Δε με νοιάζει αν είμαι δραματική - δεν αντέχω άλλο σε αυτή τη κωλοδουλεια
Δουλεύω γραμματέας (είμαι 22) σε ένα κέντρο Ειδικής Αγωγής. Έχω πολλές ευθύνες πέρα από τις κλασικές που μπορεί να σκεφτεί κάποιος όταν ακούει «γραμματέας». Έχουμε σχετικά μεγάλα ποσά για κάθε πελάτη κάθε μήνα (πχ 500€ ), έχω ευθύνη για παιδιά που τα αφήνουν οι γονείς τους κτλ κτλ.
Δουλεύω από τον Σεπτέμβριο. Ο εργοδότης μου είναι 34 και ψυχολόγος. Στην αρχή ήταν καλος, ευδιάθετος με προσκαλούσε ακόμα και σε έξοδο. Από τον 2ο μήνα τα πράγματα πήραν τη κάτω βόλτα. Εκανα αρκετά λάθη καθώς δεν έχω ξαναδουλέψει λάθη όμως που διόρθωνα κατευθείαν. Έχω ανεχτεί φωνές, προσβολές ακόμα και μπροστά σε πελάτες (πχ να σου κάνω τεστ IQ κ.α) όλα με τη δικαιολογία ότι εγώ φταίω που κάνω λάθη και τον εξοργίζω.
Είχε φτάσει σε ένα σημείο να με αγνοεί παντελώς, να μη μου απαντάει όταν του απευθύνω τον λόγο και να με κοιτάει λες και με σιχαίνεται. Τον έπιασα και του είπα ότι δεν αντέχω άλλο και προτιμώ να μου πει να φύγω από το να μου το κάνει αυτό. Μου είπε ότι είναι στο μυαλό μου τα περισσότερα και ότι απλά είναι εκνευρισμένος γιατί δεν είμαι καλή στη δουλειά μου.
Μετά από αυτό άλλαξε συμπεριφορά και έγινε πιο ήρεμος, σταμάτησε τις φωνές και τις προσβολές αλλά η πλήρης απαξίωση μου δεν πήρε τέλος.
Οποτε μιλάμε όλοι μαζί από τη δουλειά για άσχετα και αρχίζω να μιλάω κοιτάει το κινητό του. Δεν μου απευθύνει ποτέ τον λόγο σε συζήτηση εκτός δουλειάς 9/10 φορές που θα μου μιλήσει δεν με κοιτάει και όταν το κάνει έχει ένα βλέμμα σαν να αηδιάζει. Θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων που ηρέμησαν τα πράγματα και δεν έχω εντάσεις αλλά δεν αντέχω να νιώθω ότι υπάρχω παρασιτικά εδώ μέσα.
Όλοι μου λένε τι σε νοιάζει δεν είναι φίλος σου. Αλλά νιώθω όλη αυτή την ενέργεια στον αέρα σαν να είμαι αόρατη όλη μέρα. Στις άλλες εργαζόμενες φέρεται άψογα και ευδιάθετα.
Ευχαριστώ όσους διάβασαν το σεντόνι μου