u/RainForeign8698

hallo iedereen.

zoals de titel zegt ik heb zelf de relatie verbroken maar ik blijf aan haar denken.

De breuk is inmiddels 4 maanden geleden, we zijn niet goed maar ook niet slecht uit elkaar gegaan, we waren er allebij kapot van.

ze heeft wel wat lelijke dingen gezegd maar dat kan ik wel begrijpen omdat het haar gewoon veel pijn gedaan heeft.

ik weet alleen nu niet of ik haar mis of dat ik mis wat we hadden. ik weet eerlijk gezegd niet goed hoe ik het moet omschrijven.

de reden dat ik heb het uitgemaakt. zij wilde settelen en misschien aan kinderen beginnen. ik was daar nog niet aan toe (kinderen) en aangezien zij al in de 30 is dacht ik dat het eerlijker zou zijn om het uit te maken zodat zij iemand kan vinden die er het zelfde instaat als zij.

ik hoop dat jullie wat tips hebben voor mij.

in een aantal gevallen kan ik me een burnout goed voorstellen. maar wat ik om mij heen hoor en zie lijkt het mij toch dat voor de makkelijke keuze wordt gekozen en lekker een halfjaar tot een jaar vakantie vieren.

(dan heb ik het alleen over mensen die in hun herstel periode huizen gaan verbouwen, en/of 4 tot 5 x op vakantie gaan enzo)

het is een oprechte vraag, ik wil beter begrijpen wat een burnout nou eigenlijk precies is.

Mijn vorige bedrijf waar ik werkte

Het begon daar heel goed. Het werk was leuk en de collega's waren gezellig.

Na 1 jaar daar gewerkt te hebben kreeg ik mijn vaste contract en mocht ik het komende jaar een vervolgopleiding gaan doen.

De opleiding was zwaar, maar wel te doen. Mijn cijfers waren goed en na elk examen (in totaal 14) stuurde ik mijn manager een appje met mijn cijfer.

Ik vind immers dat als een bedrijf je de mogelijkheid biedt om een opleiding te doen op hun kosten, je ook 100% inzet moet geven. Je wordt er immers zelf beter van en je moet ze ook duidelijkheid geven over hoe het gaat met de opleiding.

Andere mensen mochten tijdens de start van de opleiding al gelijk doorgroeien, maar voor mij was dat niet mogelijk.

Tijdens het eerste jaar van de opleiding heb ik drie keer aan mijn manager gevraagd of ik door mocht groeien als er een open functie kwam. Hij zei: "Ja, dat gaan we regelen." Maar vanuit hogerop werd het telkens tegengehouden. Dat vond ik natuurlijk vervelend en ik baalde ervan, aangezien hij het wel een soort van beloofd had. Dit gebeurde drie keer. Ik had zelfs aangeboden om door te groeien in functie en niet in salaris, want ik vond de werkervaring belangrijker.

Uiteindelijk mocht ik na 1 jaar hard buffelen aan de studie doorgroeien. In mijn nieuwe functie begon het gezeik al vrij snel.

Het team waar ik in kwam was op zich wel vrij relaxed, op één gozer na.

Die gozer was de hele dag aan het geilen op Instagram-modellen. Aangezien ik reageerde dat ik die Instagram-modellen niet zo boeiend vond, was dat kennelijk een goede reden om mij de komende twee jaar aanhoudend te treiteren. Van een voetje haken op de trap tot mij een homo noemen, en alles daartussenin.

Dat ze me homo noemden maakte me niet uit. Na dertig keer op één dag weet ik het wel. Maar iemand een voetje haken op een trap vind ik wel heel schofterig. Als ik val, kunnen de gevolgen heel naar zijn.

In een zeer korte periode gingen een hoop ervaren collega's met pensioen en kwamen daar een hoop jongeren voor terug, in de leeftijd van 19 tot 25 jaar.

Aan het begin was dat gezellig, maar steeds meer van die gasten werden meegetrokken in het gedrag van die vervelende gozer.

Nu ben ik van mezelf erg stil en daardoor ben ik denk ik een makkelijk slachtoffer. Maar ik durfde er ook niks mee te doen, omdat ik mezelf had wijsgemaakt dat het management mij dan weer naar mijn oude functie zou sturen om het "op te lossen", omdat ik mijn studie nog niet afgerond had.

Het laatste jaar van mijn studie bleef het treiteren aanhouden. Ja, ik deed er niet veel mee, maar je mag verwachten dat als je een "volwassen" baan hebt, je jezelf ook zo gedraagt.

Mijn eindexamen was in zicht. Ik had aan mijn manager gevraagd of ik één week vrij kon krijgen zodat ik kon studeren. Dat had hij gelijk geaccepteerd.

In die week heb ik bijna 70 uur gestudeerd. Ik had alle oefenexamens van de hele opleiding gemaakt en alle boeken (12 stuks) doorgelezen.

