrekkelijk ben ik waarschijnlijk niet.
Verder ben ik slim volgens mensen en heb ik veel kennis (een begeleidster beschreef me een keer als een spons die informatie opnam en dat klopt wel) en mijn moeder heeft al een paar keer (ietwat grappend uiteraard) aangedrongen dat ik samen met mijn vader mee moet doen aan 2 voor 12. Dus ik heb bepaalde kwaliteiten/eigenschappen waardoor dingen best wel mee zouden moeten zitten
Maar toch voel ik me bewust/onbewust minder leuk/cool door mijn autisme. Ik voel me zelfs minder aantrekkelijk door mijn autisme. En dat vind ik zo vervelend want ik weet dat het geïnternaliseerd validisme is en dat ik dat moet afleren/mee moet copen. Maar ik zie neurotypische vrouwen op latente wijze als het ideaalbeeld. En ik weet dat het leven van veel neurotypische vrouwen ook totaal geen cakewalk is en de vrouwen die ik zo onbewust ophemel ook ongediagnosticeerd kunnen zijn en mogelijk door burnout heen gaan. En dat dit niet eerlijk richting hun is. Desalniettemin, blijft deze gedachtegang en dit beeld steken
Dit klinkt misschien ook heel cringe hoe ik het volgende ga beschrijven maar ik voel me heel vaak als een stuntelig pasgeboren hertje vergeleken met andere vrouwen
Dit was een ventilatiepost en ik denk ook wel een post om advies te vragen. Ik weet gewoon niet zo goed hoe ik vooruit moet komen in het acceptatieproces
Ik heb altijd al jaren moeite met (genoeg) water drinken. Er zijn periodes geweest waarin het goed ging maar het uiteindelijk volhouden vond ik echt ontzettend moeilijk
Ik denk dat het niet per sé de smaak is, alhoewel ik andere vormen van vocht minder moeizaam binnenkrijg. Ik heb verder zero sugar limonade maar ik drink dat voornamelijk in de avond. En ik heb dit weekend wat meer gedronken maar dat was voornamelijk omdat ik bij mijn ouders was en ze me dan drinken aanboden. Dus overdag is mijn intake van vloeistoffen in het algemeen niet zo denderend
Ik kan prima drinken uit een waterfles. Ik vind het lastig om consistent water te drinken uit glazen. Misschien omdat de hoeveelheid en grote wisseld afhankelijk van waar ik ben. En dat ik daar kortsluiting van krijg ofzo. En de waterfles is gewoon vertrouwd en hetzelfde
Maar ik ben er recentelijk achtergekomen dat het de bedoeling is dat je iedere dag je waterfles wast ipv om de paar dagen. Dat is niet zo fris van me, en daar ben ik me bewust van. Maar ik blokkeer nu weer met water drinken omdat ik een vieze fles heb en dan nu een moment moet vinden per dag om mijn waterfles schoon te maken. Ik zat eraan te denken om het iedere dag tijdens het bereiden van mijn lunch te doen
Of moet ik het mezelf aanleren om zo veel mogelijk uit glazen te drinken? En mijn fles voornamelijk af te wassen en te gebruiken als ik "on the go" en/of een dagje op stap ben? Ik moet wel zeggen dat ik momenteel veel aan mijn kop ben en momenteel drie weken bezig ben bij een nieuwe dagbestedingsplek en dat dat veel moeite voor mij vergt om te wennen. Dus ik weet niet zeker of het nu de goede timing om dat soort patronen/gewoontes proberen te doorbreken
Hoop dat mensen hier wat tips/feedback hebben
Ik heb vaak moeite met slapen. Als ik na een half uur. nog niet in slaap ben gevallen besef ik me dat en ben ik zo'n beetje klaarwakker en word ik druk en geïrriteerd in mijn hoofd
