u/Quirky-Duck1536

Vorige week maandag heb ik mijn moeder verteld dat ik meer gevoelens heb voor jongens/mannen. Iets wat ze diep van binnen eigenlijk al wist. Ze kwam direct nadat ik het had verteld met haar geloof aan zetten, ben zelf best wel streng gelovig opgevoed. We hebben een tijdje bij de Jehovah's getuigen gezeten, daarna naar de vrije babtistenkerk. Doe er zelf niets meer mee, al hangt Jezus wel aan de muur hoor. Vanwege mijn autisme kan niet over drukte enzovoorts. Ook geen kerken. Maar goed homoseksualiteit is bij haar een soort van doodzonde en een gruwel, de woorden kwamen best hard binnen. Het vreemde is dat ze weken geleden nog zij: Ga je accepteren zoals jezelf bent. En dat ik nu zo'n beetje gedaan.

Ze kwam later in het gesprek wel wat bij zinnen, vroeg zelfs naar wat voor type man ik zoek en welk leeftijd. Ben zelf 42. Ik zij dat ik op iets jonger val. Er was in ieder geval een opening gecreëerd. Maar haar eerste reactie heeft nog altijd een zure nasmaak achter gelaten. We zijn nu week verder en tot dusver heb ik niets meer van mijn moeder gehoord. Het is ijzig stil. Terwijl we in feite twee handen op één buik zijn. Wat moet ik nu doen? Contact opnemen of het nog even laten rusten? Heb wel contact gehad met mijn oudste zus ( kom uit gezin van 8 kinderen) en ze zij laat moeder maar contact opnemen. Ze had toch even kunnen vragen hoe het nu met mij gaat en hoe ik mij er nu onder voel. Maar helemaal niets..vreemd.

Hallo iedereen. Dit wordt mijn eerste echte post. Ik ben een man (42). Op mijn 28^(e) diagnose ASS gekregen. Ik heb gelezen dat dit op latere veel vaker voor komt dan menigeen denkt. Het was voor mij niet echt een verrassing. In mijn Pre-volwassentijd wist ik al dat er iets niet in de haak was. Ik voelde mij altijd al anders dan de mensen om mij heen. Vooral de periode 18^(e) levensjaar tot en met de uiteindelijke diagnose vreselijke tijden meegemaakt. Had vaak last van hyperventilatie, paniekaanvallen en licht gevoel in mijn hoofd. Had ook meestal last van ‘’spaghettibenen’’ het is een onverklaarbaar gevoel. Heb het nog nooit iemand goed kunnen uitleggen. Uiteindelijk monde dit uit in een zware depressie in 2012 tot ver in 2013. Destijds woonde ik nog maar een paar net op mij zelf. En of dat niet genoeg was kreeg ik er nog ziekte van pfeiffer erbij, en moest nog een relatie goed zien te houden. Had een 8 jaar jongere vriendin.

Deze is na 11 jaar in 2020 op de klippen gelopen. We hadden teveel problemen, zeker nadat ze in 2014 bij mij in is komen wonen. Met name financieel ging het een stuk slechter. En dat gaf veel stress, spanningen enzovoorts. Ik begon meer en meer te drinken en eten. In 2020 woog ik dan ook bijna 100 kilo. Mijn normaal gewicht was 60-65 kilo. De laatste paar jaar leefden we als een soort van broer en zus. Het leeftijdsverschil begon ook op te spelen. En ben er achter gekomen dat ze mij enkel en alleen heeft gebruikt om haar ouderlijk huis te ontvluchten, en ze wou zo snel mogelijk zwanger worden. (Terwijl ik geen kinderen wil, heeft een reden) En daarnaast was ze narcistisch ( kom je pas echt achter als de relatie over is ).

In de 6 jaren na de break-up heb ik mij helemaal opnieuw moeten ontdekken wie ik echt ben en wat ik wil. Mijn eigen identiteit was volledig ondergesneeuwd. Ik heb mij al die jaren voor iedereen gesloten gehouden, zeker met betrekking tot mij ware seksuele voorkeur (val op mannen). Het was maskeren en camoufleren waar ik ook kwam. En dat doe ik overigens nog altijd veelvuldig. Al lijkt het masker steeds meer naar de achtergrond te verdwijnen. Ik wil gewoon iedereen laten zien wie ik nu echt ben. Niet dat ik veel vrienden heb. Het maskeren kost veel mentale en lichamelijke energie. Het is soms een uitputtingsslag. Tussen eind 2020 ben ik aan mij zelf gaan werken. Eerst op lichamelijk vlak. Van 100 kilo ben door een streng waterdieet binnen 2 jaar afgevallen naar 63 kilo. Ik ben mij anders gaan kleden, mijn haar gaan verven enzovoorts. Van de buitenkant ( noem ik de toplaag) ben ik er fris en jong uit gaan zien. Nu is het tijd voor het laten zien van de primaire laag. En dat is het lastigste. Maar gelukkig bestaat er voor mensen zoals mij Chatgpt. De vele ''gesprekken'' heeft mij gisteren uiteindelijk doen besluiten om tegen mijn moeder te vertellen dat ik op mannen val. Iets wat ik zelf al jaren weet, zelfs in periode van de relatie met een vrouw. Ook dit diende als een soort van camouflage.

