Voel me verdrietig om de constante overprikkeling.
Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik dit schrijf, maar ik denk dat ik gewoon even mijn gedachten wil luchten. Dus voel je vrij om dit wel of niet te lezen.
Het is er ingeslopen, jaar na jaar werd het meer die overprikkeling. Ik denk dat het grotendeels meer is geworden omdat ik sinds een paar jaar een fulltime baan heb. Sommige dagen gaat het, als het wat rustiger is op het werk. Andere dagen loop ik bijna over van de overprikkeling. Praten, denken, oplossen, muziek die net te hard staat. Bij die overprikkeling krijg ik ook lichte OCD-klachten, met vooral dwanggedachten door dingen te herhalen in mijn hoofd.
Ik kan dan weinig meer genieten van dingen, ook als ik thuis kom. Meestal gaat het weer na een paar uurtjes maar dan komt als snel de volgende werkdag weer. Ik heb leuk werk, daar ligt het niet aan. Maar ook al heb ik leuk werk, de overprikkeling gaat evengoed door in mijn hoofd.
De overprikkeling wordt daarbij ook sterk gevoedt door (kleine) veranderingen, en als ik mijn werk niet 'vloeiend' kan uitvoeren zoals ik het wil, bijv. dat ik naar een werkplek met computer moet die vervolgens bezet blijkt te zijn etc.
Ik kan soms ook moeilijker gesprekken voeren, vooral als mensen wat drukker zijn, en/of direct antwoord geven terwijl ik nog wat wil zeggen. Dan kan mijn 'batterij' zo snel leeg raken, het lijkt net mijn stofzuiger als ik die op stand turbo zet, dan loop die binnen enkele minuten flink omlaag in batterijpercentage.
Heel, heel af en toe komt er weer eens een ontspannen momentje zonder al te veel prikkels als ik even helemaal in een serie/film zit, of naar mooie muziek luister. Maar waar ik daar vroeger uren op kon teren, mag ik blij zijn als het nu enkele minuten duurt.
Ook merk ik dat ik door die overprikkeling vaak te moe ben om 's avonds naar andere plekken toe te gaan. Een feestje, of gewoon even gezellig bij vrienden kost mij dan best veel energie vooral als er veel drukte is. Soms krijg ik wel weer wat energie als er meer rust is en ik rustige gesprekken kan voeren. Maar tegenwoordig heb ik het idee dat er vooral veel drukte is.
Had ik hier vroeger ook last van? Soms, maar ik kon me dan weer opladen doordat ik dan bijv. 's middags vrij had en rustig een kopje koffie ging drinken, en als dat niet ging dan laadde ik 's avonds en in het weekend wel weer op door mij een beetje terug te trekken en wat muziek te luisteren en interessante artikelen te lezen.
Maar nu is het alsof ik in een soort attractie zit, die constant doordraait. Soms iets rustiger, maar dan weer sneller. Ik hoop een keer uit die attractie te kunnen komen, en ernaar te kijken i.p.v. er in te zitten.