u/Natural-Cost5494

Kuran, birçok yerde Hz.Muhammed’e “aralarında Allah’ın indirdiğiyle hükmet” diyor ve hüküm vermede Kuran’a uyulması gerektiğini söylüyor.

“Artık sana vahyolunan kitaba sımsıkı sarıl; şüphesiz sen doğru yoldasın. O kitap sana ve kavmine bir hatırlatmadır; yakında (ondan) sorgulanacaksınız.” (Zuhruf 43-44)

Fakat aynı zamanda Yahudilerle ilgili Allah’ın elçiye şunu bildirdiğini görüyoruz:

“İçinde Allah'ın hükmünün bulunduğu Tevrat yanlarında olduğu halde nasıl olur da sana hüküm verdiriyorlar? Sonra da o hükümden döneklik ediyorlar. Onlar, aslında inanmış değiller. Kuşkusuz Biz, doğru yola iletici ve aydınlatıcı olan Tevrat'ı indirdik. Teslim olmuş Yahudiler için Nebiler onunla hüküm veriyorlardı. Rabbaniler ve bilginler de Allah'ın kitabını korumakla görevlendirildiklerinden dolayı ona tanıklık ediyorlardı. Öyleyse siz insanlardan değil, Bana karşı gelmekten sakının. Benim ayetlerimi az bir bedele değişmeyin! Allah'ın indirdiği ile hükmetmeyenler, kafirlerin ta kendileridirler” (Maide 43-44)

Dikkat çeken nokta, Yahudilerin uyarılma sebebinin öncelikle Hz.Muhammed’e hüküm verdirmek olduğunun söylenmesi. Halbuki tam tersinin olmasını bekleriz. Bilakis Yahudiler, yanlarında bulunan Tevrat ile hüküm vermeye çağrılıyorlar. O halde Yahudilerin ayrıca Kuran’a da uyma zorunlulukları var mı?

Aynı Surenin birkaç ayet sonrasında ise bu sefer Hristiyanlara sesleniliyor ve İncil tasdik ediliyor. Hatta Hristiyanların da İncil’le hükmetmeleri buyruluyor:

“Onların ardından, ellerindeki Tevrat'ı tasdik edici olarak Meryem Oğlu İsa'yı gönderdik. Biz ona, içinde hidayet ve nur bulunan, ellerindeki Tevrat'ı tasdik eden, takva sahipleri için hidayet ve öğüt olan İncil'i verdik. İncil Ehli, Allah'ın onda indirdiği ile hükmetsin. Ve kim Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse işte onlar fasıklardır.” (Maide 46-47)

Asıl sorunsa şu: Tevrat’ın, İncil’in ve Kuran’ın (teolojik olmasa da) sosyal ve dini konulardaki kuralları farklı. Bu yasa farklılığı ise Allah’ın bilinçli olarak yaptığı bir şey olarak sunuluyor:

“Biz sana, ellerinde bulunan Kitap'ı tasdik eden ve koruyan bu Kitap'ı hak olarak indirdik. O halde, aralarında Allah'ın indirdiği ile hükmet. Ve sakın sana gelen hakkı bırakıp onların hevalarına uyma. Ve Biz, sizin her biriniz için bir şeriat ve yöntem belirledik. Allah dileseydi, sizi tek tip bir topluluk yapardı. Ancak sizlere verdiği ile sizi sınıyor. O halde hayırlarda yarışın. Hepinizin dönüşü Allah'adır. Allah, üzerinde ayrılığa düştüğünüz şeyleri bildirecektir.” (Maide 48)

Buradan anladığım Yahudilerin Tevrat’la, Hristiyanların İncil’le, Müslümanların ise Kuran’la hükmetmeleri gerektiği. Biz onlara verilen şeriattan sorumlu değiliz. Çünkü hemen bir sonraki ayette de Hz.Muhammed’in “Allah’ın ona indirdiğiyle” yani yalnızca Kuran’la hükmetmesi isteniyor.

Peki İslam’a inanan bir Yahudi, hala Tevrat’a uymak (sünnet olmak, cumartesi günü çalışmamak, koşer kurallarına uymak…) zorunda mı? Yoksa sadece Kuran’daki kuralları dikkate alması yeterli mi? Eğer Kuran’a uyması yeterliyse Maide 43 ayetini nasıl anlamamız lazım?

Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?

