Sınava az kaldı ve ben artık dayanamıyorum
Merhaba, uzun zamandır içimde tuttuğum şeyleri ilk kez bu kadar açık yazıyorum çünkü gerçekten artık tek başıma taşıyamıyorum.
Ben 3. mezun senemdeyim. Bu seneye başlarken gerçekten çok motiveydim. Düzenli çalışıyordum, hedeflerim vardı, İstanbul’da okumayı çok istiyordum. Ama senenin başından itibaren mide ve bağırsak problemleri yaşamaya başladım. İlk başta geçer sandım ama zamanla hayatımı tamamen etkilemeye başladı.
Özellikle etüt merkezinde insanların arasında otururken karnımdan sürekli sesler geliyordu. Gaz, kramp, mide guruldaması, hazımsızlık, şişkinlik, doluluk hissi… Sessiz ortamda bunları yaşamak beni aşırı strese sokuyordu. İnsanlar duyacak diye masaya bile rahat oturamıyordum. Ne kadar stres olursam o kadar artıyordu. Hastaneye gittim, mide bakterisi dediler. Tedavi oldum ama şikayetlerim tam geçmedi. Buna rağmen ailem bunun gerçek bir problem olduğunu anlamadı.
Her hastaneye gidişimde “yine bahane buluyorsun”, “her sene bir şey çıkarıyorsun”, “ders çalışmamak için bahane üretiyorsun” gibi şeyler duydum. Halbuki gerçekten fiziksel olarak kötü hissediyordum. Masaya oturduğum anda bile midem kasılıyor, gaz sesleri başlıyor, odaklanamıyordum. Sürekli ilaç verip gönderiyorlardı ama ben gün geçtikçe daha kötü oldum.
Bir yandan da 3 senenin yorgunluğu vardı. Sürekli halsizlik, uyku isteği, tükenmişlik… Mart ayından sonra daha da çöktüm. Şu an sırtım ağrıyor, elimde kalem tutacak enerji bile bazen bulamıyorum. Kendimi yaşlı biri gibi hissediyorum. İnsanlar sadece “ders çalış” kısmını görüyor ama ben aylardır hem fiziksel hem psikolojik olarak savaş veriyorum.
Belki en büyük hatam her şeyi tek başıma çözmeye çalışmaktı. Birinin beni takip etmesine, yönlendirmesine ihtiyacım vardı çünkü hep iyi başlayıp sonra kontrolü kaybediyordum. Koç desteği almak istedim ama ailem dershane konusunda diretince tartışmalar çıktı. Sonunda etüt merkezine yazıldım ama orada da yaşadığım mide problemi yüzünden rahat çalışamadım.
Şimdi sınava çok az kaldı ve ben tamamen tükenmiş hissediyorum. Aileme her “nasıl gidiyor” dediklerinde “iyi” diyorum ama aslında gün geçtikçe daha kötüye gidiyorum. Sürekli ölüm düşünceleri aklıma geliyor. Aileme veda mektupları yazmaya başladım.Yaşamak istiyorum aslında çünkü daha hiçbir şey yaşayamadım ama aynı zamanda kendimi inanılmaz sıkışmış hissediyorum.
Çevremdeki herkes başarılı. Kuzenlerim tıp, mühendislik, hukuk okuyor. Ben de ailemin gurur duyacağı biri olmak istedim. Gerçekten çok çalıştım ama sanırım tek başıma baş edemedim. Şu an en çok korktuğum ailemin hayal kırıklığı.
Gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum.