u/Virtual_Mine_8662

Nee grapje. Althans, niet in de huidige zin van het woord. Wel zou ik heel graag terug willen naar een meer traditionele rolverdeling zoals gebruikelijk was in de jaren 90.

Ik ben nu 32 en heb een uitdagende baan in een bèta-sector. Ik verdien goed en er zijn genoeg doorgroeimogelijkheden. Toch merk ik dat carrière me steeds minder belangrijk lijkt vergeleken met mijn kinderwens. Het liefste zou ik moeder worden en later ook echt veel tijd zelf met mijn kinderen doorbrengen. Idealiter zou ik nog 2 à 3 dagen werken, maar niet meer fulltime bezig zijn met carrière maken.

Liever ben ik zoveel mogelijk thuis bij mijn kinderen. Zodat ik hen een rustige kindertijd kan geven, en volop aandacht besteed aan wat zij nodig hebben om tot leuke mensen op te groeien. Ik haal er veel voldoening uit om ervoor te zorgen dat het thuis allemaal soepel loopt. Ik vind het fijn om mijn man te ontzorgen, zodat hij na een lange werkdag thuiskomt in een rustig en verzorgd huis, met een warme maaltijd klaar en zo min mogelijk gedoe aan zijn hoofd.

Maar als je dit tegenwoordig durft uit te spreken, word je nog net niet uitgekotst door je collega's (veelal hoog opgeleide vrouwen). Ik zie het gewoon echt niet zitten om zoveel kostbare tijd van mijn kinderen te missen. Als ik na een pauze van een aantal jaar niet meer aan de bak kom in mijn huidige sector, zou ik ook een overstap naar de zorg overwegen. Werk is er altijd, als je maar flexibel bent. Mijn kinderen zijn maar 1x jong.

Zijn er hier meer mannen of vrouwen die zo’n verdeling eigenlijk best prettig zouden vinden? Ik ben benieuwd hoe anderen hiernaar kijken.

Mag ik alsjeblieft even mijn hart luchten, want ik ben onze huizenjacht helemaal zat.

Eerst heb ik een jaar in mijn eentje gezocht, maar aangezien een aftands 2-kamer appartement tegenwoordig ook al 3 ton kost, is dat uiteraard op niks uitgelopen.

Nu ben ik samen met mijn vriend op zoek. Beiden bovenmodaal salaris, we werken allebei 40 uur in de week. We hebben wel wat spaargeld. Genoeg voor een nieuwe badkamer en keuken en de kosten koper. Maar niet uitzonderlijk veel. We hebben allebei ook geen schulden.

We zoeken in het westen van Gelderland. Gemiddelde rijteshuizen gaan hier voor een half miljoen weg. Hoewel we dat wel kunnen betalen, worden we de hele tijd overboden. Niet fors, dus we kunnen blijkbaar wel een beetje redelijk schatten wat de waarde is van een huis. Maar we vissen er dus wel de hele tijd naast.

Maar dan nog, als ik naar de maandlasten kijk bij een hypotheek van een half miljoen, krijg ik echt een rolberoerte. Letterlijk 0 kans dat ik ooit parttime ga kunnen werken en bij mijn kindjes thuis ga kunnen zijn. Die moeten dadelijk 5 dagen in de week naar de opvang.

We hebben nu al iets van 20 bezichtigingen gehad, waarvan we de helft van de tijd een bod uitbrachten. Iedere keer weer die teleurstelling. Iedere keer weer vrij vragen op het midden van de dag om ergens heen te rijden. Verdomme ik ben het ZO zat, het wil maar niet lukken.

Ik kreeg net een geboortjekaartje van een vriendin in de brievenbus en ik zie gewoon groen van jaloezie, pff. Ik wil ook zo graag een huis en een gezinnetje stichten. En dan niet een bouwval naast een N-weg voor een half miljoen, maar gewoon een fatsoenlijk onderhouden rijtjeshuis. Oh nee sorry, ik mag geen eisen hebben in deze tijd.

Kut markt. Kut tijd. De kloof tussen de have en have nots wordt steeds groter.

Natuurlijk is er altijd gezonde spanning, en zeker in deze markt komt er een aardige portie stress bij kijken door de bizarre overbiedingen.

Maar ik vroeg me af, hoe vonden jullie het om samen huizen te bezichtigen?

Een eigen huis bezitten is van jongs af aan al een droom van mij geweest. Ik dacht dat ik niks leukers zou vinden dan samen met mijn lief huizen bezoeken en uiteindelijk een bod doen. Maar dat valt me dus best tegen. Iets in mij knaagt. We hebben nu een tijdje terug een bod gedaan op echt een heel leuk huis, maar werden kort daarna afgebeld door de makelaar dat we het niet waren geworden. En ik voelde eigenlijk vooral opluchting. Terwijl het huis aan al onze wensen voldeed.

Ik ben altijd al een twijfelkont geweest en dit is helaas wel iets wat in mijn persoonlijkheid zit. Een huis kopen voelt als een grotere commitment dan trouwen tegenwoordig. Ik weet inmiddels niet meer wat normale spanning is, of dat ik me zorgen moet maken dat dit onderbuikgevoel een voorbode is dat er iets niet goed zit in mijn relatie.

Voor nu hebben we op mijn verzoek de huizenjacht even gepauzeerd. Eerst maar eens rust en duidelijkheid in mijn hoofd krijgen. Ik ben wel heel erg benieuwd naar hoe andere mensen deze grote stap in hun leven hebben ervaren, dus brandt vooral los :D

En dan bedoel ik niet “kan een keer stofzuigen als het moet”, maar meer het niveau: gewoon zelf een wekelijkse routine hebben voor wc/keuken/badkamer/vloer en daar ook uit zichzelf aan beginnen, zonder dat iemand de huishoudmanager hoeft uit te hangen.

Hier blijft het huishouden een terugkerende bron van stress. Sinds ik bij mijn vriend ingetrokken ben, heb ik het idee dat de uren die ik aan het huishouden kwijt ben zijn verdriedubbeld. Hij doet eigenlijk vrij weinig uit zichzelf, ik moet het hem telkens vragen. We hebben hier al meerdere discussie over gevoerd, en soms gaat het even een tijdje wat beter en daarna zakt het weer terug. Inmiddels heb ik maar geaccepteerd dat onze definities van "schoon" op compleet andere uiteinden van het spectrum zitten.

En eerlijk is eerlijk, ik heb het nog niet eens het slechtst getroffen. Als ik naar vriendinnen kijk dan bof ik nog redelijk, want mijn vriend is gelukkig wel goed in koken en vindt dat ook leuk om te doen. Maar ik zie in mijn directe omgeving niet echt relaties waarbij het huishouden eerlijk verdeeld is. Soms wordt het leed verzacht met een schoonmaakster of een robotstofzuiger, maar vaak blijft de vrouw toch wel het meeste doen.

Dus, bestaan ze? Mannen die wel poetsen en gewoon structureel hun deel doen?