u/ohhthatchinchilla

henüz 17 yaşındayım. okula gitmiyorum çok geç başladığım için ve bazı hastalıklarımdan dolayı. gerek psikiyatrik gerek nörolojik olsun.
çok fazla yalnız hissediyorum ve biliyor musunuz? bu beni daha çok delirtiyor. yaşıtlarım kendileriyle de olsa arkadaş olabilse bile ben olamıyorum kimsem yok. kimseyle samimiyet, bağ kuramıyorum. karşı cinsim ve hem cinsim benden kaçıyor resmen. tiksinti ve korkıuyla bakıyorlar sanki bana. o kadar korkunç şekilde berbat görünüyor olamam..

başıma gelecek iyi veya kötü bir olayla baş edemeyecek kadar yorgun, güçsüz hissediyorum ve bu yüzden tüm gün yatağımda yatıp her şeyden kaçıyor ve uyuyorum. kendime gelemiyorum. tam düzeliyorum diyorum yine başa sarıyor. benim problemim ne? yarın işe başlıyorum ve şimdiden stresten terlemeye ve nefes alamamaya başladım kendimi öldürmek istiyorum ama ölsem bile orada ne rahatım ne de kaçışım yok.. çok bıktım artık kurtulmak istiyorum baş edemem hiç bir şeyle baş edemediğimde konuşqcwk kimsem yok keşke olsa ama bağ kuramıyorum yapamıyorum elimden gelmiyor keşke bir şeyler yapma konusunda cesaretli olsam. aslında sık sık bür şeyler yapma girişimde bulunuyorım ama karşılığında bomboş hissediyorum. neden böyle oluyor? kendimi öldürmek istiyorum cidden
ne yapabilirim… tüm bunları psikiyatrim biliyor ama verdiği ilaçlar geçici bi süreliğine işe yarıyor. elim kolum bağlı hissediyorum.

ulan pc başında oyun bile oynayamıyorum, bi online oyuna girmeye korkuyorum, siksok oyunlar oynasam bile 5 dakika olmadan sıkılıyorum ama oysa reels falan çok az izliyorum. napıyomben