Ik ga dan vaak op mijn mobiel. Ik weet dat het niet goed voor me is. Maar ik weet niks anders te doen. Mijn moeder heeft al meerdere keren voorgesteld dat ik een boek ga lezen als ik niet kan slapen maar dat werkt gewoon niet voor mij. Tot ongeveer mijn 20ste was ik een enorme boekenwurm. Dat veranderde toen ik mee ging op een groepsreis georganiseerd voor mensen met autisme. Ik nam een boek mee, geen overdreven complex boek. Het was Submarine van Joe Dunthorne. Ik bleef plotseling haken bij zinnen en ik kreeg informatie moeizaam binnen. Dat bleef na de vakantie. Achteraf gezien was het misschien beter geworden als ik gewoon door bleef lezen na de vakantie maar dat is het verleden. Moet wel zeggen dat de vakantie vaak heel stressvol was. Want mijn medereizigers waren niet van hetzelfde niveau als ik en de begeleiding liet echt overdreven veel dingen toe
Maar boeken lezen geeft me dus alles behalve rust in mijn brein. Wat wel goed gaat, is tijdschriften lezen. En dan niet de Libelle of Margriet. Maar edities van Vogue, Elle, Harper's Bazaar etc. Ik zit er dus aan te denken om een abonnement te nemen op de locale bieb. Het complete abonnement (En uiteindelijk ook het goedkoopste als je veel leent) kost €89 per jaar, 1,70 per week. Dus dan zou dat afgetrokken worden van mijn weekbudget
Is het het waard om een bieb abonnement te nemen om wat te doen te hebben als ik niet kan slapen?
In begin 2024 heb ik (27F) een paar flinke mentale en emotionele klappen opgelopen. Ik heb sindsdien het gevoel dat er toen iets bij mij geknapt was. Uiteindelijk heb ik me deze week beseft dat ik toen een zenuwinzinking heb gehad. Niet dat ik onder de illusie was dat alles koek en ei was, het is eerder dat ik nu het beestje bij de naam heb genoemd. Dat besef komt voor mijn gevoel tamelijk laat en dat komt voor een aanzienlijk deel door inadequate begeleiding. Dat is enorm frustrerend en pijnlijk maar dat is nou eenmaal het verleden
​
​
​
Nu ik duidelijk heb wat er met mij is gebeurd, weet ik wat mij te doen staat. Ik moet bezig gaan met mijn herstel en (trauma)verwerking. Ik liep dat jaar echt als een kip zonder kop rond en heb dingen gedaan die echt niet goed voor mezelf en mijn welzijn waren. Ik ben ook bezig met een betere woonplek regelen maar dat kost tijd. Ik ga wel binnenkort beginnen bij een dagbestedingsplek en daar kan ik op laagdrempelige wijze creatief bezig zijn. Dus dat is iets positiefs
Maar mijn vraag is dus, hebben mensen hier advies/tips voor mij en mijn herstel? Ik weet dat het tijd zal kosten. En ik moet mijn rust pakken en mijn grenzen bewaken. Het feit dat ik de mentale switch heb gemaakt met de intentie naar herstel is al heel helpend voor mij en ook een big deal. Maar ik ben me ervan bewust dat het niet makkelijk zal zijn
Ik hoop dat jullie een beetje met mij mee kunnen denken 😊
In begin 2024 heb ik (27F) een paar flinke mentale en emotionele klappen opgelopen. Ik heb sindsdien het gevoel dat er toen iets bij mij geknapt was. Uiteindelijk heb ik me deze week beseft dat ik toen een zenuwinzinking heb gehad. Niet dat ik onder de illusie was dat alles koek en ei was, het is eerder dat ik nu het beestje bij de naam heb genoemd. Dat besef komt voor mijn gevoel tamelijk laat en dat komt voor een aanzienlijk deel door inadequate begeleiding. Dat is enorm frustrerend en pijnlijk maar dat is nou eenmaal het verleden
​
