u/amSangam

Sabai sfw content aaucha mero feed ma ani nsfw ni off gareko chu but still its showing up in my profile

It has to be perfect early wakeup for grinding gng

For the past 2 years, mero life purai autopilot ma chalirako cha and I feel completely stuck.

Every single day is the exact same script: Wake up at 8 AM, hattar hattar garera ready vayo, work ma gayo. Then ghar aayepachi body ra mind dubai drain bhaisakcha. Rest garchu vanera phone samatyo, and the doomscrolling starts. Instagram reels, random movies, YouTube... herda herdai raati ko 12-1 bajcha. Sleep, wake up, and the cycle continues. I am unable to break it.

हेर न मेरी आमा, तिम्रो त्यो मनभित्र,
कति धेरै पीडा र यातना बोकेकी छौ।
आफ्ना आँसुलाई सधैं परेलीमै लुकाएर,
मेरा अगाडि खुसी हुँदै कति हाँसेकी छौ।

यस्तो समाजमा जन्मियौ तिमी आमा,
जहाँ पूजा गर्ने बेला छोरीलाई 'लक्ष्मी' मानियो।
तर चाडबाड सकिएर दिन ढल्ने बित्तिकै,
पराई घरमा पठाउने एउटा भारी ठानियो।

तिमी एउटी छोरी भएर जन्मिँदाखेरि,
तिम्रा आफ्नै बा-आमाको मन रमाएन।
मरेपछि 'स्वर्ग' जाने आशमा छोरा नै पर्खिए,
तिम्रो जिन्दगी स्वर्ग बनाउन कसैले ध्यान दिएन ।

छोरी हुर्किएपछि सुरु भयो समाजको डर,
सम्पत्ति र दाइजो हेरेर तिम्रो मोल तोकियो।
आफ्नो घर छोडेर जीवनभर पराइको हुनलाई पनि,
माया होइन, घर-खेत र सुनको गहना जोखियो।

मण्डपमा राखेर कन्यादान गर्ने बेला,
ज्वाइँको हातमा सुम्पिँदै तिम्रा आफ्नै बुवाले,
"मारे पाप, पाले पुण्य" भन्दै रितको नाममा,
एउटी जिउँदी छोरीलाई वस्तुजस्तै दान गरे।

नयाँ संसार सजाउँछु भन्दै डोली चढ्यौ तिमी,
तर पतिको रूपमा एउटा निर्दयी मान्छे पायौ।
स्वास्नी कुट्नुलाई 'मर्दापन' मान्ने त्यो समाजमा,
रुँदै रुँदै रातभरि आफ्नै नीलडाम सुम्सुम्यायौ।

सहारा खोज्दै रुँदै माइत पुग्दा पनि,
"छोरीमान्छेको जातै यस्तो, सहनुपर्छ" भने।
"श्रीमान् देउता हुन्, जता फाल्यो त्यतै बस्नु" भन्दै,
समाजका मान्छेहरूले तिम्रो आँसुलाई परम्परा माने।

कुटाइ खाँदै, भोकभोकै कैयौँ रात सुत्यौ तिमी,
तर मेरो भविष्यका लागि चुलो बाल्न छोडेनौ।
आफ्ना सारा रहरहरू चुलेसीमा काटेर,
चोटैचोटको शरीर बोकेर पनि कहिल्यै हार मानेनौ।

आज पनि तिम्रो त्यो व्यथा कहाँ सकिएको छ र ?
देउता भनिने त्यो श्रीमानको अत्याचार अझै चलेकै छ।
तीमी हुर्किएको ५० वर्ष कटिसक्दा पनि,
समाजको यो डरलाग्दो नजर तिमीमाथि परेकै छ।

प्रश्न आज यही छ आमा, यो मौनता कहिले तोड्ने ?
आँसु पिएरै जिन्दगी काट्ने यो चलन कहिले छोड्ने ?
यही सडेको समाजको नियम सहेरै बाँचिरहने कि,
आवाज उठाएर यो निष्ठुरी समाजलाई बदल्ने ?

Like no matter what you do the goalpost just keeps moving... firstly, I wasn't getting good marks so they compared me to sharmaji ka beta...fine... so I put my head down got good grades... did they say good job? nope... suddenly they started comparing me to another kid who does all the household chores and helps the parent...

so I started doing chores too... guess what... they moved the goalpost again... now they compare me to some kid who is super talkative and deals with people well (Manxe bechdine khalko batho tatho re)...

When I talk about this toxicity, they categorize it as mukh mukhe lagne ani again start comparing with another kid who doesnot talk with their parents like that.

they basically want their kid to be robot... they expect you to be combined + full version of all the kids in the world at once...

we joke about this online and sometime even justify it saying "bau aama lai santusti navayera we progress in life" but honestly I think it's so toxic... in nepal they just hide emotional abuse under "strictness"... constantly putting your kid down and comparing them just ruins their mental health and confidence... but if you say anything they just use the "we fed and raised you" card like providing basic needs gives them the right to destroy our peace...

So, Nepali parents le afno bacha lai ABCD sikaunu agi, parenting skills siknu parne dekhxu ma ta