Bu tarz tiplere asla cevap vermeyin. Pinterestten istek atmış hiç bakmadım bile engel dahi atmadım. Sonra bir baktım ki bunları gördüm. Direk şikayet ettim. İnternetin en önemli kurallarından birisidir bu. Dm'lere cevap vermeyin, özellikle de genç kız arkadaşlar.
Deneyimimden yola çıkarak bir öneride bulunmak istiyorum. Uzun zamandır miğde sorunlarıyla başediyordum. Geceleri miğde yanmaları, nefes alamamak, boğulma hissi, düşük enerji, tat alamama... 6 yıl önce beyaz ekmeği kestim. İki yıl öncesinde büyük bir tiksintiyle hayatımdan ülker markasını tamamen çıkardım. Sonra zamanla gazlı içecekler de beni çok rahatsız ettiği için onları da hayatımdan çıkardım. En sonunda palm yağı, trans yağı, koruyucu, tatlandırıcı içerikli paketli tüm abur cuburları hayatımdan çıkarmaya karar verdim. "Arada sırada yerim" demek yerine direkt bağları kopardım. Çünkü kendimle o pazarlığa girersem, muhakkak bir gün patlayacağımı biliyordum. Benim zihnim biraz "ya hep ya hiç" mantığıyla çalışıyor maalesef.
Son zamanlarda hayat kalitemde bir artış farkettim. Gece daha rahat uyuyorum ve enerjik uyanıyorum. Artık tat alabiliyorum. Canım tatlı çektiğinde Çağdaş'tan küçük porsiyonlarda taze tatlılar alıyorum, yemekhanede yiyorum, ekmek ağzıma sürmüyorum, evde salata yapıyorum... Gerçekten yiyeceklerden zevk almaya başladım. Bunca zamandır sorunun gluten olduğunu sanıyordum. Oysa asıl sorun paketli ürünlermiş. Geçenlerde makarna yediğimde ilk kez rahatsız olmadığımı hissettim. Hayatınızdan bu paketli ürünleri çıkarmanızı kesinlikle öneriyorum. Her şeyin tazesini yemek en güzeliymiş.
Bazı AVM'lerde bu sorun yokken bazılarında alınmıyoruz. Çok ironik bir şekilde içerideki mağazalardan kolaylıkla bıçak alınabiliyor. Onu da geçtim çevredeki her şey bir delinin elinde silaha dönüşebilir. Güvenlik müdahale edebilecek güce de sahip değil. Ayrıca yine ironiktir ki, çantada izin verilmeyen şeyler poşetin içinde yana koyulunca rahatlıkla geçirilebiliyor. Saçmalığın daniskası bir durum. Delinmiş plastik bir botun sadece tek bir deliğini bantlamak kadar saçma.
Bayağıdır kafamda dönen bir şey bu. Koleksiyonların ne kadar gereksiz olduğunu düşünüyordum. Ama sonra düşününce hayatın pek çok alanında insanın buna eğilimi olduğunu farkediyoruz. Bir arkeoloji öğrencisiyim ve düşününce bizim de yaptığımız bu. Evet belki farklı amaçlar var ancak sonuç olarak biz de buluntuları toplayıp müzede sergiliyoruz. Resimleri duvarlara asıyoruz, evimizi dekorlarla süsleyip püslüyoruz.
Ama böyle diye de tüm koleksiyonların iyi olduğunu savunamam. Fabrikasyon ürünlerin koleksiyonunu yapmak modern insanın tüketim çılgınlığının yol açtığı bir davranış. Örneğin asla kutusundan çıkarılamayan plastik oyuncaklar, vitrine dizilip asla kullanılmayan porselenler, asla giyilmeyen giyisiler, ayakkabılar ve kozmetik ürünleri, hatta belki de bu yüzden taşlanabilirim ama lego koleksiyonları... Bunu savunmanın da bir anlamı olduğunu düşünmüyorum. Bunların hiçbiri anlamlı değil. Müzelerdeki koleksiyonlar bir amaca hizmet ediyorlar. İnsanın geçmişini tanımasına, karşılaştırmasına olanak sunuyorlar. Onlar bir tarihi, yaşanmışlığı içlerinde barındırıyorlar. Onların doğaya bir zararı olmuyor.
Kil figürler yaparken de bu sebepten çok rahatsız olduğumu farkettim. Bunlar sadece bir dekor görevi görüyorsa ne anlamı var ki? O yüzden bazen hevesim kırılıyor ve kili pakedine geri koyuyorum ya da mümkün olduğunca işlevli bir şey düşünmeye çalışıyorum.
Bu konuda kafam çok karışık. Siz ne düşünüyorsunuz?
(Görseldekini havayla kuruyan kilden yaptım.)
Bugün WhatsApp'ta Facebook'tan bana bir mesaj geldi, doğrulama kodu yazıyordu. Hiçbir linke tıklamadım, kodu kimseyle paylaşmadım. Ancak ben hiç Facebook'ta hesap falan da açmadım. Sonra Facebook'un sitesinden kontrol etmek istedim numaramı girdiğimde gerçekten de şifre istedi. Hesap kurtarmaya baktığımda da tanıdık olmayan bir mail hesabı ile karşılaştım. Yapay zeka bunun geçmişte aynı numarayı kullanan birinin bu numarayla hesap açmış ve o şekilde kalmış olabileceğini söylüyor. Bu durumda ne yapabilirim?
