u/Some-Meringue-5009

ya arkadaşlar ilk mezun senemde tüm gün kütüphanede falan oluyordum hani zihinsel yorgunluk oluyordu ama bedenen ölümcül bi şey olmuyordu ama şimdi dershaneye gidiyorum sabah 9 akşam 5 gibi çıkıyorum yaklaşık 4 saati ders oluyor geri kalanı serbest kütüphanedeyim ama eve geldiğimde ölmüş gibi oluyorum normal mi bu asla eski dayanıklılığım yok (evle dershanenin arası 10 dk yol da yorucu değil önünde inip önünde biniyorum) dershane de zaten haftanın 3 günü sadece. ama yemin ederim fabrikada çalışmış gibi bir yorgunluk oluyor kafayı yiyeceğim kolumu kaldıramıyorum ne yapabilirim çok verimsiz olmaya başladı günler

arkadaşlar ilk kez sınava girişim olmayacak tabii nasıl bir ortamla karşılaşacağımı biliyorum ama geçen gün tyt provasında yanımda oturan kız resmen kurşun kalemin ırzına geçti tak tak cızır cızır yemin ederim salonda ondan daha fazla ses çıkaran biri yoktu ki hayatımda ilk defa bi denemede birinden bu kadar rahatsız olmuşumdur. normalde sesli ortamlarda ders çalışmayı çok severim (beyaz gürültü) ona rağmen dibimde olması üstüne devamlı bacağını salllaması manyak etti beni. sizce yks gireceğim gün önümde arkamda oturan arkadaşları kibar bi dille uyarsam sınav başlamadan sıkıntı olur mu yoksa gereksiz mi olur (sonuçta sınav anı konuşamayacağız ne olur ne olmaz..)

büyük ihtimalle gönderiyi silicem çünkü kimsenin beni tanımadığı bir platform da olsa onun hakkında böyle konuşmak çok yanlış geliyor. neyse. biz üç kişilik çok yakın bi gruptuk. yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmez yan yana uyur dip dibe yer got gote gezerdik ama aramızdan birinin bazı hareketleri beni bir yıldan uzun süredir rahatsız etmeye başlamıştı ve en sonunda şahsıma direkt saygısızlık ve ciddi hakaretlerde bulunduğu için hayatımdan çıkarmaya karar verdim. bunu şu anki arkadaşımla paylaştığımda kendisinden duyduklarıma inanamamıştım çünkü bikaç senedir ondan nefret ettiğini ve sırf ayıp olmasın diye arkadaş kaldığını söyleyip yıllardır rahatsız olduğu her şeyi bana saymaya başladı ve bu kadar nefret dolu olduğunu görünce şok oldum resmen küfürler ediyor dış görünüşüyle dalga geçiyor (aklıma bile gelmeyen şeyler hakkında onu zorbalamaya başladı) ve beni inanılmaz pohpohlamaya hatta ondan daha iyi olduğumu söylemeye (hatta onun sevgilisinin aslında beni beğenmesi gerektiğini bile söyledi) bi anda o kadar acayip bi hal almıştı ki durum neye uğradığımı şaşırdım. o günden sonra bu kişiyle normal olarak daha çok vakit geçirmeye başladık ama bi sıkıntı yoktu tabi kaç zamanlık dostum yani insan farketmiyor ama bi yerden sonra farkettim ki kendisi gerçek yüzünü sanki yıllardır saklamış. inanılmaz nefret dolu ve dedikoducu bir insan olmaya başladı sanki onu durduran şey üçüncümüzmüş ve onunla görüşmeyi kesince gerçek yüzünü ortaya çıkarmış gibi devamlı çevremizde bize hiç zararı olmayan insanların dış görünüşleriyle, okudukları okullarla, sevgililerinin boyuyla kilosuyla hatta göğüs bedenleriyle bile dalga geçmeye başladı resmen her yerinden kıskançlık akıyordu. bu durum ilk başlarda beni pek rahatsız etmedi ama gerçekten suçsuz yeni tanıştığımız düzgün insanlara bile bunu yapmaya çalıştığını gördükçe çok rahatsız oldum ve bunu ona söyledim. önce özür diledi ve yapısının böyle olduğunu kendini engelleyemediğini söyledi (sanki onu hiç tanımıyormuşum gibi) ama sonra aynı şekilde devam etti. herkese karşı o kadar nefret dolu ve dedikodu odaklı ki onun yanındayken enerjim düşmeye başladı. asla beni dinlemiyor asla dediklerimi umursamıyor devamlı insanların saç renkleriyle giydikleriyle dalga geçiyor ama kendisine hiç eleştiri kabul etmiyor. kendisi 21 yaşına girecek ve hala akşama kadar tiktokta geziyor eline kalem almak veya çalışmak gibi hiçbir aktivitesi yok. siz sormadan söyleyeyim tabii ki ona farklı aktiviteler sundum ama üretkenlikten hoşlanmıyor o kısım beni ilgilendirmez. sanane bunlardan diyeceksiniz ama en yakınımdaki kişinin böyle bi insana dönüşmesi çok yanlış hissettiriyor. hatta o üçüncümüzle hala konuştuğunu duyuyorum bazen ve onu tanıyamıyorum. sizce bunun sebebi nedir dürüst olun silerim zaten

