u/WholeAdventurous2437

Ben tercihen yalnız olmayı hiç seçmedim. Yalnız olarak doğdum. Nasıl mı? Şöyle anlatayım. Babam işi sebebi ile sürekli seyahat eden, 2-3 ayda maximum 1-2 kere görebildiğim, annem ise ya memlekette, ya herhangi bir kursta yada belediyenin açtığı değişik değişik gezilerde olan birisi. Her ikisinin de sorumsuz aileler olduğunu anlamam senelerimi aldı. Çünkü ben herkesin ailesini kendim gibi sanıyordum. Kendim aç kalmamak için yemek yapar, yada dolaptaki günler öncesinden kalan yemekleri ısıtır, bakkala gidip ekmek yazdırırdım. İlkokul ve lisedeki veli toplantılarıma bakkaldaki zeki abiyi, komşumuz canan ablayı veya mahallede “abi” rolü üstlenen herhangi bir x kişisini veli toplantıma katılması için ikna etmeye çalışırdım. Ama tekrar söylüyorum, ben olayların içinde hep bu şekilde büyüdüğüm için asla bu durumları yadırgamaz sanki herkes benim gibi yaşıyormuşcasına büyüyüp bu yaşıma geldim. Mesela benim berbat bir midem vardır. Çok kötü yemekleri yiyebiliyorum. Çünkü kendimde yemek yapamıyorum. E küçücük çocuğa git 2 yumurta kırıp ye dersen ve kendi kendine o işi öğrenmesini istersen iğrenç bir tad alma duyusu gelişir. Yemek aşırı tuzlu, aşırı ekşi, acı vb farketmiyor. Çünkü normalinin nasıl olduğu konusunda açıkcası pekte bir fikrim hiçbir zaman oluşmadı.
İlkokul biraz hızlı geçti. Pel bişey hatırlamıyorum. Sabahtan öğlene kadar okulda, okuldan çıkınca internet kafede, internet kafeden çıkınca parkta oturmaca, sonrasında uyuyuş ve kapanış. Ara sıra harçlık çıkartmak için birkaç ufak çaplı iş. Okulda hocalara yardım, pazara gelen kişilerin poşetlerini taşıma ufak çaplı harçlıklar anlayacağınız.

İlkokul hızlı bittikten sonra lisenin zorunlu olmadığını öğrendim bir arkadaşımdan. Okumakta hiçbir zaman gözüm olmadığı için bir fabrikada işe girdim. Bu benim hayatım boyunca aldığım en kötü kararların başlarında geliyor. Yaşım 13-14 felandı. Fabrikada benden bir büyük kişi 25li yaşlarda felandı sanırım. Bunu üşenmeden okuyan illaki birileri çıkar. Onun midesini bulandırmamak için söylemicem ama parmak uzuvlarımdan birisinin kaybıyla sonuçlandı. Zaten sigortasız bir çalışanım. Zaten rica minnet işe girmişim. Bu olay üzerine okumamanın saçmalığını anlayıp liseye kaydoldum.

Liseye gitmek demek; özellikle mahallede olan bir lise değilse otobüse binmek demekti benim gözümde. Otobüse binmek demek öğle yemeğini dışarda yemem demek. Ve bunlarda benim için maddiyat sağlamam gerek demek. Hem okuyup hem maddiyat sağlayabileceğim bir şey yapmam lazımdı. Bende yine internet kafeden ve okuldan birkaç arkadaşımın sürekli maçlara gittiğini gözlemledim. Hafta sonları maç çıkışlarında (gerel bir klüp) atkı, bere, ayakkabı bağcığı felan satarak geçimimi ufakta olsa sağlıyordum. Daha sonraları lise 2de tanıştığım bir arkadaşımla (kendisi sazcıydı) hafta sonları mahalle düğünlerinde o çalarken ben tesisatı ayarlamaya, havaya atılan bahşişleri felan toplamaya, çay getir-götür vs işleri felan yapmaya başladım. Çünkü bu atkı-bere işinde felan 3-4 kere zabıta ve polisler içeri alınca iş sakata binmeye başlamıştı.

Neyse lise geçimimi bu şekilde sağlıyordum. Şimdi acıklı kısımlara geçiyorum yavaştan. 3-4 kişilik bir arkadaş grubumuz vardı. Hala hatırlıyorum. Coğrafya hocamız şey derdi. Şehirde 4 tane ipsiz sapsız nasıl birbirinizi aynı sınıfta buldunuz merak ediyorum derdi :) haksız da sayılmazdı. Arkadaşlarımdan birisinin ilkokuldan tanıştığı bir kız arkadaşı ona mesaj atıyor ve okulun nasıl olduğunu, kaydını oraya aldırıp aldıramayacağını soruyor. Buda yardımcı oluyor ve bu kız okula annesiyle gelip kaydını aldırıyor. Ben ve diğer arkadaşlarım olayı sadece kulağımızın ucuyla dinlediğimiz için hayal meyal hatırlıyorum. Pazartesi günü de okulun ilk günü ilk tenefüs saati koridorda yine 3-4 kişi takılırken koridorun sonundan bişey geliyo. Herkes takılmış resmen. Kafasını çevirip bakıyor felan. Aşırı dikkat çekiciydi. Belki de o yaşıma kadar gördüğüm en en en güzel şeylerden birisi olabilirdi o. Adını söylemicem. Anmakta istemiyorum. Okulda ilk günü olduğu için kimseyi tanımıyordu. Bizim yanımıza geldi ve arkadaşa selam verdi. Bizimle tanıştırdı. Bende tutukluk oldu, hiç unutmuyorum kekeleyerek adımı söylemiştim. Aradan seneler geçti hala o halim aklıma geldikçe gülümserim :)