Hem Tevrat hem de Kuran’da geçinemeyen evli çiftlerin ayrılmalarına izin verilmiştir. Özellikle Kuran, evliliği ve boşanmayı hukuki bir zemine oturtur. Ancak İncil’e baktığımızda İsa’nın boşanmayı kesin bir şekilde yasakladığını görüyoruz:

Yanına gelen bazı Ferisiler O'nu denemek amacıyla, “Bir erkeğin karısını boşaması Kutsal Yasa'ya uygun mudur?” diye sordular.
İsa karşılık olarak, “Musa size ne buyurdu?” dedi.
Onlar, “Musa, erkeğin bir boşanma belgesi yazarak karısını boşamasına izin vermiştir” dediler.
İsa onlara, “İnatçı olduğunuz için Musa bu buyruğu yazdı” dedi. “Tanrı, yaratılışın başlangıcından ‘İnsanları erkek ve dişi olarak yarattı. Bu nedenle adam annesini babasını bırakıp karısına bağlanacak, ikisi tek beden olacak.’ Şöyle ki, onlar artık iki değil, tek bedendir. O halde Tanrı'nın birleştirdiğini insan ayırmasın.”
Öğrencileri evde O'na yine bu konuyla ilgili bazı sorular sordular. İsa onlara, “Karısını boşayıp başkasıyla evlenen, karısına karşı zina etmiş olur” dedi. “Kocasını boşayıp başkasıyla evlenen kadın da zina etmiş olur.” (Markos 10:2-12)

Maalesef “ama İncil değiştirildi” demek sorunu çözmüyor. Kuran, Hristiyanları İncil’le hükmetmeye çağırıyor ve önlerindeki (beyne yedeyhi) kitabı doğruluyor (Maide 47-48). Ellerinde olmayan bir şeyle nasıl hükmetsinler? Bu Kuran’ın Yeni Ahit’teki her bir sözü %100 onayladığı anlamına gelmiyor tabii ki ama en azından Hristiyanların ellerinde İsa’ya gelen vahyin (Kuran’ın İncil’i) hüküm verebilecek düzeyde bulunduğunu gösteriyor.

Daha da önemlisi çoğu seküler akademisyen de bu emrin tarihsel İsa’ya ait olabileceğini söylüyor. Kanonik İncillerin hepsinde bu yasak bulunuyor. Ayrıca erken dönem Hristiyan grupların da boşanmaya sıcak bakmadıklarını biliyoruz. İsa’nın takipçileri neden kendilerine İsa’nın öğretmediği bir yasağı koysunlar ki? Hem de uygulaması bu kadar zor bir yasağı? Belki de İsa aslında boşanmayı doğrudan yasaklamak yerine Allah’ın boşanmayı sevmediğini ve sadece son çare olarak gördüğünü söylemeye çalışmış olabilir.

Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?

Merhaba dostlar, bugün sizlere çokça tartışılan “Gerçek İslam nedir?” sorusunu yanıtlamada yardımcı olabileceğini düşündüğüm bir hikayeyi paylaşmak istiyorum. Maalesef günümüzde İslam dini denilince akla katı katı kurallar, yasaklar, bitmek bilmeyen ritüeller ve sürekli tartışılan doktrinler geliyor. Herkes birbiriyle en ufak konuda bile tartışıyor, bölünüyor, birbirini tekfir ediyor; sanki cennete yalnızca kendileri gibi düşünenler girebilecekmiş gibi davranıyor. İşte bu yüzden de Kuran’ın anlattığı “İslam” kavramı doğru anlaşılamıyor.

Bildiğiniz gibi “İslam” kelimesi “teslimiyet” anlamına gelir, yani kişinin kendisini yalnızca bir olan Allah’ın iradesine teslim etmesi demektir. Keza Arapça “Müslüman” sözcüğü de “teslim olan” anlamındadır, sanılanın aksine Hz.Muhammed’in kendi kafasından uydurduğu bir şey değildir. Bu yüzden Kuran’da önceki peygamberlere “Müslüman” denildiğinde insanların kafası karışıyor. Halbuki denilmek istenen o peygamberlerin ve ümmetlerinin de Allah’a (Tek Tanrı’ya) teslim olduklarıdır. Teslimiyetin nasıl olması gerektiği konusu da oldukça tartışılan bir şey. Bunu anlamada ise çok önemli bir ayet var:

“Şüphesiz iman edenlerden, Yahudilerden, Hristiyanlardan, Sâbiîlerden Allah’a ve âhiret gününe inanıp sâlih ameller işleyenler için Rableri katında mükâfatlar vardır. Onlar için herhangi bir korku yoktur; onlar üzüntü de çekmeyeceklerdir.” (Bakara 62/Maide 69)

Yani teslim olanlardan sayılmak için tüm inançların, doktrinlerin doğru olmasına veya tüm kurallara eksiksiz uymaya gerek yoktur. Dinin asıl önemli 3 temel konusu vardır:

1. Allah’a yani Tek Tanrı’ya inanmak (şirke girmeden elbette)

2. ahiret gününe inanmak

3. salih ameller işlemek, iyilik yapmak

Geri kalan her şey ikinci plandadır, önemsizdir demiyorum elbette ama temel bu üç kavram üzerine kuruludur. Bu üç temel kurala uyanlar, hangi gruptan olurlarsa olsunlar, kurtuluşa erişebileceklerdir.