Belki biraz ego belki de cahil cesareti artık ne derseniz bilmem ama ömrüm boyunca insanlardan tavsiye almamak için hep burnumun dikine gittim. Ailemin dershane, özel ders tekliflerini, kendim başıma da çok rahat başarabileceğim düşüncesiyle egoistçe reddettim ama şimdi tavsiye istemek zorundayım.
Klasik hikaye: ilkokul ve ortaokulda okul birincisi olan o pohpohlanmış veledin lisede hayatının kayması, berbat bi öğrenci olması, kötü alışkanlıklar, çevre ve kötü tecrübelerin kurbanı olması hatta ilk sene virüs sonrasında disiplin cezaları, devamsızlıklar ve yas meseleleri yüzünden neredeyse derse bile uğramazdım çok derine inmeme gerek yok. Tahmin edebileceğiniz üzere dersleri ucu ucuna geçtim. Biraz sosyal kişiliğimden kaynaklı olsa gerek münazaralar, sporsal faaliyetler veya okul etkinlikleri liderliklerim olmasa yüz kere okuldan atılmıştım anlayacağınız. Lisede hiç ders çalıştığımı hatırlamıyorum ve şaka yapmıyorum 1 kez bile. Öğretmenlerime duyduğum saygı ve sözlü notlarıma olan olumlu etkisi olmasaydı ders notu namına bir hiçtim. Çocukluktan gelme bi kitap okuma hobisine sahip olmasam (bazılarının tabiriyle “tek iyi özelliğim”) tek iyi yapabildiğim şey olan paragraf veya ezberi beceremeyecektim. Buna dayanarak lisede dil seçtim fakat okulumuzda türkçe dışında bütün derslerimize İngilizce hocamız girerdi veya dilciyiz diye umursanmazdık. o yüzden hatırlıyorum da tarih, coğrafya, felsefe, din gibi dersleri sanırım doğru düzgün hiç görmedik.
sadede geleyim arkadaşlar terapilerle vs bağımlılıklardan geç olsa da kurtuldum ve ailem zorlamamasına rağmen evde kendimi kötü hissettiğim için hizmet sektörü veya anketörlük gibi işler denesem de içimde o okuma isteğini hiç kaybetmeyeceğimi hissediyordum o yüzden son dakika ayt için de kaydoldum ve 0 uykuyla + 0 bilgiyle+ 66 obp ile tamamen spontane çözüp çıktım. yine her şey berbattı. zaten çalışmamıştım ne bekliyordum bilmiyorum. tamamen şımarıklıktı. tabii ki berbat bi sıralama ve de anlık bi öz güven ile belki ben de herkes gibi üni hayatını denersem hem ailem mutlu olur hem de meşgale edinmiş olurum diyerekten bir taşra üniversitesinde yeni medya ve iletişim bölümü okumaya başladım. eline çok uzun süredir kalem almamış biri için alışılagelmedikti başlarda ve güzeldi. yeniydi çünkü. ailem mutluydu (kariyer veya eğitim hakkında hiçbir fikirleri yok ne yazık ki ama onları suçlamıyorum) herkes bana para gönderiyor ve bir sürü yeni arkadaş ediniyor ortamlardan ortamlara geziyordum. bölümüm çok kolaydı bir kere. üniversite ortamını (berbat bir şehirde olmama rağmen) tadıyordum hem de 0 bilgi birikimi ve uğraşılmamışlıkla..

arkadaşlar olmadı. içimde bir şeyler benim potansiyelimin bu kadar düşük olmadığını söyleyip durdu. 19 yaşındayım bu sene 20ye gireceğim. kırık obp ile memleketime geri geldim ve kasımdan beridir hayatımda hiç edinmediğim çalışma alışkanlıklarını edindim. sosyal çevremi eksilttim. sosyal mecralara ara verdim. her şeyden feragat ettim hem de benden beklenmeyecek derecede her şeyden.. Sene başından beri dilden girmeyeceğim konusunda eminim. maalesef seçeneklerin böylesine yetersiz olması ve pek de benlik olmadığını düşündüğüm için eşit ağırlığa yöneldim ama tahmin edersiniz ki matematiğim ortaokul seviyesinde. aylardır çalışıp biraz olsun geliştirmeme rağmen sanırım kırık obp ile tek tatmin edici sonuç alma ihtimalim sözelde yüksek. o da bir ihtimal tabii.
Sonuç=
-Ezberimin iyi olması ve sayısalımın 0 olması, kırık obpmi de göz önünde bulundurarak, sözelden girme kararım için ne kadar mantıklı?
-Sözelden okuyabileceğim elle tutulur kesin tavsiye ettiğiniz bölümler var mı?
-Geriye kalan süre içinde aynı şekilde devam etsem bu sene kırık obpm ile max nasıl bir sonuç elde ederim sizce?
-bir sene daha bekleyip düzelmiş obp ile denemem daha mı iyi olur? (ama 21 yaşında başlamış olurum)
Siz olsanız ne yapardınız? Gerçekçi olun lütfen her yoruma açığım. Obp:66 -kırık-