Even klagen zodat ik mijn gevoel hopelijk zometeen kwijt ben
Eigenlijk mag ik niet klagen.. ik ben momenteel 2 weken op een prachtige camping in Bretagne. Er zijn genoeg mensen die voor allerlei redenen niet op vakantie kunnen.
Maar.. ik word gek van de grillen van mijn 4-jarige. Ik en partner hebben maar 1 kind. We hebben juist deze camping geboekt, omdat er een joekel van een zwembad is, meerdere speeltuinen, etc. Maar we hebben achteraf gezien niet genoeg research gedaan naar de omgeving en die blijkt dus niet heel kind vriendelijk.
Ik heb die camping inmiddels wel gezien.. hetzelfde bankje bij hetzelfde speeltuintje, dag in, dag uit. De eeuwige herhaling - altijd hetzelfde hoekje in het zwembad, altijd hetzelfde speeltoestel… Pfff.. ik wil erop uit! Maar mijn kind zegt dus op alles “nee”, “bah”, “wil ik niet”, “geen zin”.
En ze is niet vooruit te branden. Ze zeurt 24/7 om snacks en ijsjes en wil de camping niet af. Alles, maar dan ook alles is een strijd momenteel.
Dit is de tiende dag van de vakantie en ik ben iedere dag van 08:00 tot 22:00 met die kleine in de weer, terwijl mijn partner, zoals altijd, het absolute minimum doet. Ik ben gesloopt en ik ben de hele situatie zó beu
Disclaimer: geen zorgen, ik hou zielsveel van mijn kind. Er wordt goed voor haar gezorgd.