Ben sinds dit jaar gestopt met erop te storten, er zit nu ongeveer 5.2k in. Ik vraag mij af wat ik nu het beste doe:
Ik heb recent als 29-jarige alleenstaande man eindelijk een woning gekocht. Het is klein, maar voldoende en heel energiezuinig. Ik heb lang bij mijn ouders gewoond en op het moment dat ik het kocht was ik echt enorm blij. Maar kort daarna kwam de realiteit ineens hard binnen.
Vooral de locatie schrikt me af. Het huis ligt in een woonwijk van ongeveer tien jaar oud, met veel jonge gezinnen en kinderen. Daarnaast ligt het verder van mijn sociale leven. Ik woon nu al niet superdicht bij mijn vrienden, ongeveer een halfuurtje fietsen, en met dit huis komt daar nog eens een minuut of tien bij. In mijn hoofd voelt het daardoor alsof ik mezelf sociaal meer ga isoleren.
Als ik voorbij de wijk fiets waar ik ga wonen, voel ik me er totaal niet thuis. Ik woon er pas over een paar maanden, maar ik kan niet stoppen met eraan te denken en het geeft me enorm veel stress.
Achteraf heb ik het gevoel dat ik vooral gekozen heb vanuit de drang om eindelijk op mezelf te wonen en omdat het als een unieke kans voelde met mijn beperkte budget. Nu kijk ik naar andere woningen en appartementen op betere locaties en vraag ik me af of ik daar niet meer bij had moeten stilstaan en misschien toch wat meer had moeten betalen voor mijn eigen gemoedsrust.
Heb ik een foute keuze gemaakt door te weinig in te zetten op een locatie waar ik me echt goed bij voel?
EDIT: Ik had niet zoveel reacties verwacht op mijn post. De reacties hier helpen me enorm om alles wat te relativeren. Ik geef het zeker een kans. Bedankt allemaal, jullie zijn fantastisch! Hopelijk zijn een aantal van jullie mijn toekomstige buren.