Etti lekhe paxi kasari move on huni hola 🤔🤔
तिम्रा केशदेखि सुरु गरूँ,
जहाँ साँझले आफ्नो अँध्यारो छोडेर
बिहानी बन्न खोजेजस्तो लाग्छ,
लहरिँदा ती केशभित्र
मेरो नजर अल्झिन्छ,
र अल्झिएपछि फर्किन मन मान्दैन।
त्यसपछि तिम्रा निधारका रेखा,
जहाँ सरलताले आफ्नो घर बनाएको छ,
र तिम्रा भौँहरू,
दुई किनाराझैँ,
जसको बीचमा हेर्दा
मनले आफ्नै बाटो बिर्सिन्छ।
तिम्रा नयन...
सायद यहीँ आएर
सुन्दरताको अर्थ बदलिन्छ।
ती आँखामा हेर्दा
शब्दहरू हराउँछन्,
र मौनताले नै
धेरै कुरा भन्न थाल्छ।
तिम्रो नाकको त्यो फुली,
सानो भएर पनि
तिम्रो अनुहारको सम्पूर्ण सौन्दर्यमा
आफ्नै एउटा कथा थप्छ,
जस्तो पूर्णिमाको रातमा
एउटा तारा अचानक अझ चम्किएझैँ।
तिम्रा ओठ,
जहाँ मुस्कान आउँदा
दिनको थकान बिर्सिन्छु,
र तिमी नबोले पनि
त्यही मुस्कानले
मसँग हजारौँ कुरा गरिसकेको हुन्छ।
तिम्रा गाला,
लाजले हल्का रातो हुँदा
फूलहरू पनि
आफ्नो रङसँग लजाउँछन् कि जस्तो लाग्छ,
र तिमी मुस्कुराउँदा
समय एकछिन रोकिएर
तिमीलाई मात्र हेर्छ कि जस्तो।
तिम्रो अनुहार...
कुनै चित्रकारले बनाएको चित्र होइन,
किनकि चित्रमा सौन्दर्य देखिन्छ,
तर तिमीमा
सौन्दर्य महसुस हुन्छ।
र अन्त्यमा,
तिम्रो सम्पूर्ण अस्तित्वलाई हेर्दा
मसँग तुलना गर्न केही बाँकी रहँदैन।
फूलसँग तुलना गरूँ भने फूल छोटो पर्छ,
चन्द्रमासँग गरूँ भने
त्यसको उज्यालो अधुरो लाग्छ।
त्यसैले अब
तिमीलाई कुनै उपमामा बाँध्दिनँ,
किनकि तिमीलाई सुन्दर भन्नु पनि
तिम्रो सुन्दरताको एउटा सानो अंश मात्र हुनेछ।
म केवल यति भन्छु,
तिमीलाई हेर्दा
मेरो आँखाले सुन्दरता देख्दैन,
मेरो मनले
सुन्दरताको अर्थ सम्झिन्छ।