u/Own-Procedure6189

Mga paps, tanong lang lalo sa mga nagha-hire o nagko-conduct ng tech screening dito. Sa recruitment process niyo, ginagalaw o binubuksan niyo pa ba talaga yung portfolio site link na pinapasa ng applicant, o nakadepende lang talaga kayo sa PDF resume and GitHub?

Balak ko kasi ilagay sa resume itong 3D interactive portfolio ko avenolazo.pages.dev, kaso iniisip ko kung worth it ba talaga yung effort o baka nalalagpasan lang din dahil sa dami ng pina-process na mga applicants.

Sa tingin niyo, nakakatulong ba talaga mag-standout yung ganitong setup, Pa-share naman ng workflow niyo kapag nagrereview ng candidate, salamat!

You run npm run dev or node server.js, and the app crashes because a teammate added a new required key to .env.example but forgot to tell you.

I wanted a tool that would catch this before startup, prompt me for the missing values, and append them without wiping out my .env formatting or comments. Since existing tools either crash on startup (dotenv-safe) or wipe out file layout (sync-dotenv).

To solve this, I built envrepair, a zero-dependency CLI tool that wraps your startup command, compares .env against your template, and interactively prompts you to fill in missing variables in the terminal before launching your process.

How to use it:

1. Install:

npm install -D envrepair

2. Prepend your startup command in package.json:

"scripts": {
  "start": "envrepair node server.js"
}

Optional type annotations in .env.example:

# @type number
PORT=3000

# @type url
API_BASE_URL=

Key Features:

• Zero code changes: No schema imports or application-level setup required.
• Layout preservation: Appends missing values while keeping comments, blank lines, and formatting intact.
• Signal forwarding: Transparently passes Ctrl+C (SIGINT) and exit codes.

Written in TypeScript with zero runtime dependencies. The repo is fully open-source.

• GitHub: https://github.com/avenolazo/envrepair
• NPM: https://www.npmjs.com/package/envrepair

(April 13, 2021, Tuesday)

Five years na pero sariwang-sariwa pa rin sa isip ko lahat ng nangyari nung araw na yun. Hanggang ngayon, wala pa akong napagsasabihan kahit isang tao tungkol dito.

Nagsimula ang lahat dahil sa video shoot para sa PE subject namin. Nagdecide yung grupo namin na magshoot ng vid sa isang bundok dito sa may Rizal. Nung natapos na yung shoot namin at parang normal na araw lang ang lahat, nagdecide ako na mauuna na ako umuwi. Confident ako nung time na yun kasi ang isip ko, dirediretso lang naman yung daan pababa, kumbaga straight at iisang pathing lang talaga yung bundok na alam kong daanan. Kaya ayun, nauna na akong naglakad at mag-isa lang ako nung time na yun na pauwi.

After mga 30 minutes nung nasa bandang gitna na ako ng mountain, nakarating ako dun sa may Junction, kilala talaga na lugar ng pahingahan para sa gusto mag hike sa lugar na yun, may mabibilhan ng mga inumin at kung ano-ano. Pero dahil nasa bandang itaas pa rin ng bundok yung part na yun, wala paring masyadong tao nung oras na yun and at that time walang talagang tao. since sa weekend lang "ata" may nag titinda. Pagdating ko dun sa pwesto, nakita ko yung dating dalawang lalaking classmate ko na nakatambay dun sa spot. Nagkamustahan pa kami, tinanong pa nila ako kung ano ginagawa ko dun mag-isa, tapos sinabi ko naman na galing ako sa shoot para sa school. Bago ako umalis, nabanggit ko sa kanila at nagtanong ako kung alam ba nila kung saan ang daan dito pauwi. Nagsenyas lang yung isa sa kanila habang nag-uusap kami. Dahil medyo nagmamadali ako at pagod na rin, hindi ko na masyadong clinarify kung yung itinuro ba niya ay yung daan talaga pauwi o yung papunta pa sa mas malalim na bahagi ng bundok. Basta nagpaalam na ako sa kanila tapos dumiretso na ako sa tinuro niyang way.