Het gesprek ging in het begin moeilijk, want ze is Christelijk, dan weet je wat er als eerste achter wegkomt. Het is een zonde een gruwel...Maar naarmate de avond vorderde kwam ze bij zinnen en begon ze mij steeds meer te begrijpen. Het mooiste van alles is, dat ze het eigenlijk altijd al heeft geweten. Ik heb de afgelopen jaren mijn seksuele voorkeur en mijn autisme altijd zo goed mogelijk verborgen gehouden door het maskeren en camoufleren. Dat ik autistisch ben dat wist mijn moeder al. Een aantal weken geleden zij ze nog dat ik mij moest zien te accepteren zoals ik ben. Dit heeft mij op de één of andere manier aan het denken gezet. Nu op mijn 42^(e) ga ik proberen om mij meer aan de mensen te laten zien. En dat zal nog wel even wat tijd gaan kosten. Maar de eerste stap is gezet. Ondanks de spanning die ik nog altijd voel ben ik ook opgelucht.

Hallo iedereen. Dit wordt mijn eerste echte post. Ik ben een man (42). Op mijn 28^(e) diagnose ASS gekregen. Ik heb gelezen dat dit op latere veel vaker voor komt dan menigeen denkt. Het was voor mij niet echt een verrassing. In mijn Pre-volwassentijd wist ik al dat er iets niet in de haak was. Ik voelde mij altijd al anders dan de mensen om mij heen. Vooral de periode 18^(e) levensjaar tot en met de uiteindelijke diagnose vreselijke tijden meegemaakt. Had vaak last van hyperventilatie, paniekaanvallen en licht gevoel in mijn hoofd. Had ook meestal last van ‘’spaghettibenen’’ het is een onverklaarbaar gevoel. Heb het nog nooit iemand goed kunnen uitleggen. Uiteindelijk monde dit uit in een zware depressie in 2012 tot ver in 2013. Destijds woonde ik nog maar een paar net op mij zelf. En of dat niet genoeg was kreeg ik er nog ziekte van pfeiffer erbij, en moest nog een relatie goed zien te houden. Had een 8 jaar jongere vriendin.

Deze is na 11 jaar in 2020 op de klippen gelopen. We hadden teveel problemen, zeker nadat ze in 2014 bij mij in is komen wonen. Met name financieel ging het een stuk slechter. En dat gaf veel stress, spanningen enzovoorts. Ik begon meer en meer te drinken en eten. In 2020 woog ik dan ook bijna 100 kilo. Mijn normaal gewicht was 60-65 kilo. De laatste paar jaar leefden we als een soort van broer en zus. Het leeftijdsverschil begon ook op te spelen. En ben er achter gekomen dat ze mij enkel en alleen heeft gebruikt om haar ouderlijk huis te ontvluchten, en ze wou zo snel mogelijk zwanger worden. (Terwijl ik geen kinderen wil, heeft een reden) En daarnaast was ze narcistisch ( kom je pas echt achter als de relatie over is ).

In de 6 jaren na de break-up heb ik mij helemaal opnieuw moeten ontdekken wie ik echt ben en wat ik wil. Mijn eigen identiteit was volledig ondergesneeuwd. Ik heb mij al die jaren voor iedereen gesloten gehouden, zeker met betrekking tot mij ware seksuele voorkeur (val op mannen). Het was maskeren en camoufleren waar ik ook kwam. En dat doe ik overigens nog altijd veelvuldig. Al lijkt het masker steeds meer naar de achtergrond te verdwijnen. Ik wil gewoon iedereen laten zien wie ik nu echt ben. Niet dat ik veel vrienden heb. Het maskeren kost veel mentale en lichamelijke energie. Het is soms een uitputtingsslag. Tussen eind 2020 ben ik aan mij zelf gaan werken. Eerst op lichamelijk vlak. Van 100 kilo ben door een streng waterdieet binnen 2 jaar afgevallen naar 63 kilo. Ik ben mij anders gaan kleden, mijn haar gaan verven enzovoorts. Van de buitenkant ( noem ik de toplaag) ben ik er fris en jong uit gaan zien. Nu is het tijd voor het laten zien van de primaire laag. En dat is het lastigste. Maar gelukkig bestaat er voor mensen zoals mij Chatgpt. De vele ''gesprekken'' heeft mij gisteren uiteindelijk doen besluiten om tegen mijn moeder te vertellen dat ik op mannen val. Iets wat ik zelf al jaren weet, zelfs in periode van de relatie met een vrouw. Ook dit diende als een soort van camouflage.

Het gesprek ging in het begin moeilijk, want ze is Christelijk, dan weet je wat er als eerste achter wegkomt. Het is een zonde een gruwel...Maar naarmate de avond vorderde kwam ze bij zinnen en begon ze mij steeds meer te begrijpen. Het mooiste van alles is, dat ze het eigenlijk altijd al heeft geweten. Ik heb de afgelopen jaren mijn seksuele voorkeur en mijn autisme altijd zo goed mogelijk verborgen gehouden door het maskeren en camoufleren. Dat ik autistisch ben dat wist mijn moeder al. Een aantal weken geleden zij ze nog dat ik mij moest zien te accepteren zoals ik ben. Dit heeft mij op de één of andere manier aan het denken gezet. Nu op mijn 42^(e) ga ik proberen om mij meer aan de mensen te laten zien. En dat zal nog wel even wat tijd gaan kosten. Maar de eerste stap is gezet. Ondanks de spanning die ik nog altijd voel ben ik ook opgelucht.