Çok yakışıklı değildim. 10 numara ceketim yoktu. 2. Elciden almıştım. Pantolonumla renk tonu farkı vardı çünkü ütülemeye çalışırken yakmıştım. Gömleğim komşumuzun eşi hakan abinindi. Benden 4 beden iri olduğu için bana büyük geliyordu. Ayakkabımın ucundaki plastik yerde ufak ufak kabarcıklar vardı çünkü ateşte kuruturken yakmıştım. Ve o an üzerimde tam olarakta bu dediklerimden oluşan bir kombin vardı. O ise zannediyorum o an “melek” veya “prenses” kavramında ki bişeydi. Saçı, yüzü, duruşu, gülümseyişi. Bazı insanlar “özenilerek yaratılmış” kelimesini çok duyardım. İlk defa şahit olmuştum. Sonraki birkaç gün tenefüste yanımıza gelmesi, benim kekemelik, konuşamama durumu vs derken geçti. Arkadaşlarım da durumu çok üstelememişti. Sonra bigün telefonuma mesaj geldi akşam üstü. Numaramı arkadaşımdan almış. Bana direk “merhaba” diye attığı mesajı aradan yıllar geçmesine rağmen hala çok iyi hatırlıyorum. Konuşmaya bu şekilde başlamıştık. Onun sınıfı koridorun en sonundaydı ve beni görmek için o koridordan yürürken hep şey derdim. “çok güzelsin lan” “çok şanslıyım lan” tenefüsteki konuşmalarımız, görüşmelerimiz yetmemeye başladı. Okul çıkışında görüşmeye başladık. Bişey de yapmıyoruz yani. Herhangi bir bankta oturup saatlerce sohbet ediyor sonra onu dolmuşuna bindirip kendimde havalara uçarak eve gidiyordum.

Şuanda neden diye sorsalar bi açıklama yapamam ama o zamanlar muhtemelen ergenliğin verdiği yetkiyle saçma bir harekette bulundum. Zaten aşırı dikkat çekiyordu. Bu dikkat çekmesi üst sınıftan birisinin buna asılmasıyla devam etti. Ben yine koridorun başında onu beklerken çocuk geldi ve birden bire benim dokunmaya kıyamadığımın elini omzuma attı. Gözümde şimşekler çaktığını hatırlıyorum. O koridorda koşuşumu ve ağzına yumruk attığım o çocuk yere düşmüş ben hırsımı alamayıp üstüne çıkıp suratına yumruk atmaya devam ettim. Şuanki kafam olda bu kadar büyük tepki vermem. Tepkisiz kalırım demiyorum. Bu kadar büyüğünü vermem. Bikaç dişini kırmışım. Kaç tane dikiş atıldı hatırlamıyorum. Ben orda koşarken sadece benim güzelliğin bana “yapma dur” diye bağırdığını hatırlıyorum. Gerisi pek de keskin hatırlar değil. Arkadaşlar, öğretmenler, çevredeki diğer çocuklar vs ayırdılar bizi. Müdür yardımcısının odasında aileme ulaşılmaya çalışırken hatırlıyorum. Babamın telefonu kapalıydı. Annemde muhtemelen yabancı numara diye açma yada telefonu evdeydi bilmiyorum. Aileden kimseye ulaşamadılar. Sonuç 2 hafta uzaklaştırma. Karşı aile benden şikayetçi olmadı. Muhtemelen çocuklarının nasıl yılışık bir tip olduğunu onlarda biliyor. Olaydan 1-2 ay sonra okul çıkışı 5-6 kişiden harika ötesi bir sopa yedim. Ama o konuya girmicem. Müdür yardımcı nasıl ulaştığı hakkında ufacık fikrim yok ama gördüğümde aşırı şaşırdığım üvey kardeşime ulaştı. Evet üvey. Babamız aynı ama onun annesi farklı. Benden 3-4 yaş felan büyük. Güzel de bir hayatı vardı o zamanlar. Şimdi nasıl bilmiyorum. Altında motoru, arabası vs.

Onun okula gelmesi benim hayatımda yaptığım yada karşıma çıkan belkide hayatımı değiştiren en büyük hatalardan birisi olabilir. Üvey kardeş diyorum ama kanlı bıçaklı düşmanım desem daha yerinde olabilir. Konunun bundan sonrasını yazmak isterdim ama gerçekten çok yoruldum. Belki yazarım. Belki yazmam. Bilmiyorum. Çok eskiden girdim konuya. Taaa liseleri felan açtım. Üzerinden yıllar geçmiş ama etkisi geçmemiş konular.

Okuduysanız, zamanınızı aldığım için özür dilerim. Birileri okusun diye yazmadım. Ona yazamıyorum. Bari buraya yazayım dedim.