Sakal bırakmalı insan,
tütün içmeli,
yere tükürmeli.
Esnafa “Kolay gelsin.”
bile dememeli.
Burada nefes aldığı her ana
patır kütür sövmeli.
Bohçasını alıp çekip gitmeli
küf kokulu sokaklardan.
Buraları anlatan bir şiir yazmalı.
Şiiri okuyan da merak etmeli:
“Yahu, buralar da neresi?”
Buralar,
mutluluk ormanlarını
dostlarının kanlarıyla
sulayanların memleketi.
​
Olsa da yanlış anlamları,
Vardır elbet doğru tarafları.
Arıyorum yıllardır o yanları,
Kaybolarak buldum Araf'ları.
Durdum sonra o kayıkta.
Durup düşündüm,
Düşünüp üşüdüm,
Üşüp kekeledim.
Çıkardım haritamı,
Baktım neredeyim.
Yaktım sigaramı,
Ben hâlâ başladığım yerdeyim.
Tek dal Marlboro bile artık kesmiyor;
Benlikteki yangınlar ne yapsam dinmiyor.
Kaldırdım başımı, baktım gökyüzüne.
Yaşlı ve durgun.
Bir çocuk yeşeriyor arkamda,
Aç ve yorgun.
Düştü mü bir kadeh yere,
Hemen kaldırmazsın
O sırça köşkün parçalarını.
Muzip muzip başlarsın bakmaya
Yerdeki binbir yansımasına.
Saçlarda kar taneleri,
Yüzde telaşın izleri…
Gözüm kesmese de anlaşılıyor
Yüreğin mahcubiyetleri.
Durmaktır o an asıl hikâye.
Durup düşünmek.
Düşünüp üşümek.
Üşüyüp kekelemektir.
“Yahu, bu adam da kimdir?” diye
Sorar sana karşındaki martı.
Aslında senin de gözün
Onu bir yerden ısırdı.
Alırsın yerden bir diken parçasını,
Batar eline, acıtır.
Dikkatlice eğilip üstüne bakarsın.
Babana ne kadar da benzediğini
İşte o kadehler kırılınca anlarsın.