u/Mvallow

Hi! I'm Sandra.

I'm an introvert who's somehow accumulated way too many interests over the years. One day I'm reading about history, the next I'm listening to Tubero and then Fleetwood Mac, wondering why people believe what they believe, or falling into another rabbit hole that started with some google search.

I'm curious by nature. I don't really fit neatly into boxes, and I don't expect other people to either. I'm pretty open-minded, nonconformist, and queer-friendly. Different perspectives don't intimidate me—they're usually what make conversations interesting.

I value honesty, even when it's uncomfortable. I'd rather hear a difficult truth than a comforting lie.

I'm not looking for a relationship right now. If life surprises me someday, then that's another story. For now, I'm simply looking for genuine conversations and meaningful connections.

Tell me about the topic you accidentally became obsessed with.

Tell me about the album that quietly changed your life.

Tell me about the question you still haven't found an answer to.

I don't care what your body looks like. I'm here because of minds, not measurements.

I'm from Bohol, so I'm not expecting everyone to be nearby. Distance doesn't really bother me when the conversation is good. Interesting people exist everywhere.

Maybe we become friends.

Maybe we just exchange music, recipes, ideas, and disappear back into our own lives.

Either way, I'd rather leave a conversation knowing how someone sees the world than how they curated themselves for strangers.

If any of that sounds like your kind of conversation, come say hi. 🙂💜

Pwede man unta mo mo-istorya nga dili na mo ganahan magchat or dili na ninyo ka-vibe ang convo para ninyo. Makasabot man mi.

​

Labi na tong mga nag-una² ug chat. Kamo'y niuna, wala pa jud mo nagbantay sa inyong mga gipangsend nga mga istorya, nga di mo aware nga pwede maattach inyong kaistorya.

​

Wala ninyo gihuna² nga gisayangan ninyo among panahon. If magsayang² man gani, at least know your bounderies. Wa man moy batasan oy. Hagbong siguro mog CharEd sa nagskwela pa mo.

Quick note, this is already edited na, kasi dami ko ina-add na rants. Malaki talaga tong vent.

28F, baker for 3 months na as current job ko.

Last January, nag-resign ako from my previous job of 1+ yr as a kitchen staff sa manila, kasi ampaka toxic ng workplace, kahit ok naman yung sahod at that time. May service charge at tip pa.

While job hunting, may naghihiring na resort sa province ko na kailangan nila ng pastry staff. Tapos at that time, gusto ng parents ko na umuwi muna kasi namimiss nila ako. So nag-apply ako dun, nagrespond naman yung resort, ginastosan ako ng parents ko ng plane ticket pauwi. Nung nakauwi na ko, ang daming nagrerespond na mga agencies, mas malaki pa nga yung mga offer, kaso dinecline ko kasi akala ko mahahahire na ko. Nasa final interview na nga ko nun, tapos may kasabay ako, kakilala pala yung ng CDP Pastry, so hindi ako nahired ng mga pukinginang yon. Sinayang nila ang lahat ng mga nagastos ko, totally butas ang bulsa ko.

Fast forward, last February, may isang cafe na naghahanap din ng baker. Nagpost sila sa FB, buti nalang ang bilis ng pinsan ko, minessage namin. Hanap nila din yung may good communication skills, wala naman akong problema sa umpisa, they responded with a scheduled interview.

The day of the interview, or night kasi busy ang staff, yung nag-interview sakin koreana. Basically, isa sya sa owner ng business nila (dalawa kasi silang mga koreana nagmamay-ari). Supposedly, yung isang business partner nya ang magiinterview sakin kaso busy raw sya sa bakery (kasi sya ang head baker), so sya nalang daw. Pinakita ko sa kanya ang portfolio ko, nagustuhan nya, so we discussed my wage. At that time, I was desperate na talaga for a job, so wala na kong pili sa sahod, kahit 500 yung minimum.

(Side rant, pangprobinsya na minimum. Tanginang gobyerno nayan, nakakapagod yung trabaho tapos yung mga ibang government workers jan, easy² lang nakaupo sa mga position nila. Ang laki pa ng sahod, may audacity pang ibubulsa ang kaban ng bayan, leche. Sarap mag boycott this 2028 😤

Dapat nga lakihan nila ang minimum para sa mga nakakapagod at mga mabibigat na trabaho. Dapat nga kami na nasa BOH staff nakakatanggap na malalaking tip, kasi pag wala kami, walang tatakbo sa mga kusina nyo.)

Anyway, tawagin natin sya as Owner 2/Dos/O², and as of sa business partner nya, Owner 1/Uno/O¹. So, si O², dinisclose nya ang contract, may tip pero walang service charge, agree nalang ako nun kasi need ko na talaga ng job. But before nagtatapos yung interview, nagtanong ako kung may staff meals ba sila, sabi nya oo, meron daw. Then after few days, nahire nila ako, tapos dun ko palang nalaman sa first day ko walang staff meals pero late na kong tumangi kasi, again, need ko na talaga ng trabaho, which is now my current job.

So, etong cafe nila, all of their items are what they exactly served sa country nila. Wala akong problema jan, kaya kong iresearch kung ano yung cuisine nila, o kahit ano pang cuisine. Wala rin akong problema sa trabaho ko, napakadali lang ang lahat, since maliit lang ang bakery station.

Syempre, hindi pa rin mawawala ang mga dowsides, kahit anong trabaho pa yan. One of them is too much micromanaging. Nakakabwisit talaga, lalo na pang closing ako. Hindi ko talaga matatapos agad yung trabaho ko kasi anjan silang dalawa, paharang harang palagi. So ang ending, ginawa ko mostly lahat, magiiwan nalang ako ng dalawang task para may makita pa sila- hindi yung uupo-upo ako jan sa tabi before magcoclose, before ako magbebreak.

Then isa pa, konting 🤏🏼 sablay lang, gagawin nila agad nilang malaking drama. Napaka condescending ng mga bruha, lalo na si O². Si O¹, medyo mabait pero may mga panahon rin sya.

Then ito, isa pa, hindi nila sinasabi lahat kung ano ieendorse, like may mga last minute instructions pa. Anyare sa good communication, aber?? Tas pagagalitan pa nila ako in korean- hoy nasa Pilipinas kayo, ako pa magaadjust??

Kagabi talaga breaking point ko, naggagalit-galitan sila, ang baba raw ng sales (eh alangan naman palaging paldo, syempre pana-panahon rin yan. Ano, first time ba nilang mag-business?), tapos sakin pa binabato yung mga issues nila. Dalawang beses lang akong nakakain, sobrang hina ko na kasi galing general cleaning tapos hindi pa sila satisfied na pinapaulit pa nila ako, sobrang kulang pa budget ko for the next 4 days, and this is what I get? Ginawa ko naman lahat ang pinapatrabaho nila 😡

Nagsisi talaga akong umuwi pa dito sa probinsya punyeta.

Tapos, sa work, previously, pwede pa kami makakauntang ng items nila with employees' discount. Eh eto si O², bigla nalang nyang tinanggal, hindi na kami makakautang. Pero lahat kami nagbabayad naman sa pay day.

Ironically, ako pa nga ang no.1 dun na nagpapatronize sa mga pastries nila. Ngl, masarap ang mga items nila. You see, ikaw pang gumawa sa ibang items nila pero hindi mo rin makain. Ika nga hospitality para sa mga guest and costumers tapos pagdating sa mga empleyado, hostility. Halos araw-araw akong mag-uuwi ng mga cake scraps nila para may makain pero hindi pa rin sapat.