Medyo okay pa nung unang ilang minuto kasi sa part na yun ang ganda pa ng view ng mga bundok sa malayo habang normal lang ako naglalakad. Pero nung lumipas na yung ilang minuto, biglang nag-iba yung paligid at narealize ko na parang hindi pamilyar yung path na nilalakaran ko kumpara dun sa dinaanan namin nung umakyat kami kanina. Sabi ko sa sarili ko, "Putangina, iba na 'to." Pero dahil nanghihina na rin talaga ako nung time na yun, gustong-gusto ko na uminom ng tubig, at uhaw na uhaw na ako, tinuloy ko pa rin ang paglakad kasi ang nasa utak ko lang talaga ay makauwi na.

Habang naglalakad ako sa kagustuhan kong makabalik, lalo lang palalim nang palalim yung dinadaanan ko. Napansin ko na unti-unti nang nawawala sa paningin ko yung mga nakikita kong kabahayan sa may tuktok. Dito ko na talaga narealize na, tangina, naliligaw na ako ng tuluyan. May nakita pa nga ako nun na naka-enduro na motor na pababa ng bundok, sumigaw ako ng napakalakas para makisabay sana pero hindi niya ako narinig at hindi niya ako napansin dahil sa ingay ng makina kaya dirediretso lang siya.

Sa sobrang pagod ko dahil ilang oras na ako walang pahinga kakalakad, plus sakto pang tanghaling tapat kaya sobrang tirik ng araw, bumigay na yung katawan ko. Humiga ako sa gitna ng daan dahil hindi ko na talaga kayang maglakad. Tutong-yuto na yung lalamunan ko sa uhaw sobrang pagod kakalakad, and dun ko na narealize na tangina, makakauwi pa ba ako ng bahay? Literal na yung buong paligid ko nun, sobrang masukal na damuhan at puro puno lang, tapos sobrang tahimik. Dun na pumasok yung sobrang takot sa utak ko, iniisip ko kung ano kaya ang iisipin ng mga magulang ko, kung hinahanap na ba ako sa amin, at kung ano ang mangyayari. Pero ewan ko na parang survival instinct na lang din na, "KAILANGAN KO MAKAUWI." Pilit kong binangon ulit yung katawan ko kahit nanginginig na sa pagod.

Ilang oras pa akong naglakad na parang lutang na ang isip ko dahil sa init at uhaw, hanggang sa hindi ko namamalayan na nakarating na pala ako sa pinakatuktok o dun sa bandang summit ng bundok. Pano ko nalaman na summit na? yung view, sobrang liit na ng mga bagay sa baba, parang mga langgam na lang yung mga bahay at kalsada sa malayo. Naglakad-lakad lang ako parang ewan dun, tapos may nakita akong parang abandoned house na may asong tumatahol. Kahit alam ko sa sarili ko na parang bad idea yun at nakakatakot yung itsura nung lugar base sa mga nakikita ko sa movie, pinuntahan ko pa rin yung bahay na may tumatahol na aso baka sakaling may tao na makakatulong. Pero nung tiningnan ko, wala namang aso and parang wala namang nakatira, kaya nagdecide ako na umalis na lang agad sa spot na yun kasi nakakatakot talaga yung place at baka mapahamak lang ako kung mag-i-stay pa ako.

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa makita ko yung pinakadulo ng trail (matataas na damo nalang na yung nandun). Kumbaga no choice na talaga ako kasi naliligaw ako, mamamatay ako sa init, sa pagod, at sa uhaw kung titigil ako dun, kaya hindi na ako nakakapag-isip ng tama and nasa isip ko na lang talaga ay makauwi. Sa paglalakad ko sa masukal na damuhan, eventually nareach ko yung parang hindi pa yata nae-explore na part ng mountain. Nasabi ko 'to kasi yung paligid dun, parang dalawang tao ang taas ng mga damuhan. Pagdating ko dun sa kabilang side, natingnan ko na parang nawala ng iglap yung pagod ko and napamura ako sa sobrang ganda ng view, kita yung buong paligid, pero pag tingin mo naman sa mismong baba mo, bangin na. Tangina, no choice talaga. Hindi ko na alam yung direction na pupuntahan ko eh. Iniisip ko na lang, bahala na, no choice kundi bumaba sa bangin na yun para makahingi ng tulong.