İncil’de de bu konuya benzer çok güzel bir pasaj vardır:

Bir Kutsal Yasa uzmanı İsa'yı denemek amacıyla gelip şöyle dedi: “Öğretmenim, sonsuz yaşamı miras almak için ne yapmalıyım?” İsa ona, “Kutsal Yasa'da ne yazılmıştır?” diye sordu. “Orada ne okuyorsun?” Adam şöyle karşılık verdi: “Tanrın Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün gücünle ve bütün aklınla seveceksin. Komşunu da kendin gibi seveceksin.” İsa ona, “Doğru yanıt verdin” dedi. “Bunu yap ve yaşayacaksın.” Oysa adam kendini haklı çıkarmak isteyerek İsa'ya, “Peki, komşum kimdir?” dedi. İsa şöyle yanıt verdi: “Adamın biri Yeruşalim'den Eriha'ya inerken haydutların eline düştü. Onu soyup dövdüler, yarı ölü bırakıp gittiler. Bir rastlantı olarak o yoldan bir kâhin geçiyordu. Adamı görünce yolun öbür yanından geçip gitti. Bir Levili de oraya varıp adamı görünce aynı şekilde geçip gitti. O yoldan geçen bir Samiriyeli ise adamın bulunduğu yere gelip onu görünce, yüreği sızladı. Adamın yanına gitti, yaralarının üzerine yağla şarap dökerek sardı. Sonra adamı kendi hayvanına bindirip hana götürdü, onunla ilgilendi. Ertesi gün iki dinar çıkararak hancıya verdi. ‘Ona iyi bak’ dedi, ‘Bundan fazla ne harcarsan, dönüşümde sana öderim.’ “Sence bu üç kişiden hangisi haydutlar arasına düşen adama komşu gibi davrandı?” Yasa uzmanı, “Ona acıyıp yardım eden” dedi. İsa, “Git, sen de öyle yap” dedi.
‭‭(LUKA‬ ‭10‬:‭25‬-‭37‬)

Bu hikayeyi anlamak için öncelikle tarihi arka plana bakmak lazım. Samiriyeliler, Kuzey İsrail Krallığı halkının soyundan gelen ve Tevrat’a uyan tektanrıcı bir gruptur. Ancak Hz.Musa’dan sonra gelen peygamberleri kabul etmezler ve kutsal toprak olarak Kudüs’teki Siyon Dağı’nı değil Samiriye’deki Gerizim Dağı’nı kabul ederler, bu yüzden de Yahudilerle sürekli çatışma içindedirler. Hele ki Hz.İsa’nın yaşadığı 1.yüzyılda iki grup arasındaki nefret doruk noktasındadır. Hz.İsa’nın anlattığı hikayedeki Yahudiler (kâhin ve Levili), halkın gözünde yüksek mevkiye sahip din adamları olmalarına rağmen zor duruma düşmüş kardeşlerine yardım etmezler ve komşuluk görevlerini ihmal ederler. Adama yardım eden tek kişi, Yahudilerin nefret ettiği Samiriyelilerden biridir. Samiriyeli, arasında düşmanlık bulunmasına rağmen zorda kalmış adama merhamet gösterir ve onun yaşamasını sağlar; böylece adamın gerçek komşusu olur.

Hz.İsa’nın amacı, yanlış inançlara sahip bir Samiriyelinin bile iyilik yaparak sonsuz yaşama ulaşabileceğini göstermek ve Yahudiler arasındaki “yalnızca biz cennete gidebiliriz” algısını yıkmaktır. Maalesef bu yanılgı günümüzde Müslümanlar arasında da hakimdir. Halbuki gerçek komşularımız sadece bizimle aynı gruba mensup kişiler değil herkestir. Bizim de bu yüzden etrafımızdaki dost-düşman herkese adil davranmamız ve merhamet göstermemiz gerekir. En nihayetinde hüküm Allah’a aittir ve herkesin kurtuluşa erme ihtimali bulunur. Dolayısıyla birini tekfir etmeden önce iki kez düşünmek gerekir.