u/40421

Ik geef eigenlijk alleen geld uit via Vinted, Marktplaats en de kringloop, voor mijn verzameling (90's en 00's memorabilia). Had niet helemaal door hoeveel dat was tot ik de berekening gisteren deed. Tussen de 100-170 euro per maand. Ik schrok eerst wel even van dat bedrag, vooral omdat ik niet echt door had hoeveel ik eraan uitgaf bij elkaar opgeteld, maar ik ben verder echt een huismus en ga nooit uit lunchen of uit eten en kook verder al onze maaltijden thuis van boodschappen die ik in de aanbieding gekocht heb :p. Maar hieruit voort kwam de vraag: hoeveel geven jullie per maand uit aan je hobby?

Meteen een vraag: heb je (een) tattoo(s) en hoe voel je je daar bij?

Ik voel me eigenlijk heel neutraal over die van mij (ik heb er 8 ofzo, allemaal niet heel groot). Ik vraag me af of ik wel "het goede" voel en dacht, misschien is autisme daar ook onderdeel van. Ik ben sowieso heel neutraal in gevoel, of soms HEEL blij, of soms HEEL verdrietig. Maar door die neutraliteit denk ik ook bij het zien van mijn tattoos: ik had ze ook niet kunnen hebben, dat was ook goed geweest. Ik lees soms mensen die suuuper blij zijn met hun tattoos, ook na 20 jaar nog, en voor mij geldt: ik ben er "gewoon" mee, niet blij, niet verdrietig?

Nu wil ik volgens mij wel meer, maar ik merk dat mijn hoofd heel zwart/wit is en van te voren wil weten of het een goede keuze is of niet. Is het "gewoon" willen of leuk vinden een goed genoege reden? Is ze net zo goed niet willen hebben een reden om het niet te doen?

Als ik andere mensen zie met tattoos denk ik: wow super vet! En als ik ze dan zelf heb of nadenk over welke ik zou willen, denk ik: is dat wel slim? Ben ik er over 20 jaar nog blij mee? Wat vinden andere mensen daarvan? En het vragenvuur, met dezelfde vragen, begint steeds opnieuw.

Ik merk dat de tattoos die ik heb die zichtbaar zijn soms veel onzekerheid oproepen: vooral de angst wat andere mensen ervan vinden (terwijl ik helemaal niet wil dat dat relevant is, het is mijn lichaam en mijn keuze). Ik denk dat ik me "perceived" voel als ik zie dat anderen ernaar kijken en ik ga invullen wat ze denken (dat probeer ik niet te doen).

Wanneer ga je uit je hoofd en hak je de knoop door?

Edit: bedankt allemaal voor de reacties! Erg inzichtelijk en veel om over na te denken. Ik ga me voor nu (opnieuw) verdiepen in ervaringsdeskundige. Mocht iemand daar bekend mee zijn (de opleiding; het beroep) en wat vragen willen beantwoorden, DM me :)

Ik kan me voorstellen dat dit een veelvoorkomend vraagstuk is, dus ik vroeg me af of hier mensen met tips of ervaringen zijn.

Ik (M, 30) heb drie diploma's in creatieve studies, die ik heb behaald toen ik 18-25 jaar was en nog niet van mijn autisme wist. Nu zit de creatieve wereld, in ieder geval het vlak waar ik op ben afgestudeerd, vol met moeten(!) netwerken, veel reizen en onregelmatige en lange uren. Daar ben ik tijdens mijn studie flink op afgeknapt en toen ik mijn diagnose kreeg viel het puzzelstukje wel, dat die cocktail voor mij eigenlijk gewoon niet goed is. Ik had vaak paniekaanvallen en was heel moe, maar heb me toch door de studies heen gesleept omdat ik dacht dat het erbij hoorde.

Inmiddels heb ik een simpele baan die niets met mijn studie te maken heeft (pakketjes inpakken). Maar het in principe niet fout kunnen doen houdt mijn brein rustig en de uren (13,5 uur per week) zijn overzichtelijk. Ik vind de uren voor nu heel fijn, ookal is het (voor de maatschappij) best weinig.