Madedescribe ko lang yung katarik ng part na yun ng bundok na parang sa movie na Lone Survivor nung hinahabol sila ng mga kalaban tapos nagpagulong gulong sila sa bangin. Ganun na ganun yung nangyari sakin. Literal na sigaw ako ng sigaw habang bumababa kasi natatamaan ako at sumasabit sa kung ano-anong branches and mga bato. Ang plano ko lang naman nung una, uupo ako tapos parang mag-i-slide sana ako paunti-unti hanggang makababa nang dahan-dahan. Pero hindi ganun ang nangyari dahil bigla akong dumulas at nag-slide ako nang sobrang bilis pababa sa masukal na gubat. Ewan ko kung paano ko nalampasan yung part na yun nang buhay at walang malalang bali, hindi ko alam hanggang ngayon kung paano nangyari yun. Naka-jogging pants ako at naka-sleeve nung araw na yun kaya medyo nabawasan ang gasgas, pero naramdaman ko talaga yung bugbog at sobrang sakit ng buong katawan ko nung huminto ako sa pagka-slide dahil hindi ko na kaya i-inda yung sakit.

Nakahandusay ako dun sa masukal at madilim na part ng gubat sa ilalim, umiiyak ako at sumisigaw ng "TULONG!" nang napakalakas. Sigaw ako ng sigaw ng tulong, basta ang lakas talaga, habang iyak ako ng iyak at iniisip ko na lang na sana may makarinig sa akin kahit sino. Tumagal yung pagsigaw ko ng mga 10 minutes siguro, nung biglang may narinig akong tumatahol na naman na aso sa malapit. Nabuhayan ako ng loob nun. Since may narinig akong tumatahol nanaman na aso, cinontinue ko lang yung pag-slide ko pababa hanggang sa medyo lumalapit na yung tunog ng tahol. Hindi ko masyadong makita kung saan banda kasi malabo ang mata ko nun dahil hindi ko nadala yung salamin ko, kaya nakapakiramdam lang ako sa tunog.

Pero sa kabutihang palad, may nakarinig din sa akin sa wakas. Isang lalaki ang sumigaw mula sa malayo at pasigaw niyang sinabi sa akin, "Diyan ka lang, wag ka aalis! Sobrang tarik diyan!" Ayun, nag-antay lang ako dun hanggang sa makita niya ako na parang nakahandusay sa matarik na part ng mountain. Tinanong niya ako kung ayos lang ba ako, pero hindi na ako nakasagot sa kanya kasi tulala at shock na shock na talaga ako sa mga nangyayari.

Bumaba kaming dalawa nun at buti na lang may maliit siyang bahay dun sa gitna ng bundok. May parang sapa dun na katabi lang ng bahay niya, tapos nandoon din yung anak niya. Nung nakita ko yung umaagos na sapa, nilamutak ko talaga at ininom yung tubig na parang huling hininga ko na sa uhaw. Tulala lang silang mag-ama na nakatingin sa akin habang ginagawa ko yun. Yung anak niya bata pa eh, mga nasa 5 years old lang siguro nung time na yun.

Nung medyo nakapagpahinga na ako at nakainom na ng sapat na tubig galing sa sapa, tinanong niya ako kung bakit ako napunta dun. Sinabi ko naman na naliligaw ako. Sabi sa akin nung tatay, sobrang swerte ko raw na narinig ko siya kasi papaalis na talaga silang mag-ama nun that time kasama yung anak niya. Kaya lang daw sila natagalan sa pag-alis ay dahil yung aso nila, tahol nang tahol sa direksyon ko nung pinuntahan niya, kaya nung tiningnan niya kung bakit, dun niya narinig yung boses ko na humihingi ng tulong. Ayun, kinuwento ko sa kanya yung buong detalye tapos nagpasama ako sa kanya pababa ng bundok. Pagkababa namin ng bundok, pinasalamatan ko talaga siya ng husto. Up hanggang ngayon, itinuturing ko siyang isang literal na godsend, kasi kung hindi dahil sa kanya at sa aso niya, baka namatay na ako dun sa gitna ng bundok.

Ang pinaka-ewan ko ba nung pagkauwi ko ng bahay nung araw na yun, umarte lang ako na parang walang nangyari, Chill lang ako para siguro hindi mag-panic si mama o kaya sermonan ako ng malala. Patago ko na lang agad na tinapon sa basurahan yung jogging pants ko na butas-butas at gasgas na gasgas na dahil sa pagdausdos sa bangin, at swerte namang hindi niyanapansin nung gabing yun.

Kaya laking salamat ko talaga sa mag-ama at sa aso nila, dahil kung hindi dahil sa kanila, wala ako rito ngayon para maishare tong isang lesson and experience sa buhay ko.