Şu bıyıklarının olduğu kısmı öpmeye doyamıyorum. Bir de iki kulağının arasını. Miss kokulu bebek
Bu bayağıdır var ama son zamanlarda iyice abartıldığını düşünüyorum. Armut ve portakal kestim. Portakal sadece su tadında. Ne asidi var ne de bir tadı. Armut da sadece şekerli su gibi. Özellikle bu kış doğru düzgün portakala hiç denk gelmedim. Bunları pazardan almıştık. Marketten de alsak aynı durum pazardan da alsak aynı durum. Meyve yemenin hiçbir anlamı yok artık. Sadece miğdem bulanıyor. Alternatif nereden alınabilir şehirde, bir fikriniz var mı?
Edebiyat öğretmenim, kendisine ne yapsam hakkını ödeyemem, beni dershanesine almıştı. 2 yıl orada bulunmama ve derslere girmeme izin verdi, hep destekledi. Bir gün de ben dershaneden çıkarken beni çağırdı. Benim mezun olduğum sene doğru düzgün bir parti yapılmamıştı.(Fazla umursamamıştım.) Diğer mezuna kalanların ve yeni mezun olacakların katılacağı bir parti yapmaya karar verdiklerini söyledi. Bana sordu gelmek ister misin diye. Normalde ücret verilmesi gerekiyordu ama o bana bir yer ayırtabileceğini söyledi. Annemin izin vereceğini sanmıyorum dedim. O sıra neredeyse ağlayacaktım. "Sen istesen izin alırsın aslında ama" dedi. Maalesef o kadar basit değildi. YKS zaten yaklaşmış ben de annemle kavga etmek istemiyordum. Bir yandan da inanılmaz ezik hissediyordum. Zaten kalabalık yerlerden de oldum olası nefret etmişimdir. Bir kutlama varsa benim durduk yere ağlayasım gelir. Biraz da eskiden aileyle yaptığımız sonu kötü biten kaotik kutlamalarla ilgili.
Her neyse. Dershaneden koşa koşa çıkmıştım. Ağlamamak için savaş verdim resmen. Orada beni bu kadar kötü hissettiren şey katılamamamdan ziyade ezik hissetmemdi. Ne zaman bir etkinlik olsa annem izin vermezdi ve ben de bunu kabullenirdim. Biraz fazla paranoyak kendisi. Böyle olması için sebepleri var anlıyorum ama bu bana da zarar verdi hep.
En son yürüyemedim. Kültür merkezinin önündeki banklardan birine attım kendimi. Bir süre ağlamamı yatıştırmaya çalıştım insanlar görmesin diye.
Daha sonrasında anneme söylediğimde de duyduğu anda karşı çıktı tabii ki. Bunu öğretmenime bildirdim. Haklı olarak annemin söylediği şeylere sinirlendi. Rahat davrandım ama sonra tuvalete gidip yine ağlamıştım. Belki de ısrar edebilirdim, kavga edebilirdim ama kavga çıkarmak son istediğim şeydi YKS yaklaşmışken. Bir de annem çalışıyordu. Hiç bulaşmak istemedim. E bir de üzerine ezik hissediyordum. Dershanede diğerleri de sorduğunuda rahatmış gibi davrandım ama nedense ağırıma gitmişti işte.
Arada öyle hatırlayınca içime oturur. Parti seven biri zaten değilim. Gerçi hiç partiye de katılmadığımdan olabilir agsghd. Ama unutamadığım şeylerden biridir bu.
Evet acayip saçma duruyor ama hoşuma gitmişti tadı. Yapalı bayağı oldu herhalde ama başka yiyecek görseli bulamadım.
Her neyse, yakınacağım durum aşırı sesli ortamda yaşamak. Ben lisedeyken taşınmak durumunda kalmıştık. Taşındığımız yer cadde üstüydü ve her yere yakındı. Artık okula yarım saat ağır bir çantayla gitmek zorunda kalmayacaktım. Bir de ilk kez kendi odam olacaktı. Kuzenimin annemi odasından atmasıyla ve annemin tekrardan benimle aynı odaya yerleşmesiyle o hayalimiz çöp oldu. Sağolsun anneannem de hiç sesini çıkarmadı.
Her neyse asıl problem bu değil. Burada nasıl bir gürültü olduğunu anlatamam. Öyle bir yerdeyiz ki protestolar olduğunda balkondan izleyebiliyorum. Sabah düşününce çok güzel ancak uyurken cehennem!! Bu gün yine maç olmuş galiba. Maçlar benim korkulu rüyam. Geçen tipleri görmeniz lazım. Kornaya deli gibi basan bir maymun sürüsü geçiyor resmen ve bitmek bilmiyorlar. Hadi bu gün o kadar geç değil. Ama hatırlıyorum lisedeyken saat 12'de bunu çok sık yapıyorlardı ve bazen sınavımdan bir gün öncesine denk geliyordu.
Hiç umurlarında değil. Hastası var, yaşlısı var, çocuğu var, öğrencisi var, çalışanı var... Bunlar yasak olmalı ama bizim ülkede hangi kural uygulanıyor ki zaten?? "O korna bir tarafınıza girsin" diye her seferinde içimden geçirmekten başka bir şey yapamıyorum. O korna sesinden nefret ediyorum. Bir de o yetmezmiş gibi araba camlarından çıkıp çığlıklar atıyorlar.
Şarkı söyleyen sarhoşlar, her gece kavga edip şişe kıran tekelciler, arabada son ses müzik açan hıyarlar, gazı kökleyen lavuklar, gece gece bağıra bağıra şakalaşan ve manuel olarak her gece kovmanız gereken bebeler ve daha niceleri... Zaten bir tane ağaç da yok etrafta, hava da kirli ses de kirli. İlk taşındığımızdaki heyecanım resmen kursağımda kaldı. Aile desen başlı başına bir fiyasko. En kısa zamanda defolup gitmek istiyorum.