u/nickos055

Context van mijn situatie:

Ik (25M) en mijn vriendin (20F) zijn na 3 jaar uit elkaar (bespaar me de leeftijds comments, kwam er later pas achter dat ze 17 was) Zij heeft expres dingen gedaan die mijn grens opzochten, zij is al langer de aantrekking en verliefdheid kwijtgeraakt, en heeft het dus aan mij overgelaten om onze relatie te verbreken. Ik heb er alles aangedaan om weer mijn basis zelf terug te vinden (hieronder komt meer context). We hadden een maand geen contact meer afgesproken, deze heb ik vanavond verbroken na 1 week. Ik wilde mijn frustraties die ik afgelopen dagen heb opgebouwd, met haar delen.

Ik ben enorm boos op haar dat zij behoefte meer, zij vraagt zich af of ze straks kan zeggen of ze alles uit deze periode van haar leven heeft gehaald. Ze zegt dat zij niet genoeg voor mij is en dat ik veel beter verdien. Het was nooit haar bedoeling om mij te kwetsen etc. Ik ben boos omdat zij mij blijkbaar niet genoeg vindt, terwijl ze zegt dat ik te goed voor ben. Ik ben boos omdat ze mij zover heeft gekregen om de verantwoordelijkheid van het beëindigen van onze relatie, bij mij te leggen. Wanneer ik zei dat ik eigenlijk helemaal niet wil dat het klaar is, zegt ze maar je keuze stond toch vast? Ik snap het gewoon allemaal niet meer. En ondanks dat, wil ik haar terug.

Ik droom de laatste week, en beeld me overdag in, dat zei nu al tijdens uitgaan of whatever met andere jongens wat aan het doen is. Hierdoor slaap ik slecht en zit ik vaak voor me uit te staren.

Naast dit alles zit ik momenteel ook enorm met mijn fysieke gezondheid, vorig jaar 2x nierstenen gehad, dit jaar in januari gevallen op skivakantie. Ik heb nog steeds enorme last van mijn rug met uitstraling naar m’n benen. (Woensdag heb ik een MRI)

Ook is mijn werk enorm k*t, ik verveel me. Ga met enorme tegenzin naar kantoor. De mensen zijn niet leuk. Reistijd is k*t. Vakgebied is totaal niet wat ik zoek. Hier ben ik afgelopen half jaar achtergekomen. Mijn zoektocht naar een andere baan is gestart en misschien wil ik me zelfs nu al laten omscholen.

Ik praat ook met een praktijkondersteuner, dit helpt wel, maar ik merk dat ik er nog niet een concreet doel kan uithalen.

Ik merk ook dat ik hele duistere gedachtes krijg. Maar ik kan jullie beloven dat ik daar niet op zal acteren.

Ik heb wel veel aan m’n ouders en m’n vrienden. Maar ik merk gewoon dat het me niet echt verder brengt. Ik weet gewoon echt niet meer wat ik moet doen.

Het enige antwoord dat ik de laatste tijd eigenlijk op alles wel kan geven is: ik weet het gewoon niet.

Vandaag ook een hele leuke dag met vrienden gehad, zelfs ook dat ik tussendoor denk dat het beter zo is. Maar ik stort op dit moment enorm in, ben bijna ontroostbaar omdat ik haar mis en omdat ik haar veel kwalijk neem.

Sorry voor de rant, maar ik moest dit echt even ergens kwijt.