Hey everyone,
My doctor recommended me doing laser removal for hair in my face. I want to laser my chin but I have a scar there. Is it still possible to get laser sessions?
If not, what are other options? (please DONT say shaving or nair, that makes it worse)
Hallo iedereen,
Mijn dochter is 14 jaar en mega sportief. Ze doet aan tennis en wielrennen, in de winter gaat ze ook regelmatig schaatsen. Daarom wil ze heel graag het vak BSM volgen, daar hangt wel een eis aan vast; alle onderdelen van LO moet je met een voldoende halen.
Er is één onderdeel waar ze vast loopt en dat is de handstand. Ze probeert en probeert alleen het lukt haar gewoon niet, ik zie dat dit frustrerend voor haar is. Heeft iemand tips?
Even nog wat specifieker voor een 5 moet ze tegen de muur aan kunnen en haar ene voet tegen de muur afwisselen met de andere. Voor een 6 moet ze met de hulp van een klasgenoot de handstand 15 seconden moeten houden zonder een muur.
PS: De docent staat altijd open om te kijken wat mogelijk is mocht ze acrobatiek niet halen, maar in eerste instantie gaan we wel voor de voldoende :)
Gisteravond kwam familie op bezoek en gingen we een ijsje halen bij de ijsboer. Ik was samen met mijn oma, twee tantes en mijn nichtje van 4 jaar.
Vervolgens zitten we op een bankje te genieten van het ijs en loopt er een meisje voorbij van middelbare school leeftijd, ze was wat gezet maar niet obees. Mijn nichtje loopt erop af en vraagt of ze zwanger is, het was nog een jonge dame en ik zag aan haar gezicht dat ze deze vraag niet waardeerde en liep gewoon door. Ik kan me voorstellen dat zo een vraag best wel een klap moet zijn en erg gênant voor haar, zeker op die leeftijd waar de meeste mensen vaak nog onzeker zijn.
De moeder van mijn nichtje (mijn tante dus) hoort dit, draait zich om en hervat het gesprek weer. Ze spreekt haar kind dus helemaal niet aan op het feit dat ze een brutale vraag stelt. Ik zeg dus tegen mijn nichtje “Hé dat soort vragen mag je niet zomaar aan mensen stellen, dat is niet lief” op een normale toon. Vervolgens gaat mijn tante helemaal door het lint omdat ik haar kind niet mag corrigeren zegt ze. Ik heb hier best wel flinke ruzie met haar over gehad en ik probeerde kalm te blijven. Ik heb haar deze ochtend geprobeerd te appen over dat ik het graag een andere keer zou willen uitpraten maar ze heeft me overal op geblokkeerd.
Persoonlijk vind ik het niet netjes om dit soort vragen zonder relevante aanleiding te stellen aan wie dan ook, laat staan een tiener. Ik snap dat een kind van 4 nog moet leren dat je niet zomaar alles aan iedereen mag vragen, alleen dat haar moeder haar niet corrigeert en zich weer omdraait vind ik echt laks, sorry.
Ik ben als kind zelf ook vaak genoeg aangesproken door andere mensen dan mijn ouders als ik iets deed wat niet netjes/goed was, met groot gelijk ook. It takes a village to raise a child.
Hallo allemaal,
Ik heb een O voor de piepjes test gehaald. Ik heb nog een week de tijd om dit op te halen anders ga ik niet over naar mijn examen jaar omdat mijn PTA dan niet compleet is. Ik doe heel erg mijn best maar het lukt me gewoon niet om hoger dan trap 5,5 te komen. Trap 8 is vereist voor een V. Dit is al mijn hele middelbare schoolperiode geweest.
Sinds dit jaar ben ik serieus gaan oefen met 2 a 3 keer (soms 4) per week ≈ 7 minuten joggen in mijn wijk en daarna 2 minuten snel wandelen, dit heeft mijn LO-docent aangeraden om te doen. Vanwege SE-week heb ik dit een tijdje niet gedaan want ik had écht geen tijd. Helaas heeft dit niet veel geholpen want aan het begin van het jaar rende ik trap 4,5 en dit is nu 5,5.
Ik heb een gezond gewicht en geen medische problemen alleen ik beoefen geen ‘ren’-sport omdat dit oprecht niks voor mij is. Ik haal er geen plezier uit en mezelf dwingen om wekelijks te joggen was al een uitdaging. Mijn doel is nu trap 6,5 halen want dan kan ik misschien nog onderhandelen met de docent omdat ik wel vooruitgang geboekt heb.
Mijn vrienden lachen me best wel erg uit en ik schaam me ook wel omdat de helft van de klas die op dat moment de test niet doet toe zit te kijken. Ik probeer mijn energie zo goed mogelijk te verdelen maar op gegeven moment heb ik een soort fysieke blokkade, ik kan dan gewoon niet rennen.