Nu ben ik al een jaar of drie aan het dromen over een Bachelor psychologie of hbo studie Toegepaste Psychologie. Het mensenlijk brein, het doen en denken etc. heeft ontzettend mijn interesse (special interest, ook nog eens). Ik ben zelf meerdere keren in therapie geweest en ik was altijd gefascineerd door de psychologen, hun methodes en hoe het brein reageert op het doen van bepaalde dingen (EMDR, cognitive gedragstherapie, etc.). Ik was altijd jaloers dat zij mochten behandelen en ik 'slechts' client was, haha.

Nu sta ik dus op een punt dat ik denk: ik wil zo'n soort beroep super graag leren. Maar ik weet niet of ik het (aan) kan. Naar school gaan is inmiddels goed 6 jaar geleden. Mijn algehele ervaring met naar school gaan is dat ik het leren (thuis, huiswerk) heel leuk vond en tegelijkertijd kapot ging van de sociale interactie op school. Ik ben na mijn burnout heel bewust mijn leven zo accommoderend mogelijk gaan inrichten. Ik zit echt niet te wachten op weer een burnout. Ik weet gewoon niet goed in te schatten of ik dit aan kan of niet. Ik weet dat ik er zelf bij ben en kan ook stoppen als het niet lukt.

Lang verhaal... sorry. Ik ben benieuwd of er hier nog andere mensen zijn die op latere leeftijd met ASS diagnose nog een andere opleiding zijn gaan doen/terug naar de schoolbanken zijn gegaan. Hoe was dat voor jou? Zijn scholen bereid aanpassingen te doen als je een ASS diagnose hebt? Is er een kleinere stap waarmee ik mijn belastbaarheid kan testen?

(Bonuspunten als je slechthorend bent en ervaring hebt met naar school gaan, want dat ben ik ook, en daar zie ik ook nog wel valkuilen met het evt. volgen van college's etc.)

Add who you wish sung it, too! I kinda wish they did Happy Ending by Mika.

Sorry if this has been asked before.

I feel so dumb for being so scared but ever since I was a kid I hated everything to do with eyes. From seeing pictures of them in a biology textbook to having to put mascara on for a performance. I have so much trouble putting anything near my eyes. My body kind of immediately says no - I get hot flashes and feel very anxious as if I want to crawl out of my own body.

That being said, I really, really, really want to be able to wear contact lenses. I needed glasses 3 years ago (actually 5 years ago but after 2 years it really wasn't safe to drive anymore) and wear them every day. I hate how I look with them. I just don't have a face for glasses and they often overstimulate me by sitting on my nose all the time.

I've had an intake at an laser eye clinic, with the thought of "only having to do something brave once" regarding eyes (so, lasering them and being able to see on my own again) instead of having to face the fear every single day.

I'm just so scared I won't be able to get them out due to not being able to either keep my eyes open or get my fingers close enough. Anyone who's had the same issue? I'd really appreciate tips.

I feel so dumb for being so scared but ever since I was a kid I hated everything to do with eyes. From seeing pictures of them in a biology textbook to having to put mascara on for a performance. I have so much trouble putting anything near my eyes. My body kind of immediately says no - I get hot flashes and feel very anxious as if I want to crawl out of my own body.

That being said, I really, really, really want to be able to wear contact lenses. I needed glasses 3 years ago (actually 5 years ago but after 2 years it really wasn't safe to drive anymore) and wear them every day. I hate how I look with them. I just don't have a face for glasses and they often overstimulate me by sitting on my nose all the time.

I've had an intake at an laser eye clinic, with the thought of "only having to do something brave once" regarding eyes (so, lasering them and being able to see on my own again) instead of having to face the fear every single day.

I'm just so scared I won't be able to get them out due to not being able to either keep my eyes open or get my fingers close enough. Anyone who's had the same issue? I'd really appreciate tips.

Een collega heeft de taak een teamuitje te organiseren en wil graag een ASS-vriendelijk uitje. Er zijn meerdere mensen met ASS/gevoeligheid voor prikkels in ons kleine team van 7 mensen, waarvan zeker 4 (incl. ik) zullen afzeggen als het een activiteit is waarna we 3 dagen op de bank moeten zitten bijkomen. Zij vroeg of ik ideeën had, maar ik kreeg alleen maar flashbacks naar mijn vorige teamuitjes bij een andere werkgever, waar ik bijv. 4 uur zat aan een eettafel moest zitten socializen bij een giga sloom 6-gangendiner, waardoor we pas rond middernacht thuis kwamen en de volgende dag gewoon vroeg weer moesten werken (ik weet niet hoe ik dat overleefd heb).

