u/Mysterious_Talk_1660

Geçmiş:
Avrupa’da doğup büyüdüm. Ailemle hayatım varlık içinde yoklukla geçti. Babam bizden kesip hep annesine, babasına, kardeşlerine, köylülerine para gönderiyordu ( hala yapıyor ).
11 yaşında zorla kapatıldım.
Başörtümü 17 yaşında çıkardığım için okumama izin verilmedi.
11-17 yaş arası FETÖ okuluna gönderildim.
19 yaşında neredeyse zorla evlendiriliyordum.
Pandemi dönemi işsiz kaldım ve o dönem, 24 yaşında, evden atıldım. Önceden yeterince çalışmadığım için işsizlik parası vs. hakkı kazanmamıştım.

Şimdi:
Bu sene üniversiteden mezun oluyorum.
4 yıldır düzgün bir işim ve çok olmasada düzenli gelirim var.
Çok sevdiğim, çok şefkatli bir eşim var.
Eşimin evinde yaşıyoruz. Kira/kredi ödememiz yok.
Her ay para biriktiriyorum.
İstediğimi giyip, istediğim yere , istediğim zaman gidebiliyorum.

Hayalini bile kuramadığım hayatı yaşıyorum. Çok minnettarım, çok mutluyum. Tek derdim konu iş/okul olunca kaygıdan kalbim sıkışıyor. Saatlerce hiçbir şeye odaklanamıyorum. Başka bir kaygım, eşim beni ter ederse tek başıma hayatta kalacak maaşım yok.

Kaygım mantıklı değil çünkü:
Birikimim bir yere kadar yeter + geçicide olsa işsizlik maaşı hakkım var artık.
İlişkimiz çok iyi.