Heeft iemand tips? Alleen serieuze antwoorden graag!
Hallo allemaal,
Minder leuk nieuws. Ik ben gisteren ontslagen bij een tweede baantje waar ik oprecht maar 4 keer gewerkt heb. Ik heb al een bijbaan bij de Albert Heijn maar kan daar in de zomer niet echt veel werken, dit baantje is een zomerbaan dus een extra dat ik wat meer kan werken.
Mijn werkgever gaf als reden dat ze merkte dat ik niet goed in het team pas omdat mijn werktempo te laag is en ik nog niet zo goed meedraaide met de rest. Context: de andere medewerkers werkten er allemaal 0,5 jaar tot 4 jaar.
Ze vertelde dat de andere medewerkers het niet zo goed vonden gaan en vroeg ze of ik wist waar ze het over had. Ik zei heel eerlijk dat ik mijn ervaring hier niet in herken, en gaf aan dat ik opensta om feedback te ontvangen om dat mee te nemen naar de volgende keer. Toen negeerde ze me compleet.
Ze zei dat ik tijdens het sluiten niet wist wat ik moest doen en dat ze vonden dat ik in de werk liep. Ook vonden ze dat ik te lang moest zoeken naar waar iets staat en de namen van bepaalde producten niet goed kende.
Ik had persoonlijk tijdens sluit ook geen idee hoe het hier werkt wat ik moest doen en de feedback van de werkgever was “loop en rondje en kijk wat er te doen is”. Vanwege mijn andere baan heb ik wel ervaring met sluitingsdiensten maar bij elke bedrijf zijn dat weer andere taken. Er hing wel een lijst met taken maar ik moest zelf uitvogelen hoe dit gedaan moest worden.
Ik trek nu sterk in twijfel of dit aan mijn werktempo ligt, ik vind het namelijk oprecht niet gek dat ik nog niet ingewerkt was maar kennelijk zijn alle collega’s het daar mee oneens. Wat denken jullie?
Bij mij een baantje waarbij het nichtje van de baas een bijbaan nodig had, en ik werkte daar het kortst. Dus de keuze was al snel gemaakt 😬 In 2 weken tijd daar 3 keer komen werken.
Hallo allemaal! Bij ons gaat vervanging regelen gewoon via de groepsapp, maar als iemand om vervanging vraagt reageert er zelden iemand.
Ik heb in mijn beschikbaarheid (4 weken van tevoren) aangegeven dat ik kon werken en werd ingeroosterd. Voor mijn opleiding heb ik een afspraak waarvan ik de datum niet zelf kon kiezen en waar ik niet omheen kan. Omdat dit pas later werd verteld heb ik hier in mijn beschikbaarheid geen rekening mee kunnen houden helaas. In principe is dit voor mij geen probleem alleen vervanging regelen gaat nogal moeilijk.
Ik vrees dat het mij niet gaat lukken om vervanging te regelen. Wat doen jullie als je geen vervanging kan regelen?
De meeste mensen bij mij zeggen ziekmelden, ik ben zelf niet vaak ziek geweest maar aangezien ik eerst al om vervanging heb gevraagd lijkt me dit een beetje verdacht (?).
Edit: Het is trouwens een shift van deze week in het weekend (heel onhandig ik weet het). Alleen helaas had ik geen invloed op de planning
My goal is to graduate summa cum laude next year. In preparation, I want to achieve cum laude in my final exam week. That is not an officially recognized achievement, but it is good for my average.
I do not feel supported by most teachers (and sometimes my father and his group of friends). When I express my ambitions, I am actually laughed at, while I do notice that students who barely make it through the year get a pat on the back. I put much more effort into my studies, so logically my performance is higher, and yet my effort is not appreciated.
All of this is very demotivating.
I don’t consider myself a beginner (1800 elo rated player), but I would like to share this in a beginner targeted chess-thread because I see a lot of beginners sticking to this advice by some chess creators who say that you do not need to learn openings to get good at chess. However, this statement is not nuanced but I would like to say that I think this, in general, is bad advice.
If you learn absolutely zero openings, you will fall for traps and probably won’t understand/ develop your plan and your opponent’s without difficulty. Okay, I’m not saying that you should memorise all the lines of the Sicilian until move 15. What my definition of learning an opening is; make sure you have a source like a book (Fundamental Chess Openings by Paul van der Sterren, is an underrated masterpiece that helped me build a reportoire). Pick an opening you want to play and go through the lines and try to actually understand what each move does. Creating a lichess study is a good way to save your reportoire. The opening isn’t created for the sake of playing a move because skipping a turn isn’t a thing in chess. Each opening has a unique plan. How you follow that plan depends on the variation you play which is more a matter of personal preference. For example if you learn a gambit; what are you trying to achieve if your opponent accepts the gambit? This can simply be done by watching a video/analysing a game where your opening is played and see what plan was developed.