Nu ik duidelijk heb wat er met mij is gebeurd, weet ik wat mij te doen staat. Ik moet bezig gaan met mijn herstel en de (trauma)verwerking. Ik liep dat jaar echt als een kip zonder kop rond en heb dingen gedaan die echt niet goed voor mezelf en mijn welzijn waren. Ik ben ook bezig met een betere woonplek regelen maar dat kost tijd. Ik ga wel binnenkort beginnen bij een dagbestedingsplek en daar kan ik op laagdrempelige wijze creatief bezig zijn. Dus dat is iets positiefs
​
Maar mijn vraag is dus, hebben mensen hier advies/tips voor mij en mijn herstel? Ik weet dat het tijd zal kosten. En ik moet mijn rust pakken en mijn grenzen bewaken. Het feit dat ik de mentale switch heb gemaakt met de intentie naar herstel is al heel helpend voor mij en ook een big deal. Maar ik ben me ervan bewust dat het niet makkelijk zal zijn
​
Ik hoop dat jullie een beetje met mij mee kunnen denken 😊
​
​
Ik (27F) heb het de afgelopen twee jaar al zo zwaar. En daten en/of op ontdekkingsreis gaan lukt maar niet. Ik verdeed mijn tijd met sexten met mannen om iets te voelen of ervaren. Terwijl ik me vandaag heb beseft dat ik me op mezelf moest focussen en aan mezelf moet werken. Eigenlijk heb ik me dat eerder wel beseft en voorgenomen maar nu gaat het me lukken om me daaraan te houden
​
Het doet wel enorm veel pijn allemaal. Dat het gewoon er maar niet van komt. En ja, ik ben jong. Maar niet jong genoeg voor mijn gevoel. Er zijn allerlei nare dingen gebeurd in mijn leven/eind tienertijd, begin en midden twintig waardoor ik niet het leven heb kunnen leiden wat ik wilde
​
Ik dacht begin 2024 dat ik eindelijk na jaren wachten eindelijk het leven zou krijgen waar ik al heel lang naar verlangde. Toen dat niet gebeurde kreeg ik een nervous breakdown en tot de dag van vandaag heb ik daar last van. Het was eigenlijk een heel traumatisch jaar voor mij. En ja, ik ben tot 2024 passief geweest maar dat was ik vanuit overlevingsmodus en ik was in delusional modus omdat ik de realiteit niet aankon
​
Ik ga op zoek naar een andere beschermd wonen plek en andere therapie maar in de praktijk gaat het niet zo snel als ik wil
​
Ik weet niet zo goed wat ik met deze post wil. Maar ik ben zo veel aan het huilen vandaag
Ik (27F) heb het nu bijna drie jaar geleden uitgemaakt met mijn ex en ik sta al een tijdje droog. Ik zou nu heel graag casual willen genieten maar dat moet ik stap voor stap doen omdat ik snel overwelmd raak ivm met mijn autisme en ADD
​ Heeft iemand advies/ideeën? Zoals welke app ik het beste kan gebruiken? Ik zat misschien te denken aan Feeld omdat mensen daar vaak kinky zijn maar ik heb ook gehoord dat daar veel sketchy gasten op zitten. Maar eigenlijk moet je altijd wel waakzaam zijn als vrouw zijnde. Het voordeel van Feeld is ook weer dat het best wel niche is en ik daardoor minder snel bekenden op tegenkom
​ Ik ben verder aangetrokken tot zowel mannen als vrouwen en een keer per maand ga ik naar de seksuoloog. Die helpt mij met mijn casual ontdekkingsreis
​ Ik heb verder ook last van pijn tijdens het vrijen dus een one night stand zit er bij mij niet in. Ik moet met bijv. met een fwb rustig het tempo opbouwen voor de penetratie. En verder moet ik me ook ontspannen voelen en een vertrouwensband opbouwen
​ Ik wil er echt voor gaan omdat ik door psychische struggles niet de dingen heb kunnen doen die ik wilde. Ik ga het verder volledig veilig doen. Met condoom en beflapje. Ik zit verder aan de prikpil dus ben ik dubbel beschermd tegen zwangerschap
​ Maar hebben jullie hier tips/ideeën?