Heeft iemand misschien een leuk idee voor een teamuitje voor een klein team? Bonuspunten als het iets is waarbij de activiteit het socialisen is, het niet perse eten of een diner bevat, en het niet te lang duurt? Heel benieuwd!

Een paar jaar terug begon ik met een masterset Paradox Rift. Daar kocht ik o.a 3 boosterboxen voor, 2 opengemaakt en kwam toen tot de conclusie dat ik verder wss beter singles kon kopen. Ik heb toen de overgebleven boosterbox (sealed) in de kast gelegd met het idee van: misschien nog open maken, we zien wel.

Nou, nu is de PAR set dus (al een tijdje) compleet en heb ik de boosterbox nog. Was niet mijn bedoeling hem zo lang te houden, was hem eigenlijk ook gewoon vergeten. Zit nog in de originele seal en ik heb het bonnetje ook nog van de webshop waar ik hem besteld heb. Ik wil hem denk ik maar verkopen, maar ben een beetje huiverig dat ik hem naar iemand opstuur en diegene zegt dat het bijv. niet echt is en dat ik dan het geld kwijt ben. Eigenlijk is de vraag, hoe kom ik bij een betrouwbare koper uit? Ik ben wel bekend met MP-oplichters technieken zoals druk zetten, haast creëren of neppe betaal-screenshots enzo, maar ik kom zo veel verhalen over Pokémon-oplichters tegen dat het een beetje afschrikt. Dankjewel alvast :)

Just wondering if anyone else has this and how they handle it. Ever since I was a kid I loved hearing drums in music. I got drumming lessons at age 12 and quit after a year, not sure why at the time. I've picked it up again in my early adulthood, and quit again. After that I got my autism diagnosis and it kind of put two and two together. Unfortunately I'm very sensitive to sound, and obviously drums are the loudest instruments there are, lol. I keep trying to find a loophole on how to still play without it hurting my ears (obviously when I play, I play with official noise cancelling headphones on, made for drum-players). I've also tried an electrical drumkit instead of a "real" one. It helped to tone down the music, but it unfortunately doesn't feel at all like I'm playing a drum. Hope someone might have tips!

Hallo, ik zoek advies! Ik ben een jaar of 5 geleden begonnen met verzamelen. Ik vond het toen ik begon vooral leuk om sets die ik van vroeger op het schoolplein kende in zo mint mogelijke staat compleet te maken. Dat is gelukt met de Base set, Jungle, Fossil, en inmiddels een halve Rocket en Ex Holon Phantoms. Heb ook nieuwere sets Obsidian Flames en Paradox Rift (als mastersets) compleet, en een aantal halve sets (o.a Shrouded Fable). De laatste heb ik zelf alles van opengemaakt.

Inmiddels ben ik een tijdje uit. Er komen er zoveel sets uit dat ik het maar moeilijk bijhou, de prijzen zijn flink gestegen en het lijkt alsof er zoveel nep-kaarten/resealde producten in omgang zijn dat eigenlijk de leuk er een beetje af is. Ik overweeg daarom mijn verzameling te verkopen. Ik zit verder helemaal niet in de Pokémon wereld, behalve dan wat ik voorbij zie komen op deze subreddit, en weet niet goed hoe ik dat dan kan aanpakken.

De vintage spullen die ik met de jaren heb verzameld (Tomy figuurtjes, lege oude boosterboxen etc.) weet ik wel te verkopen via Marktplaats of Vinted, maar met de kaarten(sets) weet ik het niet zo goed.

Hebben jullie aanraders voor wat de meest veilige manier is? Met (evt. verzekerd) verzenden ben ik bang dat de ontvanger onterecht zegt dat ze nep zijn o.i.d en ik mijn geld niet krijg maar wel de kaarten kwijt ben. Eveneens bang dat als iemand langskomt om ze op te halen, de betaling "nep" is. Het gaat natuurlijk om best wel een bedrag. Tips zijn zeer welkom!