If you’re willing to participate in competitive chess (especially classical), investing some time in openings will matter. However don’t make the mistake to learn a new opening a week before the tournament (I learned it the hard way). Give yourself some time to get comfortable with the opening by playing it a lot. Don’t like the line? Try a new one!
I made this mistake myself but when I didn’t have much tournament experience I used to play more niche openings to get my opponent out of book as a beginner. There is no denying that more frequent used openings will be more predictable, but that doesn’t matter at all if you can play it well and get into a good middlegame.
You may have gotten your opponent out of book, but there is still no point in playing the opening if you don’t actually understand it.
Summarising, spending zero time on openings will do you more bad than good and if you are a beginner you genuinely deserve better than creators like Pegasuschess and Chess Master School.
Please don’t feel obligated to follow this if you found another way to practice openings that works for you! We are all different. I thought I’d share this because may my experiences and view help a fellow chess player out! :)
As a person with ASD, I suffer greatly from the generalizing and stereotypical image circulating in the media, among other places. Perhaps it dictates the content for other people with ASD, but for me (who falls outside the stereotypical image), it has been very harmful. People do not do research and pick up on all (sometimes false) information without giving it a second thought. In my environment, this has manifested in generalizing, unfounded statements/assumptions.
It is a matter of where you are on the spectrum. Generally, I noticed that with high-functioning people with ASD, people who are not this person start giving it their own interpretation in terms of content. It bothers me greatly that people decide for me what ASD is to me and what my needs are. I want to determine this myself; 9 out of 10 times, these statements are also incorrect.
I am happy to give you examples. When I was diagnosed long ago, the organization sent a letter to my school outlining my needs, because otherwise, according to them, I could not function in class. None of the things on this list were of any use to me. Such as headphones, a card with emotions, teachers were no longer allowed to use figurative language, I had to take a rock and water course, and I had to read books and carry a small handbook in my backpack at all times to empathize with other people. I could not identify with this description at all, and my mother shared this opinion. I was able to fit in just fine at a regular school, but there were certainly things I struggled with (being bullied, long schedules with a busy class, teachers who didn't realize when I went along with their irony and thought I was serious, strange reactions from people when I asked a normal question).
Another example: a friend thought she might have ASD, but she hesitated to get diagnosed (for her privacy, I won't specify why). Then another friend chimed in and said that people with ASD have trouble communicating and understanding jokes. I replied that this is not true, implying that this doesn't always have to be the case. She indicated that this is simply the stereotypical image, and then I said that "It is called a stereotype for a reason." A stereotype doesn't have to be true. Through this statement, I saw that she felt intimidated; statements like this show that she lacks sufficient knowledge about ASD to make an appropriate public statement about it. To be clear, I do not intend to paint a false picture of her as a friend with this; this incident is not very relevant within my social circle either, but I did think it was a good example for this 'mini argument' I am writing. I think that she based her definition on 1 or 2 examples while ASD is more complex than that.
There is a misconception about ASD, and people portray inaccurate images of individuals with neurodivergence through hasty generalization. Statements such as "You don't understand sarcasm," "You can't communicate normally," and "People with ASD are intellectually disabled" only contribute to this. I find this concerning and dangerous. I would like advice on how to deal with this. I am often misrepresented. I would like to take your comments seriously because this is prevalent worldwide. Therefore, I would like to ask you not to write anything that does not add value to this post.
Hallo allemaal! Ik werk zelf met kinderen en vind ze hartstikke leuk, maar het is me opgevallen dat er zoveel verwende kinderen zijn die respect eisen maar zelf nul inlevingsvermogen en nul manieren hebben.
Vandaag op het treinstation was ik in de fietsenstalling om mijn fiets te pakken (idd erg duidelijk). Context: dit is het enige treinstation in mijn stad. De fietsenstalling is dus altijd erg druk en krap. Ik die haal mijn fiets weg en mijn trapper komt per ongeluk zachtjes tegen de band van de fiets ernaast aan. Je fiets weghalen zonder een andere fiets te raken is haast onmogelijk. Er staan daar 2 jongens, niet ouder dan 14 en één daarvan gaat helemaal door het lint omdat dat zijn fiets was waar ik per ongeluk tegenaan kwam. Ik besloot hem te negeren, aan zijn lichaamstaal en intonatie merkte ik dat hij een bepaalde reactie bij mij aan het uitlokken was en de intentie had om ruzie te zoeken.
