u/Puschel_das_Eichhorn

Today, I had a conversation with my boss, in which she tried to talk me into quitting my job - for no other reason than my autism, and her profoundly wrong conception of how my autism impacts workplace safety.

First, she tried to convince me that quitting would be in my best interest. Then, when she finally realized that I am too smart for that, she tried working on my empathy towards my colleagues, and (ironically) my dedication to the company: she expressed that others had been worried about me (for simple things like the occasional sensory overload), and had apparently shared their worry with her, rather than with me.

Well, my dear friends at work: I deeply appreciate your concern for my well-being, but I would have appreciated it far more if you had just told me, so I could have put you at ease - and you would not inadvertently have given any more ammunition to that perfidious, ableist witch.

Het appartement waarin ik woon is een jaar of twee geleden overgenomen door een verhuurder met een eerder twijfelachtige staat van dienst.

Los van achterstallig onderhoud (waardoor mijn gebouw dit voorjaar bijvoorbeeld drie weken zonder warm water zat) schuwen de verhuurder (en ingehuurde bedrijven) ook intimidatie van huurders niet, om nog maar te zwijgen van de boetes die opgelegd worden voor dingen die volgens het huurcontract gewoon toegestaan zijn.

Bepaald niet prettig allemaal, maar ik kon mij er tot nu toe goed doorheen slaan.

Twee weken geleden kwam hier echter abrupt verandering in: via de buurt-WhatsAppgroep, vernam ik dat er een paar mensen langs zouden komen voor een onzin-onderhoudsklusje, dat ik altijd gewoon zelf gedaan heb. Officieel had ik er een e-mail van moeten hebben, maar die heb ik nooit ontvangen. Omdat ik mij op dat moment even helemaal niet goed voelde, koos ik ervoor de deur niet te openen. Toen kreeg ik de schrik van mijn leven: ze hadden een sleutel, en zonder toestemming deden ze de deur open en kwamen ze binnen! Ik stuurde ze luidruchtig weg en stak van binnen de sleutel in het slot, maar ze bleven op de deur bonzen en voor mijn raam patrouilleren, terwijl ik binnen een paniekaanval had.

Uiteindelijk liep alles die dag met een sisser af; ik belde het nummer waarvan ik net drie gemiste oproepen had ontvangen, en kon afspreken dat ik dit kleine klusje gewoon zelf zou doen, zonder dat er iemand binnen komt.

Sindsdien is het echter net alsof ik gevangen zit in een permanente vecht-vluchtreactie. Ik voel mij niet veilig. Ik heb een hele sterke behoefte aan tijd en ruimte voor mezelf, en ik heb niet de indruk dat de andere mensen aan wie ik dit verteld heb dit goed begrijpen. Voor mijn achterbuurvrouw, bij wie men al sowieso vier keer zonder toestemming binnengedrongen is, is het waarschijnlijk slechts een grote frustratie, maar voor mij is het meer dan dat. Het is alsof ze niet slechts mijn huis, maar mijn ziel binnen gedrongen zijn. Alsof ze mij als het ware verkracht hebben. En alsof de ruimte nu permanent besmet is, nu ik weet dat die lui er altijd in kunnen.

Ik heb vandaag al twee paniek-/woedeaanvallen of meltdowns gehad, waarvan één vanmorgen op het werk, en één vanavond, toen ik mij realiseerde dat het plafond lekt, en ik misschien wel mensen van de verhuurder moet uitnodigen bij mij thuis om het op te lossen.

Op sommige punten gaat het mij ogenschijnlijk voor de wind, en ga ik er juist erg goed mee om: ik heb een ander huis gezocht èn gevonden, waar ik over twintig dagen in kan trekken. Ook ga ik gewoon op tijd naar mijn werk, en verwaarloos ik mijn gezondheid niet (hoogstens drink ik nu wat meer alcohol).

Die twintig dagen voelen echter als een onmogelijk lange periode, en iedere dag zo'n "aanval" krijgen (waar ik achteraf doodmoe van ben, en waar ik mij heel erg schuldig over voel), dat wil ik natuurlijk al helemaal niet.

Ik heb hier eerder berichten gelezen van mensen die er ook heel veel moeite mee hebben als er mensen in hun private ruimte moeten komen, voor klusjes en dergelijke, en hier ging het telkens nog om geplande bezoeken, met toestemming.

Heeft iemand hier nog tips over hoe je met dit soort bezoekjes om kan gaan? En over hoe ik het wachten op het moment dat ik eindelijk uit deze Hel mag wat verlichten kan?