u/Silver-Ad-3981

Merhaba dehb, okb (temizlik takıntısı) ve major depresyon olmak üzere 3 psikiyatrik tanım var, fakat en ciddi olanı major depresyon olduğu için şu an sadece depresyon için uyku ilacı (desyrel) ve 75 mg sulinex antidepresan kullanıyorum. İyileşme aşamasında olduğum için doktorum kullandığım bir ilacı geçen hafta kesti (welbutrin 150mg) diğer ilaçlara ise en az bir yıl devam edeceğimi söyledi. İki hafta sonra yoklamam var sizce askere alırlar mı ?

Kendimi bildim bileli pek dert anlatan, arkadaşı olan biri değilim. Hatta bu yüzden çocukluğumda içime kapanık, iletişime kapalı biri olduğum için babam tarafından yarı düzenli psikiyatriye götürüldüğümü hatırlıyorum; o yüzden kendimi ifade edemezsem kusura bakmayın.

Hazırsanız başlayalım. Ben üniversiteye kadar hiç doğru düzgün kızlara hoşlantı bile duymayan bir çocuktum. Hatta üniversiteye geçtiğimde herkes Sanalika gibi tek tek birbiriyle çift olup el ele dolaşırken, benim yakın bir iki erkek arkadaşım dışında görüştüğüm kimse yoktu. Daha sonra yavaş yavaş önce bizim sınıftan, daha sonra fakülteden bana arkadaşları aracılığıyla tanışmak istediğini belirten kızlar ortaya çıkmaya başladı; hepsini tek tek reddettim. Artık yalnız öleceğimi kabullenmiştim. Hatta bu yüzden birkaç sohbetim olan kişiler bana yakışıklı, düzgün biri olduğumu ve neden kız arkadaşımın olmadığını, hatta gay olup olmadığımı sormuşlardı; eğer gay'sem onlara söyleyebileceğimi, beni yargılamayacaklarını belirttiler.

Neyse, ben ara tatilde üniversiteden ailemin yanına geldim. Telefon elimde, gece uyumaya çalışıyorum ama bir sorun var: Ben çocukluktan beri uyku problemi çeken biriyim. O gece yine uyuyamıyordum. Artık bu durum canımı o kadar sıkıyordu ki lanetlendiğimi düşünürken birden duvarlar sallanmaya başladı; 6 Şubat depremine, deniz kumu bir apartmanın zemin katında yakalanmıştım. Annemin bağırmasıyla yanımda uyuyan iki aylık köpeğimi kucağıma alarak dışarı çıktım. Ben çıktıktan saniyeler sonra bizim sitedeki 10 apartmanın aynı anda yere çökmesini izledim... Ben uyuyamadığım için kurtulmuştum ama ailem, arkadaşlarım ve benim saniyelerle dışarı çıkmamı sağlayan, apartmanın kapısını açık şekilde tutan karşı komşumuz benim kadar şanslı değildi. Neyse, hemen o panikle köpeğimi yere bırakıp enkaza doğru koştum; annemle babamı aradım. Annemi 1 saat içerisinde, babamı ise 7 saat içerisinde kendi imkanlarımızla kurtarabildik.

Aradan aylar geçti; yeni bir evimiz, hayatımız vardı ve tekrar üniversiteler açıldı. Ben de tekrar üniversiteye gitmiştim ama bu sefer bambaşka biri olmuştum: Geceleri 1 saat uyuyor, sürekli titriyor, stres yapıyor, hiçbir şey yemiyor, içmiyor ve çok agresif biri oluyordum. Ayrıca yataktan kalkamayacak kadar yorgun hissediyordum. Tam bu dönemde, mezun olmama 1 sene varken bizim fakülteden yeşil gözlü, sarışın bir kızla tanıştım. Ama artık hayatımı sonlandırmak istiyordum; geceleri pamuk ipliğinden halatımla intihar denemeleri yapıyordum. Eğer o iple kendimi asarsam sadece yavaşça nefesimin kesileceğini ve uykuya dalar gibi bu hayattan kurtulacağımı düşünüyordum ama öyle olmadı. Bir gece ip boynumu sıkınca canım yandı ve vazgeçip psikiyatriye gitme kararı aldım. İlk gidişimde doktor iyi olmadığımı, odadan çıktığım gibi kesinlikle en kısa zamanda ikinci randevumu almam gerektiğini söyledi ve ilaç tedavisine başlayacağını belirtti. Bu süreçte, 1 yıl boyunca 2 haftada bir doktora gittim ve ben her doktorun yanına girdiğimde, bahsettiğim o kız benimle gelip kapıda beni bekliyordu. O an benden hoşlandığını fark ettim; ara sıra buluşuyorduk ama ben o kadar kötü bir durumdaydım ki onu sadece iyi bir arkadaş olarak görüyordum.

Gel zaman git zaman ben mezun oldum ve aradan 2 sene geçti. Artık tekrar kilo almış ve akıl sağlığı olarak kendimi daha iyi hissediyorum; hatta güzel bir işim var. Tam da bu zamanlarda aslında o kıza aşık olduğumu fark ettim. Hatta son zamanlarda onu düşünüyor, rüyalarımda görüyorum. Her ne kadar bu dünyaya çocuk getirmek istemesem de ikimiz de yeşil gözlü olduğumuz için muhtemelen yeşil gözlü, şirin çocuklarımız olabileceği düşüncesi beni mutlu ediyor. Ve en sonunda dayanamayıp ona "Nasılsın?" diye mesaj attım; aldığım tek yanıt ise "Sg ya" oldu.

Şimdi size soruyorum: Hayatımın en kötü döneminde aşık olduğumu fark edemeyip ilgi verememek benim suçum mu, yoksa hayatımın her döneminde olduğu gibi yine mi haksızlığa uğruyorum?