Toen ik wegfietste hoorde ik nog dat ik een respectloze hond genoemd werd. Ik merk nu wel dat ik er dan ook beter wat van had kunnen zeggen, maar ik had best wel een haast en had daar ook de energie helemaal niet voor.
Waarschijnlijk moet die jongen nog het inzicht krijgen dat dit soort dingen niet expres gaan, zeker op zo een volle plek. Alhoewel het abnormaal brutaal en egoïstisch is om zo tegen mensen te praten. Zo ga je gewoon niet met elkaar om. Nul fatsoen.
Als ik geen haast had (mijn trein had vertraging en moest over 11 minuten ergens zijn wat ~10 minuten fietsen was), had ik diegene zeker aangesproken. Nu voel ik me best wel schuldig omdat ik het gevoel heb dat ik ze de vrijheid gaf om dit ook bij iemand anders te flikken.
I’m not a fan of reality tv, absolutely not! When I discovered a serie on national tv called Down the Road, I immediately started binge watching it after seeing the trailer! And.. I actually enjoyed it and think watching it was worth my time! For context: it’s a group of young adults with DS going on a road trip.
The group seemed pure and nice and fun people to be friends with, I had the impression they participated for the experience and not to just be on tv (like I often see in reality tv).
What was very interesting is that they reacted more empathetic than most people without DS. They had a good balance in other peoples emotions and their own, they came to solutions as a team and communicated with each other instead of against each other.
I know that everyone with DS has different abilities, but is there someone out there that can confirm if this is more common with DS? I’m very curious for your answers! 😃
I can’t jump to the conclusion why an adult would humiliate a minor in any situation. Is there some reason? For example to get powerful? Why would adults look down on a minor like that? Especially in a society where ageism is normalised.
At a function there was a toddler who asked me if I wanted to go to the playground with her. It was boiling outside and I slept very bad that night. I was tired and not feeling like it at that moment. I said “No, maybe later” and with later I mean when it cooled down a bit.
Everyone said I was being extremely rude and that I can’t say no to these type of questions. However it’s a child I’m not responsible for so I’m not going to put her needs above mine, I’m also not doing something I don’t want to to satisfy others just because. That’s my opinion about it.
Edit: She is the child of a family friend. Which makes us acquaintances.
For those who graduated (summa, magna) cum laude, what study methods did you use for what subjects?
What did your routine look like? Do you have advice outside of just studying (for example, certain foods that help you concentrate or an x amount of sleep)?
Edit: I made a typo in the caption, it’s supposed to be told instead of should. I can’t change it. As a kid I always wanted a big family with at least 3 kids. Currently I’m not saying I don’t want kids, but since it’s not the time to have children I’ll leave that part up to the future and focus on other things. Because I’m diagnosed with Asperger Syndrome a psychologist told me it’s better not to have kids. When I asked her to elaborate because her statement didn’t have any fundament, her argument was that I might pass Asperger Syndrome on and I’m unable to emotionally support others, I don’t find myself in this description. It feels a bit out of place. I never had anyone tell me this except some weirdos who shout random shit, is a psychologist allowed to say this?
Do other gifted people experience the same? I find less trouble understanding complex topics but sometimes I don’t seem to understand something that is considered simple by most.
In school I usually always get the hard answers correct and the easier ones incorrect.
Another example is that it took me 2 whole years to actually *understand* (not knowing) the meaning behind the word ‘nuance’.
For example a few years ago in chemistry class I had to learn different structures that atoms could be arranged in and recognise them. (Sorry if I didn’t say this scientifically correct, my education wasn’t in English so I’m not familiar with almost scientific terms and explanations in English). But we didn’t learn why they are arranged like that.
Another example is from biology class, we had to memorise different organs in each system of the body and their function and where they are located, but for example why don’t they teach us why they are in their specific place?
I think this is a great way to challenge kids and teenagers, of course everyone has their own level of thinking but at least bringing it up and discussing about it could be really interesting and fascinating in my opinion.
Most schools in my country don’t do this and I always have wondered why. Most students are so much smarter than teachers would expect, this could be a great way of them using their intelligence.
No one understand me in whatever aspect, no amount of explanation feels enough. The fact explanation is constantly needed is exhausting.
I just want to live my life normally without people thinking I’m some kind of alien as soon as I open my mouth. I’m tired of seeing things a different way than anyone else.
School isn’t going great either. I dislike the vague explanations of what we’re learning. I would like to learn the why behind everything instead of the what, if that makes sense. And not to forget having to listen to a teacher going over a topic 1000 times you already understood.
Sometimes I’m at the point where I don’t want to become older than 30.