

Sanırım takıntılarım beni içten içe yiyor
Hayatımın her döneminde başarıya karşı bir zorundalık hissettim derslerimde iyi olmalıydım yaptığım sporda iyi olmalıydım rekabet içerisindeysem kazanmalıydım arkadaşlarıma destek olmalıydım ailemi bir arada tutmalıydım
Bütün bunları şükür olsun yaptım ama kendimi unuttum sürekli olarak fiziğimi beynimi geliştirmeye çalışmaktan ruhumu unuttum
İnsanlara yardım etmekten kendime bakmayı unuttum ve bu bana acı veriyor fiziksel anlamda bir acı veriyor hatta kalbim sızlanıyor tek bir düşünceden dolayı düşünce değil sorudan dolayı neden benim yanımda kimse durmadı ben herkes için durmuşken