u/Witty_Education5251

Ik vraag me af of meer mensen dit herkennen.

De laatste tijd merk ik dat ik steeds negatiever naar dingen kijk. Niet per se omdat ik dat wil, maar omdat ik behoorlijk tegen de grenzen van mijn draagkracht aanloop. Ik ben moe, somber en het voelt alsof mijn batterij voortdurend leeg is. Ik probeer mijn ritme en routines vast te houden, maar eigenlijk kost alles me te veel energie. (Een soort autistische burn-out misschien?).

Vandaag ga ik op vakantie met mijn ouders en iemand vroeg of ik er zin in had. Mijn eerste reactie was direct: 'Nee.' Vrijwel meteen had ik allerlei oordelen over dat antwoord. Ik voel mij ondankbaar. Voor veel mensen is vakantie iets om naar uit te kijken, maar ik ervaar vooral spanning vanwege alles waar ik tegenop zie: de verandering van omgeving, het onbekende, sociale contacten, het feit dat ik toch altijd een beetje maskeer, twee weken geen echte veilige haven hebben en ook het thuiskomen, waarna alles weer gewassen en opgeruimd moet worden. (Hier speelt bij mij ook dwang in mee.)

Dit is een actueel voorbeeld, maar ik realiseerde me dat ik de laatste tijd vaker 'negatief' lijk te zijn. Steeds vaker kijk ik naar situaties en zie ik als eerste de stress, ongemakken of energie die het gaat kosten, terwijl andere mensen er juist iets leuks in zien. Het voelt alsof mijn hoofd automatisch focust op wat moeilijk, vermoeiend of vervelend is.

Daardoor voel ik me soms een enorme zeikerd of aansteller. Voor mijn autisme diagnose werd er vaak van mij verwacht dat ik mijn grenzen bleef verleggen en kreeg ik regelmatig te horen dat het vooral een kwestie van mindset en doorzetten was: 'fake it till you make it'. Daardoor vind ik het soms lastig om onderscheid te maken tussen negativiteit en een reële inschatting van wat ik op dit moment aankan.

Ik voel me geregeld een ontzettende negatieveling en ben nu geneigd om maar gewoon het sociaal wenselijke antwoord te geven. Tegelijkertijd kan ik er ook niet omheen dat veel situaties mij door mijn autisme simpelweg veel energie kosten.

Herkennen meer mensen dit? Dat je niet meer automatisch uitkijkt naar dingen, maar vooral ziet wat ze je gaan kosten? En hoe gaan jullie daarmee om, zeker als het gaat om dingen die eigenlijk leuk zouden moeten zijn?

Ik ben drie maanden geleden begonnen met hardlopen. Het zijn niet blessures die me doen twijfelen om door te gaan, maar de reacties van mensen.

Ik probeer er niet op te letten, maar zelfs dan valt het me op hoeveel mensen, zowel mannen als vrouwen, echt naar je blijven kijken en je met hun blik volgen tot je voorbij bent. En dan heb ik het nog niet eens over het getoeter, het geroep of een situatie waarbij twee mannen in een bestelbus meerdere keren langzaam en starend langs me heen reden (ik droeg op dat moment een oversized joggingbroek en een shirt met lange mouwen).

Met het warme weer dat eraan komt, denk ik inmiddels niet twee maar drie keer na over wat ik aantrek. Maar een korte hardloopbroek en een strak T-shirt zouden toch geen aanleiding moeten zijn voor dit soort reacties?

Ik denk overigens niet dat al die blikken per se seksueel bedoeld zijn, maar ik vind het ontzettend vervelend en afleidend en vraag me vooral af: waarom? Waarom het staren, toeteren en roepen?

Ik ben een vrouw van 26 en niet snel bang, maar ik heb vorige week toch een klein alarm gekocht om mee te nemen tijdens het hardlopen. Tegenwoordig ga ik zelfs rond vijf uur 's ochtends hardlopen om de meeste mensen te vermijden.

Hoe ervaren andere hardlopers dit? Is dit iets wat de mannen ook overkomt? En vanuit de andere kant bekeken: wat maakt dat iemand zo lang naar in dit geval een vrouwlijke hardloper blijft kijken?