Acemi şairim
cennetimi gören bir kenara ektim kökleri sardı cennetimi
Hangi insanoğluna
Hangi hayvanın doğasına güvensem
Çiçeklerim parçalandı köklerinden
Cennetimden bir parça düştü göğe en derinden
Kırgındım ben manzaraya
Ne zaman yeni çiçekler eksem gitti acımadı bana
Ne kadar sararsa kökleri
O kadar dikenleri battı diyarıma
Ve birgün gördümki
Cennetim ağlıyor bana
Cehennem kıyılarına benzemiş manzarası
Ben ben değilim burda