Edit: Ik wil nu absoluut niet dat mannen (of andere mensen) in mijn dms gaan sliden voor seks met mij. Ik snap dat ik dat enigzins uitlok maar ik wil nu gewoon hulp en advies
​
​
​
​
​
​
Ik (27F) heb in april contact gekregen met een vrouw van mijn leeftijd via reddit. Ik kwam in contact met haar door een vriendschapsoproep die ik had gedaan. Eerst dm'de op reddit. Daarna gingen we over op insta omdat reddit natuurlijk niet zo optimaal is (ivm meldingen die niet werken). Maar al snel vroeg ik of we door konden gaan op Whatsapp omdat insta slecht was voor mijn zelfbeeld
We hadden plannen om Koningsdag samen de stad in te gaan en wat te gaan drinken en wat muziek te luisteren. Uiteindelijk ging het niet door omdat ze die dag een migraine had maar zei ze dat ze graag weer zou willen afspreken als het weer beter ging. Ik reageerde dat ik het echt naar voor haar vond en dat ik zelf graag ook weer zou willen afspreken. Ik wensde haar uiteraard ook beterschap
Maar sindsdien is er radiostilte. Ik heb haar op 2 mei geappt hoe het ging, geen reactie. 9 mei vroeg ik of ze de 17e wat te doen had. En uiteindelijk besloot ik de 29ste nog een laatste keer te appen en het tot afgelopen zaterdag af te wachten. Nu heb ik besloten om er niet meer achteraan te appen. En dat vind ik goed van mezelf
Maar ik baal er wel van en ik vind het echt jammer. Maar ik snap niet zo goed waarom ik er (zo) moeite mee heb. Ik heb 5 hele leuke en fijne vrienden waar ik regelmatig apart mee afspreek
Maar we volgden bijv. dezelfde meme pages en ook overeenkomsten in interesses. Dat vond ik heel leuk
Misschien valt het me juist zo zwaar omdat ik tegen mezelf zeg dat het niet zo'n big deal is. En misschien moet ik het juist even laten slijten
Heeft er iemand misschien een idee of wat tips?
Edit: De 29ste had ik haar geappt: "Hoi, hou jij het een beetje uit met deze hitte?". Was dat nog vergeten erbij te zetten
Verder zouden we die Koningsdag elkaar voor het eerst ontmoeten. Daarom vind ik het raar dat ik er zo over in zit/zat omdat ik haar niet eens irl heb ontmoet
Ik blijf het heel vaak bestellen. Het is niet optimaal voor mijn portemonnee en verder wil ik ook een beetje afvallen. Ik heb het afgelopen week twee keer gedaan omdat ik niet vol genoeg zat van de large Albert Heijn salades terwijl ik anticipeerde wel gewoon verzadigd te zijn
Het ding is dat ik er niet echt consequenties van ervaar? Ik had eerder kunnen beargumenteren dat als ik het aan thuisbezorgd zou bestellen ik niet geld zou kunnen besteden als ik bijv. plotseling panties/een maillot nodig had voor een feestje oid. Want dan zou ik door mijn praktische weekbudget heen zijn. Toen klikte het in mijn hoofd en had ik het een tijdje niet gedaan. Maar nu heb ik ook zo'n idee dat ik gewoon zo'n idee van: "Dan besteed ik volgende week minder" Maar dat is weer ontzettend onhandig omdat ik niet of minder snel de dingen kan aanschaffen die echt moeten
Ik probeer het ook niet te downloaden maar heel vaak download ik ze toch weer. Ik zit ook steeds heel vaak te denken: "Kon ik maar gebanned worden van die apps" maar dat is niet rationeel en gewoon niet handig
Na het avondeten heb ik ook weleens trek. Hartige trek en dat ik ook iets echt substantieels wil eten. Ik moet dus ideeën bedenken om eten in huis te hebben. Ik zit eraan te denken om kips vegapaté op brood als lunch te nemen en dat als ik s'avonds trek krijg ik daar nog wat van kan nemen
Ik had periodes waar ik het echt een lange tijd niet deed
Hebben mensen hier tips of motivatie? Want ik word er echt krankjorum van en ik weet niet goed hoe ik hier mee om moet gaan