Het eindexamen gemaakt en na twee weken spanning kreeg ik mijn cijfers: een 9,8 en een 10. Twee weken later had ik de twee praktijkexamens afgerond met een 8 en een 9.

Hier was ik natuurlijk megatrots op. En ik dacht: nu heb ik ook gelijk een goede poot om op te staan om over mijn salaris te onderhandelen.

Dus ik had een gesprek aangevraagd bij HR.

HR begon gelijk met, en ik citeer: "Gefeliciteerd met het behalen van je opleiding, maar een salarisverhoging wordt moeilijk, want het bedrijf draait al twee jaar verlies."

Toen ik HR mijn cijfers liet zien, zei ze: "Leuk dat je een 9,8 en een 10 gehaald hebt, maar een 5,5 was ook goed geweest."

Dit was voor mij het kantelpunt: halen wat er te halen valt en daarna vertrekken.

Tot mijn grote irritatie kwam ik erachter dat de nieuwe jongens tot wel €300 meer verdienden dan ik, terwijl ik ouder ben en veel meer werkervaring heb. Ik hoef jullie vast niet uit te leggen hoe dat voelde.

Ik weer naar HR en gevraagd hoe dit kon.

Het enige wat zij mij kon vertellen was dat iedereen anders onderhandelt en dat zij in een betere tijd bij het bedrijf zijn gaan werken.

Ik vertelde haar dat ik het apart vond, aangezien ze een maand of twee eerder vertelde dat het bedrijf al twee jaar verlies draaide.

Hierop zei ze dat ze een andere afspraak had en het gesprek moest beëindigen.

Misschien ben ik naïef, maar ik dacht: jij voert ook maar uit wat er van bovenaf verteld wordt.

Ik ben ander werk gaan zoeken, maar kon niet echt iets vinden wat ik heel leuk vond. Ik wilde ook niet zomaar weg, want daar heb je uiteindelijk alleen jezelf mee.

Zes maanden later moest ik een zware opleiding doen die bij mijn functie hoorde. Laat ik het houden op crisisbeheersing in de zware petrochemie.

Die opleiding kost de werkgever ongeveer €30.000.

Op dat moment kwam ik een leuke functie tegen en ben gaan solliciteren.

Ik ben iemand van de eer aan jezelf houden, dus ik wilde bij mijn werkgever aangeven dat ik aan het solliciteren was, zodat ze iemand anders die opleiding konden laten doen.

Op de dag van de afspraak werd de afspraak twee uurtjes verzet. Dat was prima, want ik was toch aan het werk.

Vijftien minuten voor de afspraak kreeg ik een afwijzing van de sollicitatie.

Dus ik had gelijk de afspraak met het management geannuleerd.

Nu wordt het leuk.

Ik ben de opleiding ingegaan. Die duurde ongeveer anderhalve maand: vijf dagen per week en daarnaast nog ongeveer zes uur per week thuisstudie.

Na het behalen van de opleiding (die ik overigens als enige in één keer haalde van alle collega's in de afgelopen tien jaar, dus ook van voordat ik daar werkte) kreeg ik een mail van het bedrijf waar ik gesolliciteerd had of ik toch nog op gesprek wilde komen.

Binnen een week had ik een andere baan met een veel hoger salaris.

Toen ik het diploma crisisbeheersing petrochemie had geüpload, kreeg ik een belletje.

"We hebben je een nieuw voorstel gestuurd. We hebben je salaris bijgewerkt." dat was een stuk hoger dan het eerste aanbod

Mijn mond viel open van verbazing.

Zo kan het dus ook.

Dus ik nog een keer een gesprek aangevraagd met HR.

Ze was ineens overdreven vrolijk en zei:

"We zijn zo ontzettend trots op je. We willen je dit salaris bieden."

Ze wisten toen nog niet dat ik mijn ontslag zou indienen.

Het enige wat ik kon zeggen was:

"Mevrouw ..., ik wil even iets anders kwijt. Ik vind, nu ik erover nagedacht heb, dat u wel gelijk had. Iedereen onderhandelt inderdaad anders en je kunt niet elke situatie met elkaar vergelijken."

Mevrouw zei:

"Wat fijn dat je dat in wilt zien. Zie je wel? Alles komt op zijn pootjes terecht."

Waarop ik zei:

"Dat is zeker waar. En die tip dat iedereen anders onderhandelt heb ik ook zeker ter harte genomen. En als aandenken heb ik hier mijn ontslagbrief. Ik hoop u voldoende geïnformeerd te hebben."

Die blik op haar gezicht zal ik nooit en te nimmer vergeten.

Waarom deel ik dit?

Om het van me af te schrijven.

Ook al ben ik goed terechtgekomen en heb ik het erg naar mijn zin. Zo nu en dan kan het gepest en getreiter van die jaren nog wel eens flink onder mijn huid kruipen.